| يادداشت سردبير |
|
مصطفى صابر جمهورى اسلامى چنان به عقب رانده شده که چاره اى جز تکيه به چوبه دار ندارد. اين رژيم اسلام و اعدام است و بس. در هفته اخير "گاز گرفتن اسبهاى گارى" با طرح لوايح اخير خاتمى در مجلس، با دستگيرى عباس عبدى، با نامه نگارى طاهرى و غيره بالا گرفته است. اين احتمالا شدت خواهد يافت. صف آرايى ها در بالا در حال تغيير است. (آزادى عبداله نورى احتمالادر اين جهت است.) خودشان دارند از "تحولات مهم" در "سه ماه و شش ماه آتى" صحبت ميکنند. اما پايه همه اينها تقابل مردم و حکومت است که چنان حاد و شکننده شده که جمهورى اسلامى به ضرب اعدام و جنايت علنى در خيابان ميتواند وضع موجود را حفظ کند. بايد به اينها فرصت نداد و حربه اعدام و ارعاب را از دستشان گرفت. بايد تعادل قوا را به نفع مردم بهم زد. بايد يک اعتراض اجتماعى وسيع را چه در خارج و چه بويژه در داخل عليه اعدام ها بر پا کرد. بايد همه جا در محله، مدرسه، دانشگاه، کارخانه و در هر اجتماعى علنا به اعدام ها اعتراض کرد. بايد کوشيد هر صحنه اعدام به عرصه طرح شعار "نه به اعدام، نه به رژيم اسلام" تبديل شود. ما تا همينجا هم جزء مهمى از مبارزه عليه اعدام ها بوده ايم. ميتوان گفت که از جمله فعاليت حزب کمونيست کارگرى و همينطور سازمان جوانان کمونيست بر عليه اعدام و سنگسار و کلا اعتراض عليه اين جنايات در خارج و داخل يکى از فاکتورهايى بود که به اتحاديه اروپا اجازه نداد که در اين شرايط با جمهورى اسلامى مذاکره کند. مجبورشان کرد فعلا آنرا به تعويق بيندازند. همينطور اعتراض شديد "عفو بين الملل" به وضعيت حقوق بشر در ايران در هفته گذشته، نشانه ديگرى از وجود فشار بر جمهورى اسلامى است. **** پيروى اسلاميست ها در ترکيه قبل از هرچيز تاکيدى بر عدم وجود يک آلترناتيو معتبر سکولار و در عين حال چپ، آزاديخواه و برابرى طلب در ترکيه است. نارضايتى مردم از احزاب حاکم قبلى به کيسه اسلاميست هاى "معتدل" رفت. ولى اوضاع مردم ترکيه در منگنه ارتش و پان ترکيست ها از يکسو و اسلاميست ها از سوى ديگر بهتر که نخواهد شد، احتمالا بدتر هم خواهد شد. نکته جالب اينجاست که برخى مطبوعات غرب انتخاب اسلاميست ها را بفال "دمکراسى اسلامى" گرفته اند. "دمکراسى اسلامى" را کوشش کردند با آرايش خاتمى و دوم خرداد به مردم ايران بفروشند، اما فروش نرفت. اين اعتراض و توقعات بالاى مردم و بويژه نقش برجسته کمونيزم کارگرى بود که چنين اجازه اى نداد. پيشروى مبارزه مردم ايران عليه جمهورى اسلامى، جارو کردن بساط حکومت اسلام و اسلام سياسى در ايران، برقرارى يک جامعه آزاد و برابر و سکولار در ايران نه فقط مردم اين کشور را نجات خواهد داد، بلکه ميتواند راه نجاتى در برابر مردم منطقه و مشخصا ترکيه قرار دهد. ٭ ٭ ٭ ١١ آذر سالگرد تاسيس حزب کمونيست کارگرى است. اين فرصتى است تا حزب را بيش از پيش به مردم شناساند. سرنوشت انسانيت و آزادى و برابرى در جامعه ايران به کمونيسم کارگرى و حزب آن گره خورده است. مهم است که در ١١ آذر کارگران، زنان و جوانان بيش از پيش متوجه حزب شوند، با ادبيات آن، با منصور حکمت بيشتر آشنا شوند، به نقش انکار ناپذيرى که اين حزب تا همين جا نيز در مبارزه مردم ايران عليه جمهورى اسلامى ايفاء کرده است، بيشتر واقف شوند. لازم است از همه امکانات، از اجتماعات و گردهمايى تا اينترنت و تلفن به راديو و تلوزيونها و غيره، بنحو فعال استفاده کرد و هفته هاى اول آذر (نيمه دوم نوامبر) را به روزهاى معرفى حزب و گراميداشت آن تبديل کرد. |