انترناسيونال ٣٣٩

ياشار سهندي

صفحه بازتاب هفته

هفته گذشته " رئيس کانون مدافعان حقوق بشر"، یعنی سرکار خانم شیرین عبادی نامه ای برای صادق لاریجانی رئیس دستگاه خونریز قضایی جمهوری اسلامی مرقوم فرمودند و آوردند که:"ضمن اعتراض شديد به صدور احکام اعدام و اجرای عجولانه اين احکام ناعادلانه مصرا "وموکدا" از حضرتعالی تقاضا دارد با توجه به شرايط حساس و خطير کشور چه در عرصه داخلی و چه در عرصه بين المللی و منطقه از صدور و اجرای احکام سنگين از جمله اعدام جلو گيری نماييد و برای احکام صادر شده نيز تدبيری بينديشيد". و رسانه های ملی و مذهبی تیتر زدند که خانم عبادی خواستار توقف حکم اعدام شده است. اینکه لاریجانی چگونه تدبیری خواهد اندیشید سی سال سابقه نشان داده است هیچ تدبیری به کار ایشان نمی افتد جز صدور حکم اعدام و اجرای آن در خفا و علنی. صغیر و کبیر هم حالی شان نیست. بجز قربتا الي الله و تدوام حکومت آن ( که چپاول و غارت ثروت مردم است) هیچ اندیشه ای ندارند. اما همین رژیم در مقابل فشار اعتراضات مردم در بسياري از موارد مجبور شده است کوتاه آید. خانم عبادی اما نظر دیگری دارد ایشان در ادامه پاراگراف بالا مدعی شدند که آزادی زندانیان سیاسی در طی یکی دو هفته گذشته "امری پسندیده است که از سوی قوه قضائیه در پیش گرفته شده است".

یک زمانی ایشان در ایران زندگی میکرد و به همین شیوه و با همین ادبیات حرفش را میزد عده اي بادمجان دور قاب چين میگفتند چون امثال ایشان در ایران هستند معذوریت دارند. اما اکنون او در خارج است اما دقیقا و شاید صریحتر از قبل افکارش را جار میزند و نشان میدهد اگر امثال ایشان یکروزی مجدد بر کرسی قضاوت تکیه زنند بر سر متهمانشان چه خواهند آورد. در مقدمات همین نامه ما میخوانیم آنانی که حکم اعدام برای شان صادر شده است آرام و ساکت بودند بعضا اصلا تو جریان تظاهرات نبودند اما به زعم ایشان " البته برخی نيز معترضان مسالمت جويی بودند که در مقابل اعتراض آرام و مدنی، گلوله و باتوم و شکنجه و مرگ را ديدند." برای یک حقوقدان که در هر کلمه به دنبال بارحقوقی آن است این "البته برخی" یعنی چه؟ یعنی اینکه " البته برخی" هم بودند که مسالمت جو نبودند بلکه خشونت ورزیدند، یعنی آقای لاریجانی و دم و دستگاهش برای برخی، البته حق دارند سخت بگیرند؛ حتی تا اعدام. خانم عبادی در مصاحبه با رادیو فردا مدعی شدند میتواند اعدام برای "برخی از جرائم نادر و مهم" برقرار باشد و چه اتهامی مهمتر از بهم خوردن امنیت؛ اتهامی که به راحتی میتواند حکم اعدام هر کسی را تضمین کند. خواننده این نوشته مطمئن باشد که شیرین عبادی اصلا نگران حقوق بشر،حتی همان برخی افراد مسالمت جو و بیگناه، نیست. خود در همان نامه به صراحت میگوید نگرانی اش از حکم اعدام و اجرای آن چی می باشد. در جایی از همان نامه ميگويد "...صدور و اجرای احکام اعدام موجب آزردگی وجدان جامعه و ايجاد نارضايتی و بدبينی نسبت به حکومت در ميان مردم و اوج گيری اعتراضات اجتماعی خواهد شد، که بی شک به نفع هيچ کس نيست." بعد از سی سال که حکم اعدام در این مملکت دم دست ترین حکم قضایی بوده است که اجرا گردیده است خانم عبادی چنان موضوع را مطرح میکند که سیستم قضایی به ریاست لاریجانی باعث و بانی این شیوه سرکوب است. خانم عبادی متذکر شده که این احکام "شائبه رفتار سیاسی " از سوی قوه قضائیه را ایجاد میکند! چرا اعتراضات اجتماعی بر علیه جمهوری اسلامی و بخصوص علیه حکم اعدام به نفع هیچ کس نیست؟ آن "هیچ کس" کیانند که نفع شان در خطر افتاده است؟ این نامه نه برای توقف اعدام بلکه برای تایید سیستم قضایی جنایتکار است.

در توجیه روش برخورد امثال شیرین عبادی میگویند هرچیزی باید جریانش را طی کند و گام به گام باید پیش رفت تا جامعه دچارهرج و مرج نشود. یادش بخیر شاملو که از قول لنگستون هیوز شاعر سیاه پوست امریکایی میگفت:" دیگه ذله شدم از شنیدن این حرف که :"هرچیزی باید جریانش را طی کنه، فردام روز خداس.!"/ من نمی دونم بعد از مرگ/ آزادی به چه دردم میخوره،/ من نمی تونم شکم امروزمو با نون فردا سیر کنم. ".راستش ما هم ذله شنیدم از شنیدن این حرف که "اقلا قانون خودشان را اجرا کنند"، درخواستی که یک ريز خانم عبادی تکرار میکند. قانونی که سی و یک سال است همه مردم را متهم میداند مگر اینکه خلافش ثابت شود. قانونی که کسانی نوشتند که به مردم به مثابه یک مشت صغیر و آلوده به گناه نگاه میکنند. ما آزادی را امروز میخواهیم، آزادی هم با ترس و ریش گرو گذاشتن به دست نمیاد،"نه امروز نه امسال نه هیچ وقت خدا". آزادی در "تدبير" امثال صادق لاریجانی زندان معنی میدهد و اعدام. آزادی به تعبیر خانم عبادی هرج و مرج است و "آزادی برای همه" خواست ماست و این جز با سرنگون کردن این دولت جنایتکار با همه قوانین ضد بشری اش امکان ندارد.*