وقتي از تلويزيون صحنه هاي رقص يخي (پاتيناژ) ورزشکاران در المپيک زمستاني ونکوور را ميبينم يک افسوس بزرگ به همه ما که در ايران هستيم دست ميدهد که به واقع از چه چيزهايي محروم هستيم .زنان ومردان ورزشکار در هياهوي و تشويق مردم به نمايش ميپردازند و چنان صحنه هاي زيبايي را رقم ميزنند که واقعا متحير ميشويم.زنان و مردان ورزشکار که احتملا نسبتي نيز به هم ندارند به راحتي باهمديگر ميرقصند و از گشت ارشاد و بسيج و اخوند و اين جنايتکاران هم خبري نيست.همه اينها جزو افتخارات مردمان خودشان محسوب ميشوند و همه انها را الگو و شايسته خود ميپندارند.و شايد ندانند اگر در ايران بودند به جرم اقدام عليه امنيت ملي و ارائه منکرات در بازداشت به سر ميبردند و شايد جزو اعداميها و سنگساريها محسوب ميشدند. اين در حالي است که مردم ايران بايد براي بديهيترين حقوق خودشان در خيابانها با اتش و گلوله روبه رو شوند در حالي که در غرب شادي و رقص و رابطه ازاد جنسي و پوشش جزو مسائلي است که اصلا به حساب نميايد. البته مي دانيم که در همين غرب هم تا جامعه به اين آزادي ها دست يافت کلي مبارزه کرد و اصلا ۸ مارس حاصل تلاش و مبارزه براي کسب همبن آزادي ها در غرب است. حتما برايشان جاي تعجب دارد که در ايران بايد براي مثلا حق آزادي پوشش هم بايد به خيابان امد و پيه زندان و تجاوز و کشته شدن را هم بايد به تن ماليد!

به واقع اگر جمهوري اسلامي در کل جهان سيطره يابد بايد اول تقريبا کل بشريت را به زندان ببرد و اعدام و سنگسار کند. در حالي که در غرب در نتيجه سالها مبارزه مردم ديگر زندگي خصوصي انسانها به شکلي امن گرديده است. در غرب کسي را به جرم زنا سنگسار نميکنند.حتي پرنس دايانا بعد از مشخص شدن رابطه خصوصيش مورد احترام جامعه قرار ميگيرد. انجا کسي به ماريا شاراپوا و سره نا ويليامز طرز پوشيدن لباسش را مصداق هرزگي و فاحشگي نميداند.انجا زني که بعد از پاتيناژ از لبهاي همراه خود بوسه ميگيرد به سنگسار محکوم نميکند .همه اينها قهرمانان و افتخارات انسان امروز هستند چرا که حاصل مبارزه طولاني انسانيت در مقابل بربريت اديان و فرهنگ هاي متاثر از آن هستند.

اما در ايران ما بايد هر روز مزخرفاتي درباره فوايد حجاب را تحمل کنيم که اقدامي است براي دور ماندن مردان از هوسهايشان و يا فوايد علمي اشعه ماورا ايکس! در موي زن که حجاب توجيه علمي ميشود.و يا اوردن زني ورزشکار با حجاب بر سر و پرچم جمهوري اسلامي بر دست که نشان بدهند ما نيز دست وپا شکسته حضور داريم و اگر مدال نمياوريم لا اقل حجاب و ارزشمان را حفظ کرديم. اقداماتي که تنها موجب خنده و واکنش جهان به انواع محدوديتها براي حضور زنان ايران در ميادين ورزشي شده است و خود زنان نيز از اين وضعيت عصباني هستند و البته نشان قدر قدرتي جمهوري اسلامي براي به بند کشيدن ۷۰ ميليون انسان در ايران. به طوري که هروقت کميته برگزاري مسابقات خواسته است حجاب غير ورزشي در کار نباشد مثل زنان کاراته کار انها را به دور انداخته اند.

ايران و غرب تفاوت دو سنت نيست که چنين تفاوتهايي را در زندگي به وجود اورده است.حضور يک سيستم به غايت ارتجاعي و قرون وسطي است که اجازه حضور دلخواه زنان و مردان را در جامعه نميدهد. هرچند بازهم موفق نشده است.

در ايران زنان نشان دادند که با وجود همه راهکارهاي جمهوري اسلامي براي دور ماندن انان از فعاليتهاي اجتماعي شديدا ميخواهند حقوقشان را به رژيم تحميل کنند. به طوري که انها مجبور شدند طرح ورزشکار زن اسلامي را در ميادين اجرا کنند تا بتوانند حداقل انها را کنترل کنند. اقداماتي که تنها انها را از کسب افتخارات بين اللملي باز ميدارد. اما با اين حال زنان دست به سينه اين جماعت نشده اند. هرچه هست انها مدتهاست ميخواهند زندگي از نوع اسلامي را به دور بريزند و به مانند متمدن ترين انسانها زندگي کنند.