در آستانه بازگشایی دانشگاه ها و در ادامه اعمال فشار بر دانشجویان و جوانان برای مقابله با اعتراضات هر ساله دانشجویان، خامنه ای تعدادی از اعضای نهادهای دست ساز حکومتی را به خدمت پذیرفته و برایشان سخنرانی کرده است. نمایندگان بسیج دانشجویی و رهپویان غدیر و غیره با خامنه ای دیدار داشته اند. ابتدا تعدادی از این نمایندگان سخنرانی کرده اند که محورهای سخنانشان بیشتر به نمایش های خیمه شب بازی شبیه است. بیشتر از آنکه بتوان جدی شان گرفت، حال و هوای تلخک های دربار را به خود گرفته اند. خامنه ای هم در کمال سعه صدر! برخی انتقادها از جمله کمبود کار فرهنگ سازی اسلامی را پذیرفته است. همچنین خامنه ای اعلام کرده است که دانشجویان نباید فکر کنند معارضه با حکومت جزء وظایف آنان است بلکه باید به دنبال طرح سوال باشند! او همچنین گفته دانشجویان باید در مسائل مهم سیاسی صاحب نظر باشند و در موارد سیاسی موضع گیری کنند. البته ایشان تصریح کرده که تشکل های دانشجویی نباید وارد اختلافات سیاسی بشوند و باید خود را از این جریانات دور نگه دارند، حالا قضاوت با شماست که کسی که از دانشجویان می خواهد در موارد مهم  و سیاسی موضعگیری کنند و حساس باشند ولی وارد اختلافات سیاسی نشوند اولا یعنی چه! و ثانیا چگونه ممکن است؟! جواب هر دو سوال اینست که یعنی دانشجویان و تشکل هایشان(همین کسانی که برای دست بوس خدمت رسیده اند) باید مطلقا فرمانبردار باشند. خامنه ای حتی نمونه دخالت سیاسی دانشجویان را هم آورده که مثلا دانشجویان باید در مواردی مانند بیانیه تهران، قطعنامه شورای امنیت و تحریمهای یکجانبه امریکا و اروپا تحلیل و موضع گیری داشته باشند. یعنی مواضع حکومت را تایید کنند، این یعنی دخالت و حساسیت به امور سیاسی مهم!

از جمله محورهای سخنان نمایندگان! دانشجویان: ضرورت دقت کامل مسئولان اجرایی در گزینش همکاران خود (یعنی سختگیری و سانسور و اعمال گزینش)، تحکیم مبانی عقیدتی دانشجویان(یعنی اعمال قوانین اسلامی و سختگیری بیشتر در این زمینه)، قدردانی از تدابیر رهبری انقلاب در تحقق حقوق هسته ای ملت(!)،برنامه ریزی دقیق برای تحقق هدف استراتژیک تبدیل ایران به «مرجع علمی جهان»(؟!)، برنامه ریزی صحیح برای تبدیل تحریمها به فرصتی برای «پیشرفتِ متکی به خود»، «رهبری»، محور وحدت و فصل الخطاب همه سلایق سیاسی.

به نظر نمی رسد کسی باور کند این ها خواسته ها و مطالبات دانشجویان و جوانان در ایران باشد. دانشگاه، یعنی جایی که شعار مرگ بر اصل ولایت فقیه از آن بیرون امد و عکس خامنه ای و خمینی را در آن اتش زدند حال و هوایی دیگر دارد. معلوم است وقتی مجید توکلی و میلاد اسدی و مهدیه گلرو و سرشومی و ده ها و صد ها دانشجوی معترض دیگر در زندان ها و سیاه چال های جمهوری اسلامی زندانی هستند و هزاران حکم محرومیت از تحصیل و تعلیق و ممنوع الورودی برای دانشجویان صادر شده و هنوز دانشگاه ها شور و حال اعتراض و مبارزه دارند، مسئولان حکومتی باید چنین نمایش های خیمه شب بازی ای تدارک ببینند و در کنار آن برای تحقق این مطالبات پلیس و بسیج و لباس شخصی هاشان را آماده کنند.

دانشگاه و دانشجویان معترض و آزادیخواه همواره نشان داده اند از سد تمام این طرح ها عبور خواهند کرد، نشان داده اند در هر شرایطی مبارزه و طرح مطالبات انسانی و آزادی خواهانه را ادامه خواهند داد و از هر فرصت و روزنه ای برای دامه مبارزه استفاده خواهند کرد.

همانطور که حکومت مثل هر سال در آستانه مهر ماه در حال آماده کردن خود برای بازگشایی دانشگاه هاست دانشجویان نیز باید خود را برای آغاز دور جدیدی از مبارزه علیه حکومت آماده کنند. طرح مطالبات مردم و دانشجویان مثل آزادی دانشجویان زندانی و زندانیان سیاسی، لغو حکم اعدام و سنگسار، لغو جداسازی جنسیتی در دانشگاه ها، لغو احکام کمیته های انضباطی، معرفی و محاکمه آمرین و عاملین جنایت علیه مردم به خصوص در مدت یک سال گذشته، جداسازی مذهب از دولت و سیستم آموزشی و لغو هر گونه قوانین تبعیض آمیز علیه هر بخش یا اقلیتی از جامعه. این ها مطالبات و شعارهای واقعی مردم و به خصوص جوانان و دانشجویان است که باید با قدرت هر چه تمام تر در مقابل مراسم خیمه شب بازی خامنه ای و اوباش اسلامی اش طرح کرد. دانشجویان و جوانان می توانند با طرح چنین مطالباتی آنها را به صدر شعار ها و انتظارات مردم ببرند. جوانان و دانشجویان به عنوان فعال ترین و گسترده ترین بخش جامعه می توانند چنین مطالباتی را به انتظار عموم مردم از حکومت تبدیل کنند و جامعه را برای رسیدن به چنین مطالباتی بسیج کنند.

قدم اول برای جامه عمل پوشاندن به چنین مطالباتی همانطور که اشاره کردیم بردن آن به میان مردم است، چه از طریق شعار نویسی و و پخش اطلاعیه ها، چه از طریق بحث و گفتگو در محافل و محلات و غیره و چه از طریق طرح چنین مطالباتی در هر تجمعی، عمومی کردن چنین مطالباتی یکی از وظایف مهم جوانان و دانشجویان است.

ما باید مطالبات و اهداف و ارمان های خودمان را با قدرت تمام در مقابل اهداف ارتجاعی و ضد انسانی حکومت قرار دهیم، آنها را به خواست جامعه تبدیل کنیم و کاری کنیم که هر کس آن ها را حق طبیعی و اولیه خود بداند و در مبارزه برای آن خود را سهیم بداند. در چنین صورتی ست که می توان در مقابل " ضرورت دقت کامل مسئولان اجرایی در گزینش همکاران خود " آزادی بی قید و شرط بیان و عقیده را قرار داد و برایش مبارزه کرد و مردم را برایش بسیج کرد، در آن صورتست که در مقابل "«رهبری»، محور وحدت و فصل الخطاب همه سلایق سیاسی " می توان آزادی تشکل و تجمع و اعتصاب را به دست آورد.

در آستانه بازگشایی دانشگاه ها با قدرت برای طرح مطالبات واقعی مردم و آغاز دور جدید از تعرض به جمهوری اسلامی اماده شویم!