از جوانان کمونيست شماره ٦٤

مصطفى صابر mosaber@haoo.com

از جايى بايد سر باز ميکرد. خشم و نفرت مردم عليه جمهورى اسلامى و بويژه اعدام هايش، منتظر منفذى براى فوران بود. تظاهرات هاى ممتد هفته گذشته دانشجويان در سراسر کشور در اعتراض به حکم اعدام آقاجرى، در واقع اولين بروزات آتش فشان اعتراض جامعه عليه حکومت اسلامى است.

سوال محورى اين است: اين اعتراضات به کجا ميتواند و بايد برود؟ چگونه جمهورى اسلامى را، هردو جناح آنرا به عقب راند؟ چگونه توازن را به نفع اعتراض مردم و تضعيف رژيم بهم زد؟

مهمترين نکته قطعا اينست که بايد محاصره دانشگاه توسط رژيم را بهم زد. طى سه چهار روز گذشته تاکتيک رژيم جدايى بين دانشجويان مردم بوده است. بايد اين جدايى را از بين برد. بايد اعتراض را به خيابانها کشاند. بايد اعتراض عليه اعدام و عليه جمهورى اسلامى را به صحن علنى کارخانه و محيط کار کشاند. معلمان و دانش آموزان بايد علنا و با تعطيل کلاس و برپايى اجتماعات به اعتراض جارى بپيوندند. بايد مردم، کارگران، بيکاران، زنان و همه معترضين به وضع موجود به جلوى دانشگاه بروند و به اعتراض بپيوندند. اين کليدپيشروى هاى بعدى است.مساله بعدى خواسته ها و مطالبات اين اعتراض است. بى ترديد لغو حکم آقاجرى و آزادى بلافاصله او تنها اوليه ترين مطالبه است. مطالبات بايد طورى باشد که رژيم را به عقب نشينى وادارد اما موجب توقف و فروکش کردن اعتراض نشود. مطالبات ديگر بايد به قدرت مطرح شود و گام به گام حلقه محاصره را دور جمهورى اسلامى تنگ کند. آزادى تمام زندانيان سياسى، يک خواسته کليدى است. توقف فورى تمامى اعدام ها خواسته مهم ديگرى براى اين مقطع است. لغو مجازات اعدام، لغو حجاب، لغو جداسازى دختران و پسران، پرداخت مزدهاى معوقه کارگران، افزايش حقوق معلمان، افزايش دستمزدها بطور کلى، خواسته هايى است که ميتواند طرح شود. خواسته ها طبعا بايد توازن قوا را مدنظر قرار دهد. بايد اين خاصيت را داشته باشد که بخش هاى هرچه وسيعترى را به خود جلب کند.سازمان جوانان کمونيست ايران، در کنار حزب کمونيست کارگرى ايران، فعالانه از اين اعتراضات حمايت ميکند و در آن دخيل است و خواهد بود. در خارج کشور، هم اکنون با فراخوان بهرام مدرسى دبير سازمان تظاهراتهاى حمايتى در جريان شکل گيرى است. در داخل ايران تمام اعضا و دوستداران سازمان را فرا ميخوانيم که در رابطه فعال و لحظه به لحظه با ما باشند.