انترناسيونال ٣٤٠

يادداشت سر دبير

سال ٨٨ به پايان خويش نزديك ميشود. و چقدر جا دارد كه به يكديگر فرارسيدن سالي تازه را شادباش بگوييم. زيرا در حالي به سال تازه پا ميگذاريم كه افقي تازه را گشوده ايم. افق خلاص شدن از حكومت توحش و تحجر و چپاول و تبعيض و بي حرمتي را. افق زندگي انساني را. افق با هم زيستن و شاد بودن و امن بودن را. سال هشتاد و هشت سال شكستن سيطره جمهوري اسلامي بود. دوره نميشود ها تمام شد. دوره نميتوانيم ها تمام شد. دوره "يك دست صدا ندارد" به پايان رسيد. ما مردم از زن و مرد و پير و جوان قدرت خويش را در وحشتي كه بجان حاكمين انداختيم آشكارا ديديم و تجربه كرديم. تظاهراتهاي ميليوني ما در سراسر ايران عليه حاكمين درنده خو، في الحال يك عامل تاريخ ساز است. كسي نميتواند آنرا قلم بگيرد. ناديده انگارد يا بر آينده ايران بدون دخالت و احتساب آن تاثيري بگذارد. سال هشتاد و هشت سالي تاريخ ساز بود. برگي تازه و درخشان را به تاريخ اين كشور افزود كه اثراتي عميق و تاريخي و فراموش ناشدني برجاي خواهد گذارد. ما مردم چشم در چشم جانيان عليه رهبر و مقدساتشان شعار داديم. ما مردم تشتتي عظيم را در سرتاپاي ماشين حكومتي انداختيم. كاري كرديم كه مرگ را به چشم خويش ديدند. از خطر سقوط تهران در روز عاشورايشان حرف زدند. از طوفان و فتنه و انقلاب سخن گفتند. چه لذت بخش بود وقتي كه مي آمدند و تهديد ميكردند و بعد آشكارا در برابر ما مردم كوچه و خيابان، ما "مردم عادي" خفت بار عقب مي نشستند. اين حكومت اعتصاب ممنوع است. اين حكومت مخالفت و تظاهرات ممنوع است. اين حكومت تكان خوردن ممنوع است. ما كاري كرديم كه فرياد مرگ بر ديكتاتور و مرگ بر خامنه اي هايمان را در بارگاه جماران شنيدند و بر خود لرزيدند و ناچار شدند به امام راحل و امام زمانشان پناه ببرند. حتي روزهاي مقدسشان را به كابوسشان تبديل كرديم. در اين يك سال جنايت كم نكردند. دهها و صدها تن از عزيزانمان را از ما گرفتند. جاي اين عزيزان واقعا بسيار خالي است. اما با وجود اين ما محقيم كه بگوييم ماشين جنايت آنها را زمين گير كرديم. ما مردم در حالي به سال ٨٩ گام ميگذاريم كه اتحادي عميق و سراسري را ميان خود ايجاد كرده ايم. انقلاب كردن و سرنگون كردن حكومت را به ژرفاي خانه ها كشانده ايم. عزم خلاصي از اين حاكمين سرمايه را در ذهن ميليونها پير و جوانمان بارور كرده ايم. اينها هنوز يك جنبه از آن تحول و اتفاق تاريخ سازي است كه در سال هشتاد و هشت صورت گرفته است. علاوه بر اينها ما مردم سنتهاي صد ها ساله ميدان داري مذهب و "علما" و اليتهاي اشرافي كپك زده را به تاريخ سپرديم. آن چه در اين نه ماهه روي داد اثرات عميق و عظيم خودرا در سال جديد بيشتر نشان خواهد داد. جنبشي كه در ايران پا گرفته جنبشي صرفا سرنگوني طلبانه نيست. يك جنبش مدرن و پيشرو و ضد مذهب و سنت شرق زده و عميقا انساني است. به اين مفهوم يك جنبش راديكال و چپگراست. برابري طلبي، آزاديخواهي بي قيد و شرط، ضديت با زندان و اعدام و شكنجه، رفاه طلبي براي همه، اعتراض به فقر و محروميت و استثمار، تاكيد بر منزلت و حرمت همه انسانها، و بسياري از اين جنبه هاست كه اين جنبش را از بسياري از جنشهاي ضد ديكتاتوري دنيا متفاوت ميكند. اين جنبه هاست كه نگاه جهان را به سمت اين جنبش جلب كرده است. بي ترديد در سال تازه اين جنبه هاي عميق تر و بعضا نهفته تر اين جنبش بيشتر نمايان خواهد شد و جهانيان را بيش از پيش شگفت زده خواهد كرد.

بگذاريد با همين حد اشاره اينجا بسنده كنيم و با اميدي فراوان به اينكه سال تازه سال پيشرويهاي بسيار عظيم تر و سال تحولاتي شيرين و زندگي بخش براي همه مردم شريف ايران باشد، سال تازه را صميمانه شادباش بگوييم.*