دخالت خامنه اى، شروع هزيمت؟!

مصطفى صابر
mosaber@yahoo.com

ديروز، شنبه، خامنه اى از قوه قضاييه خواست که در حکم آغاجرى تجديد نظر کند. خيلى سعى کردند که خود را خونسرد و ريلکس جلوه دهند. همان روز شنبه جلسه مجمع تشخيص مصلحتشان را تحت عنوان "تدوين سياست هاى کلى نظام در مورد مسکن"! (و يا چيزى شبيه اين) برگزار کردند و خامنه اى هم گويا نصفه شب به صرافت افتاد که در پاسخ به "نامه اساتيد دانشگاه" ها به قوه قضاييه بگويد که از حکم اعدام کوتاه بيايد. اما براى همه روشن است که تداوم اعتراضات دانشجويى در شنبه (که تقريبا در سراسر کشور ادامه داشت) و آمادگى آشکار آنها براى گسترش اعتراضات، و مهمتر فضاى بسيار ملتهب جامعه، به حضرات فهماند که بايد در عقب نشينى تعجيل کنند. مساله براى سران جمهورى اسلامى همچنان اينست که چقدر و چگونه عقب نشينى کنند، که منجر به کنترل اوضاع و مهار بحران اخير شود. فعلا خواهند کوشيد احتمالا تا حد لغو حکم اعدام آغاجرى بروند اما بسرعت خواهند ديد که حتى با آزادى و صدور قرار منع تعقيب براى او، اعتراضات دانشجويان فروکش نخواهد کرد. همچنانکه از شعارهاى دانشجويان در روزهاى اخير پيداست، موضوع چيز ديگرى است. آنها خواستار "آزادى زندانيان سياسى"، "رهبر برو گمشو"، آزادى بيان و عقيده، توقف اعدام ها و نظير اين هستند. آنچه که پيشروى بيشتر اعتراضات اخير و عقب نشينى رژيم اسلامى را تضمين ميکند اينست که اعتراضات فعلى از چهارديوار دانشگاه فراتر برود. رژيم بخوبى خطر اينرا ميداند و تمام ابزار و وسائلشان را بکار گرفته اند. خودشان ميدانند که بازى تحکيم وحدت و وزارت کشور "اجازه تظاهرات بدهيد"، "نه نمى دهيم"، بجايى نمى رسد. (اينبار وزارت کشور با صراحت کم سابقه اى علنا به آنها گفته است که از دستتان در ميرود، حتى در محيط بسته دانشگاه هم قادر به کنترل نيستيد!) تکيه گاه اصلى رژيم نيروى انتظامى و اوباش اسلامى اند که دورتا دور دانشگاهها را عملا در محاصره دارند. (حتى يک مورد اتوبوس هاى شرکت واحد را دور دانشگاه تهران مستقر کرده بودند تا مردم نبينند پشت نرده ها چه ميگذرد.) همانطور که قبلا هم تاکيد کرده ايم، بايد اين محاصره را شکست. بايد مردم مستقيما در اعتراضات اخير دخيل شوند. اين آن فاکتورى است که کل صحنه را به زيان جمهورى اسلامى عوض خواهد کرد.دخيل شدن مردم طبعا در صريح ترين شکل به اين معنى است که کارگران، زنان، دانش آموزان و غيره به جلوى دانشگاه بروند، و همينطور به اين معنى است که دانشجويان اعتراضات خود را به خيابانها بکشانند. اما در همانحال بسيار مهم است اعتراضات براى فورى ترين مطالبات در محيط کار، در کارخانه، در مدرسه، در محلات و شهرک ها گسترش يابد. (جالب است که اعتراضات کارگرى در روزهاى اخير بيشتر شده است.) الان موقعه آن است که معلمان خواستهاى خود را مطرح کنند و مبارزات به سرانجام نرسيده خويش را از سر بگيرند. وقت مناسبى است که کارگران کارخانه ها براى گرفتن دستمزدهاى معوقه، براى افزايش دستمزدها به ميدان بيايند. وقت راه انداختن "اتحاد عليه بيکارى" است. جمهورى اسلامى در موضع ضعف است بايد براى گرفتن خواستها و مطالبات و حقوق پايمال شده به پيش رفت!