هشت مارس روز جهانی زن امسال در ایران، در شرایطی گرامی داشته شد كه یك جنبش زیر و رو كننده علیه حكومت و قوانین ضد انسانی آن در جریان است. یك شاخص مهم جنبش اسلامی و اسلام سیاسی ضدیت مفرط این جنبش با زنان و حرمت و جایگاه انسانی زنان است. جنبش اسلامی با ضدیت علیه زن، با نقض حقوق زنان، با تحمیل نفقه به زنان و درخواست تمكین مطلق از آنان به قدرت رسیده و اكنون در یكی از مهمترین مراكز قدرتش یعنی ایران، از سوی زنان به چالش گرفته شده است.

واقعیت اینست كه زنان در ایران از همان روزهای اول فرمان اسلامیون و رهبر فاشیست آنها خمینی و فتوای یا روسری و یا توسری این جانی، پاسخ رد داده و به خیابان آمدند. امسال بعد از سی و یكسال نبرد بی امان و بسیار سخت، هشت مارس در قامتی بلندتر و روشن تر از مطالبات تظاهراتهای اولین 8 مارس بعد از سركار آمدن خمینی، زنان به خیابان آمده و این پیشروی آشكار را به نمایش گذاشتند. جنبش برابری طلبانه، مدرن و پیشرو زنان ، در نه ماه گذشته در ایران، در ابعادی بزرگ به میدان آمد و تحسین و سمپاتی بین المللی را بخود جلب كرد. هشت مارس امسال در چنین شرایطی برگزار میشد. در حالیكه یك جنبش عظیم اجتماعی علیه حكومت اسلامی و قوانین متحجرانه اسلامی در جریان است و در حالیكه حكومت از ترس و وحشت سرنگونی، به جنایت و خونریزی و شكنجه و تجاوز بیشتر روی آورده است. با وجود چنین وحشیگری و سبعیتی، جنبش برابری طلبانه و پیشرو زنان با امید به پیروزی به میدان آمده است.

روز جهانی زن امسال از چند نظر مهم و قابل توجه بود. امسال هشت مارس ، اعتراض روشن و شفاف به حكومت اسلامی و سمبل زن ستیزی این حكومت، یعنی حجاب بود، جمهوری اسلامی با حجاب آمده و با حجابسوزان میرود. حجابها را در ایران و در جهان، زنان پیشرو و مدرن و ادامه دهندگان راستین و لایق تظاهراتهای هشت مارس 1979 آتش زدند. این برنامه ها هر چند هنوز ابعاد توده ای نداشت، اما پتانسیل عظیم یك جنبش مدافع حقوق زن را نمایندگی كرد كه در اعماق جامعه در جریان است و حكومت اسلامی را به عجز و لابه كامل كشانده است.

هشت مارس امسال با قطعنامه های مترقی و پیشرو در شهرهای مختلف و بویژه در كردستان ، با حضور فعالانه رهبران كارگری در این برنامه ها ، پنجره ای بود كه از آن میتوان مناظرهای زیبا را تماشا كرد.

به نظر من 8 مارس امسال ویژه گیهایی دارد كه باید به آن دقت كرد. اولین مسئله ای كه امسال برجستگی داشت و قابل توجه بود دیگر خبری از تلاش جناحهای رژیم اسلامی برای اینكه روز جهانی زن را روز فاطمه زهرا بنامند نبود. این موضوع تاكنون كمتر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است، در حالیكه این یك فاكتور مهم در صحنه سیاست در ایران است.

این فاكتور مهم است زیرا تثبیت روز جهانی زن و شكست تلاشهای جریانات اسلامی از حاكمان تا اپوزیسیون اصلاح طلبش را تثبیت كرد. سالهای قبل كمونیستها ناچار بودند كه تحریف و دستكاری تاریخ از جانب جریانات اسلامی و جریانات ناسیونالیستی طرفدار رضا شاه در ایران را مرتب گوشزد كنند و بگویند روز زن نه تنها ربطی به روز فاطمه این سمبل زن اسلامی ندارد بلكه دقیقا علیه آن است. امسال احتیاجی به این نبود که در مقابل تلاش شاه پرستان روز 8 مارس را به عنوان روز جهانی زن گوشزد کنیم. زیرا آنها تسلیم شدند و شكست خود را پذیرفتند. با این حال حكومت اسلامی بر عكس سالهای قبل دیگر لازم ندید حتی روز فاطمه زهرایش را هم برجسته كند. زیرا تنها راه ادامه حیات خود را سركوب خشن و نظامیگری قرار داد و نه تبلیغ فریبكاری "ارزش" زن در اسلام و موضوعات و اراجیفی از این نوع.

جناح گیج و منگ اصلاح طلبان حكومتی هم كه از اینجا رانده و از آنجا مانده هاج و واج مانده بود، ناچارا سعی كردند با قبول این شكست بپذیرند كه روز جهانی زن همان هشت مارس است. آنها یك زن چادری را كه كمی هم روسری رنگی از زیر چادرش بیرون میزد، بعنوان نمونه خجول زن اسلامی جلو صحنه آورده و در هشت مارس با او به استقبال این روز رفتند. زهرا رهنورد را میگویم كه سمبل زنان دانشگاه رفته اكثریتی توده ای ماننده نیره توحیدی و مشروطه چیهایی از نوع داریوش همایون است. این خانم اسلامی كه از تبار اسلام ناب محمدی است و از اسلام نوع خمینی دفاع میكند و با چند ده متر پارچه های اویزان به خود میخواهد چهره ای زشت و قرون وسطایی خود را جایگزین چهره مدرن و امروزی زنان ایران كند. چهره ای كه فقط برای موزه های بررسی روند پس زدن ارتجاع و عقب ماندگی متعلق به دوران گذشته ها خوبست و نه چیز دیگر.

اما بر خلاف تقلاهای اسلامیون چهره و سمبل زنان ایران نه زهرا رهنورد بلكه ندا آقا سلطان بود كه در جهان خودنمایی كرد. امسال با عكس و پوستر ندا آقا سلطان بیش از همیشه چهره مدرن و امروزی زنان ایران جهانی شد. جهانیان دیدند و پذیرفتند كه زنان ایران قوانین و فرهنگ اسلامی و پوسیده را پس زده و بر ویرانه های آن یك فرهنگ انسانی و مدرن را شكل داده اند.

اما تفاوت و دستاورد روز جهانی زن در سال 88 بسیار بیشتر از این بود. حجاب سوزان و زیر پا انداختن حجاب این سنبل و پرچم اسلام سیاسی یكی دیگر از جلوه هایی بود كه امسال برجسته تر از همیشه خود را نشان داد. این اتفاق اگر چه هنوز در ابعادی محدود اتفاق افتاده است اما نشان از تمایل عمومی و عمیق مردم برای خلاص شدن از چنگ فرهنگ اسلامی و جریانات اسلامی دارد.

اعتراضات و مراسمهای امسال در چند دانشگاه ایران و مراسمهای 8 مارس در سنندج و شهرهای دیگر و بیانیه ها و اطلاعیه هایی كه در داخل و خارج ایران منتشر شدند همگی با صراحت بیشتری علیه تبعیض جنسی حرف زدند. خواهان حقوق برابر همه انسانها شدند. نفرت خود را علیه قوانین تبعیض آمیز جنسی كه جز انتگره قوانین و مقررات اسلامی است بیان داشتند.

قتعنامه های سنندج و سقز و بیانیه های فعالین و تشكلهای كارگری و تظاهراتهای خیابانی در ایران و خارج كشور همگی دال بر این بود كه جنبش چپ و آزادیخواهی تلاش جدیی را از سر گرفته است كه اجازه ندهند جریانات نئولیبرال و اسلامی به چشم مردم خاك بپاشند و مبارزات حق طلبانه مردم را به بیراهه ببرند. روز جهانی زن در سال 88 در خارج و داخل ایران علیرغم محدودیتها و فضای پلیسی در ایران سرخ شد. ابعاد تجمعات و مراسمها در داخل ایران اگر چه به دلیل فضای سركوب محدود بود، اما عمیقا رادیكال و سرخ به میدان آمد. پرچم آزادیخواهی و برابری انسان فارغ از مذهب و جنسیت و ملیت و نژاد به اهتزاز در آمد و این نوید دهنده تحركات مهمتری در آینده است.

دخالت و ایفای نقش فعالین و تشكلهای كارگری در این مقطع زمانی كه جنبش اصلاح طلبان حكومتی میخواهند مبارزات مردم را محدود به جدال جناحهای رژیم كنند، یكی دیگر از جلوه های شعف آور به این مناسبت بود. این اقدامات یك بار دیگر ثابت كرد كه نقش فعالین و رهبران جنبش كارگری و كمونیستها بویژه حزب كمونیست كارگری ایران برای تعمیق و پیشبرد مبارزات مردم علیه بی حقوقیهای حاكم بر جامعه تا چه اندازه جدی و تعیین كننده است.