ترجمه مطلبى که در روزنامه داگنز نى هتر سوئد، بعد از مصاحبه با مينا احدى در مورد سنگسار چاپ شده است.

سنگسار سمبل سرکوب زنان است

وقتى راى داگاهى مبنى بر بيگناهى صفيه حسينى که متهم به داشتن رابطه خارج از ازدواج شده بود، داده شد و او از خطر سنگسار نجات پيدا کرد ، تمام دنيا از خوشحالى هورا کشيد. اين تصميم يک پيروزى بر قوانين اسلامى ضد زن است. اما طبق گزارشات سازمان عفوبين الملل در سالهاى اخير مجازات سنگسار به دوره جديدى پا گذاشته است. همين اکنون يک زن در نيجريه به نام آمنه لاول منتظر حکم خود (در ١٥ ماه مه ) ميباشد.

در ماده ١٠٤ قوانين قصاص دولت ايران( قوانين جمهورى اسلامى) اندازه سنگ ها تعيين شده َِ"سنگها نبايد زياد بزرگ باشد که با يک يا دو سنگ آن آدم کشته شود ولى زياد کوچک هم نباشد که نشود به آن سنگ گفت " .

آفتاب غروب کرده بود وقتى که مريم ايوبى را از سلول خود در زندان اوين در تهران به بيرون بردند تا او را سنگسار کنند. ترس و وحشت تمام تنش را فرا گرفته بود بطورى که متوجه نشد که چطورى او را در آن کفن سفيد پيچيدند و در آن گودال گذاشتند و تا سينه او گودال را پر از خاک کردند و چگونه سنگهايى به درشتى يک مشت مثل باران بر سر و روى او فرود آمدند. فرياد الله اکبر از پاسداران و ماموران زندان بلندشد. وقتى کفن سفيد به رنگ خون قرمز آغشته شد، مريم ايوبى مرده بود.

يکى از اهداف در سنگسار کردن يک آدم اين است که مرگ با زجر و آرام آرام جان او را بگيرد. گاهى زجرکش کردن فقط چند دقيقه و گاهى يک ساعت وقت ميگيرد. هدف ديگر از سنگسار کردن اين است که رعب و وحشت را در جامعه بوجود بياورند. از سال ١٩٩٧ يعنى از زمان انتخاب خاتمى به رياست جمهورى اين سنگسارها در ملا عام انجام نشده است٠ به دليل بيزارى مردم از دولت و همين طور به دليل نزديکى محتاطانه جناح اصلاح طلب به غرب که باعث تيرگى در روابط ميان جناح تندرو و جناح اصلاح طلب که براى اعتبار و آبرو کشور تلاش ميکنند، بر سر اعمال قدرت شده است. در نتيجه مجازات ها در پشت ديوارهاى محافظت شده زندانها صورت ميگيرد که تا بحال ٢٢ مورد سنگسار گزارش شده است.

مريم ايوبى ١١ ژوئن سال قبل سنگسار شد، دو ماه قبل از اينکه ترور اسلامى به صفحه تلويزيونها کشيده بشود و به واقعيت بپيوندد. ناگهان براى جهانيان معلوم شد که اين پديده فرهنگى ايزوله شده نه تنها نوک حمله خود را رو به زنان و دانشجويان در تهران و زنان در کشورهاى عربى دارد بلکه هر کسى ديگر هم امکان دارد قربانى آن شود و بنابراين بايد متوقف شود.

وقتى صفيه حسينى اهل نيجريه در ماه مارس امسال از مجازات سنگسار نجات پيدا کرد، دنيا نفس راحتى کشيد. ترور نسبت به زنان بر اثر سياست ها و فشارها ميرفت که متوقف شود. اما بعد از آن يک زن نيجريه اى ديگر به مجازات سنگسار محکوم شده است و (يک هفته پيش) همين حکم براى زعفران بى بى در پاکستان صادر شد. از ايران گزارش ميرسد که به فاصله هاى معين زنانى در انتظار حکم سنگسار هستند که بيشتر آنها محکوم به داشتن رابطه خارج از ازدواج مى باشند.

براى جهانيان اين احکام يک نشان از طينت شيطانى قانون شريعه است و به نام خدا اجرا ميشود. اما بر خلاف گذشته در دولت نيجريه در آن قسمت جنوبى مسيحى يک مدد رسان و کمک کننده در زندگى مبارزاتى زنان بر خلاف قسمت شمال شورشى مسلمان نشين پيدا شده است .

آيا شرکت و علاقه جهانيان در نپذيرفتن تروريسم اسلامى بر عليه زنان بدين معنى است که اين را نتيجه نسبيت فرهنگى ، يک نوعى از پيمان مسيحيت بر عليه مردان ريشو، ارتجاعى و واپس گرا ميدانند؟

اين سئوالى است که در حال حاضر مينا احدى، پناهنده سياسى متولد ايران که از شش سال پيش در کلن زندگى ميکند، را به خود مشغول کرده است. به عنوان هماهنگ کننده کمپين بين المللى بر عليه سنگسار هرگز تا اين اندازه حمايت جهانى برعليه سنگسار وجود نداشته که براى نجات صفيه حسينى است.

چرا دولت هاى غربى زمانى که در ايران ، يا کردستان ، سودان و يا افغانستان تحت حاکميت طالبان زنى سنگسار ميشود اين چنين موثر و قدرتمند عکس العمل نشان نمى دهند؟ انسان نمى تواند بيرحمى و وحشيگيرى و ستمى که بر زنان ميرود را به صرف آداب و رسوم فرهنگى و مذهبى، تحمل کند. سنگسار يکى از بدترين نمونه و سمبل فروتنى زن است نه آن چيزى که انجمن هاى بين المللى گاهى اوقات فکر ميکنند که اين يک بيان و تعبيرى است براى انتخاب مردم و يک بخشى از هويت آنهاست.

عمل سنگسار از مدت ها پيش از زمانى که به محمد آن آيه و وحى نازل شد و زمينه اى براى قضاوت دادگاههاى اسلام بوجود آمده بود.

در کتاب پنجم موسى از متدى نام برده شده که يک مجازات مناسب براى بطور مثال توهين به مقدسات و رابطه خارج از ازدواج مى باشد و اين متد در زمان قديم ( عهد عتيق ) به يک نوع تفريح مردم تبديل شدکه دسته ها و گروههاى زيادى را به پاى ديوارهاى شهر مى کشاند. اين کار فقط در اسلام در شکل سنگ انداختن به شيطان در زمان زيارت مکه باقى مانده است.

طبق گزارش سازمان عفو بين الملل مجازات ها در سالهاى اخير وارد مرحله جديدى شده است. و از سال ١٩٩٧ بعد از جوخه هاى اعدام ، دار زدن معمولى ترين نوع اعدام است.

مسلما کشورهايى که در اين چند سال در آنها حکم سنگسار اجرا شده را مى شناسند اما با در نظر گرفتن اينکه کشورهايى هستندکه طبق قانون شريعه عمل ميکنند اين ريسک وجود دارد که

" احکام حدود" به صورت قطع اعضا بدن، شلاق زدن و سنگسار اجرا شود.

کشورهاى اسلامى عرفا سعى کرده اند که استفاده از مجازات" حدود " را کمتر کنند و بهمين ترتيب اين قوانين در جامعه هايى قابل اجرا است که کاملا نيازهاى اوليه شهروندان تامين ميشود. از اين رو بطور مثال قطع دست کسى که بر اثر گرسنگى دزدى ميکرد ممنوع بود.

امروزه قوانين شريعه بيشتر در مورد حقوق خانواده استفاده ميشود و بندرت در قوانين جزايى بکار ميرود.

اما در کشورهايى که اسلام سياسى به عنوان يک وسيله براى سرکوب و ترس و وحشت مردم بکارميرود از اين قاعده مستثنى هستند. و نوک حمله قبل از هر چيز بطرف زنان است.

مينا احدى ميگويد: ٨٠ درصد از کسانى که به سنگسار محکوم ميشوند بخاطر داشتن رابطه خارج از ازدواج است . زنها به عنوان يک دما سنج سياسى توسط صاحبان قدرت مورد استفاده قرار ميگيرند براى اينکه ببينند که تا کجا مى توانند بروند. و فشارها از آن جا شروع ميشود.

قانون شريعه که يکى از قديمى ترين قوانين نوشته شده دنيا است و رکن اصلى قوانين اسلام است و نمى تواند تغيير جهت داده و با قوانين حقوق بشر سازمان ملل سازگار باشد.

چند تا از کشورهاى اسلامى به دليل اينکه قانون سال ١٩٧٩ سازمان ملل که تبيعض عليه زنان را ممنوع ميکند را امضا نکرده اند. چيزى که به گفته مينا احدى کشورهاى غربى با سکوت خود بر آن مهر تاييد زده اند.