"ادب
ايرانيان"،
كدام
آلترناتيو!
حال ديگر
خودِ حاكمان
نيز اين مطلب
را بيان ميكنند
و واژه ”پايان
كار“ جزئى از
زبان سياسى ايران
شده است.
آيتاللهها
نسبت به
انفجار آتى
جامعه هشدار
داده و نظام را
در خطرى جدى
ميبينند. محمد
رضا خاتمى يكى
از چهره هاى
اصلى جناح
اصلاحطلب
معتقد است كه
تغيير و
تحولاتى
اساسى در پيش
است و در
بحثها و گفتمانهاى
سياسى،
مقايسه اين
دوران با
دوران پيش از
انقلاب، بيش
از پيش به گوش
ميخورد. آيت الله
امينى چندى
پيش اظهار
داشت كه هدف
انقلاب
اسلامى اين
نبوده كه
نظامى را
جايگزين
نظامى ديگر
كند، بى آنكه
تغييرى در
رفتار دولت
پديد آورد. و
سرانجام آيت
الله طاهرى
گروههاى
افراطى
چماقبدست را
كه به خواست
محافظه كاران
عمل ميكنند و
رهبر مذهبى
ايران آنان را
نيروى مردمى
خوانده است،
به شعبان
بىمخ تشبيه
مينمايد. حال
ديگر بصراحت
گفته ميشود كه
نظام اسلامى
ممكن است به
همان سرنوشتى
دچار شود كه
گريبانگير
رژيم پهلوى
شده بود."
"در بحثهاى
شبانه
روشنفكران
سياسى كشور،
ماه هاست كه
فقط و فقط يك
موضوع بر سر
زبانهاست و آنهم
آينده كشور
است. شمار كمى
از آنها به وقوع
انقلابى تازه
اعتقاد
دارند، اما
هيچيك از آنها
در بروز
دگرگونيهاى
عميق در كشور
شكى ندارد. به
عقيده آنان
نيروى مذهبى،
در آينده، نقش
كمترى در حيات
سياسى ايران
بازى خواهد
كرد و به نظر
ميرسد كه
كشورى كه در
آن براى
نخستين بار در
جهان اسلام
سياسى قدرت را
در دست گرفت،
حال راهى براى
خروج از
اسلامگرائى
را ميجويد و
ميپويد. بحث
اما بر سر
سناريوئى است
كه در ايران
شاهد آن
خواهيم بود:
سناريوئى
مانند مسكو پس
از شكست
كودتاى سال ،
يا تغيير و
تحولاتى چون
رومانى،
انقلابى لطيف
چون پراگ و يا سرنوشتى
چون لهستان" گزارشگر
Frankfurter Allgemeine Zeitung در
تحليل خود به
از بين رفتن
ترس مردم
اشاره كرده و
متذكر ميشود:
”مردم ايران
سه سال پيش
بحثهاى سياسى
خود را با شك و
ترديد و سنجش
طرف گفتگو
آغاز ميكردند
و در چارچوبى
محدود
انتقادات خود
را از نظام
عنوان
مينمودند. اما
امروز ديگر
ايرانيان
بيمهابا حرف
ميزنند،
انتقاد
ميكنند و دست
به كارهائى
ميزنند كه
نظام اسلامى
با آن مخالفت ميورزند.
مانتوى
كوتاه،
روسريهاى
رنگى و كراوات
جزئى از
لباسهاى
امروزى است.
زوجها دست به
دست هم در
خيابانها راه
ميروند، مردم
ميرقصند،
مشروب
ميخورند و به
تماشاى
برنامه هاى ماهواره
اى مينشينند.
شمار كمى از
آنها اما دست
به تظاهرات و
تشكيل حزب و
انتخاب رهبرى
براى مقاومت
خود ميزنند.
اين
روزنامه در
خاتمه گزارش
خود مينويسد:
”در صحنه
سياسى ايران
مدتهاست كه
فقط يك نمايش
اجرا ميشود و
عناصر سازنده
آن اينها هستند:
بحث، اتهام،
توجيه، بازداشت،
آزاد كردن و
دوباره آغاز
بحث. روشنفكران
ايران آگاه
هستند و بحث
كنندگان
تحصيلكرده. در
هر جا صداى
بحث به گوش
ميرسد، بحث بر
سر دين و
حاكميت، بر سر
اصلاحات، بر
سر سنت و موروث
انقلاب و
مشروعيت قدرت
حاكم. در اين
نمايش سياسى،
برخى به
آمريكا حمله
ميآورند، از
تكبر جهانى و
فساد ايالات
متحده سخن
ميگويند و
همگان را به
وحدت فرا
ميخوانند. و
در حالى كه در
روى صحنه
شعارهاى
ضدآمريكائى
سرداده ميشود،
جماعت
تماشاگر با
آگاهى و براى
جلب توجه،
كوكاكولا
مينوشد.“