معلمان در تدارک اعتصاب
شهلا دانشفر
روز ٢٢ آذر ٤٠٠٠ معلم در تهران به خيابان آمدند و با فريادهاى رسا خواستهاى خويش را به همگان اعلام کردند. به ميدان آمدن معلمان با خواست افزايش حقوقها و حق تشکل به اعتراضات جارى در سطح جامعه عمق بيشترى داد و به آن تداوم بخشيد. اين حرکت اعتراضى معلمان يکبار ديگر توجه جامعه را به سمت آنان جلب کرد.
در روز ٢٢ آذر عليرغم اينکه اجتماع معلمان از سوى وزارت آموزش و پرورش و خانه معلمان و غيره لغو شده و برگزارى هر گونه تجمعى غيرقانونى اعلام شده بود، و عليرغم اينکه اعلام کرده بودند که با هر گونه تجمعى در اين روز شديدا مقابله خواهد شد، معلمان تصميم گرفتند به خيابان بيايند و با اعتراض خود بر روى خواستهايشان پافشارى کنند. اگرچه در اين روز محل تجمع معلمان، پل حافظ در تهران، توسط نيروهاى انتظامى رژيم و "کلاه کج ها" تحت کنترل و محاصره قرار گرفته بود، اما بيش از ٤٠٠٠ معلم تجمع کردند و عليه تبعيض و عليه نابرابرى فرياد زدند و خواهان افزايش حقوقها، تسهيلاتى براى تامين مسکن، حق تشکل و ديگر مطالباتشان شدند. در اين حرکت اعتراضى معلمان در برابر هجوم وحشيانه نيروهاى سرکوبگر مسلح به باتوم ايستادند و عليرغم ضرب و شتم آنان و پرتاب گاز اشک آور بسويشان، معلمان همچنان با دستهاى بهم زنجير شده و صفوف فشرده به پيش رفتند و خواهان مطالبات خود شدند. نيروهاى انتظامى دستور داشتند که با تمام قوا جلوى اين حرکت را بگيرند و نگران از پيوستن مردم به صفوف معلمان بر هيچ کس رحم نکرده و پير و جوان را ميزدند. اما معلمان هنگاميکه در برابر حملات نيروهاى رژيم ناگزير شدند که متفرق شوند، با روحيه و عزم راسخ يکديگر را به اجتماع بعدى دعوت ميکردند.
تجمع اعتراضى معلمان در روز ٢٢ آذر بار ديگر پتانسيل بالاى نيروى اعتراضى اين بخش از جامعه را به نمايش گذاشت. شعارهاى معلمان عليه تبعيض و نابرابرى و فراخواندن مردم و کل جامعه به حمايت از پشتيبانى و پيوستن به صفوف اعتراضشان حاکى از راديکاليسم اين حرکت و هوشيارى بالاى معلمان در تشخيص درست شرايط و پيگيرى خواستها و مطالباتشان بود.
بدنبال اين حرکت معلمان تصميم گرفتند روز ٢٦ آذر در مقابل مجلس شوراى اسلامى تجمع داشته باشند. در اين روز معلمان بر سر قرار آمدند اما با اشغال منطقه توسط نيروهاى ضد شورش تجمع آنان در مقابل مجلس انجام نگرفت، و هم اکنون بدست گرفتن ابزار موثر اعتصاب به موضوع بحث در ميان معلمان تبديل شده است. معلمان بدرست و با هوشيارى به فکر اعتصاب افتاده اند و مترصد فرصت مناسبى براى اعلام اعتصاب گسترده و سراسرى خود هستند که از طريق آن مبارزه براى تحقق خواستهايشان را ادامه دهند.
اين اعتراضات در متن شرايط سياسى امروز در ايران و بويژه بعد از تظاهرات چندين روزه دهها هزار نفر از دانشجويان در تهران و اصفهان و شيراز و مشهد و اهواز و تبريز و برخى شهرهاى ديگر و همچنين با نزديک شدن پايان سال و بالا گرفتن زمزمه هاى اعتراض در محيط ها و مراکز کارگرى بر سر خواست افزايش دستمزد بدون شک بر شتاب اعتراضات توده اى در سطح جامعه خواهد افزود. معلمان فرصت را دريافته و خواهان خواستها و مطالبات خود هستند، بايد در سطح وسيعى از مبارزات آنان حمايت کرد.
روشن است که معلمان بدليل سالها خفقان و سرکوب از داشتن تشکل واقعى خويش، تشکلى که خواستهاى راديکال اکثريت عظيم آنها را انعکاس دهد و مبارزاتشان را هماهنگ و قدرتمند تر به پيش ببرد، محرومند. بايد اميدوار بود که از دل مبارزات و اعتراضات جارى، معلمان بتدريج متشکل تر بيرون آيند و پايه هاى تشکلهاى راديکال و سراسرى و پرقدرت خود را بنيان بگذارند.