٢٢ بهمن براي حاكمين، روز جشن سرنگون نشدن بود. براي جناح مغضوب يك شكست استراتژيك بود. يكي جشن گرفته است كه انقلاب نتوانسته است در اين روز سرنگونش كند، يكي مات مانده است كه چرا مردم وارد اسب تروا نشدند و در ميدان صادقيه و آرياشهر و خيابانهاي ديگر شعارهاي "ساختار شكنانه" دادند و ميدان آزادي فقط با جمعيت كرايه اي نيمه پر شد. در اين زمينه بحثهاي جالبي ميان جريانات راست در جريان است. يكي از آنها داريوش همايون و حزب مشروطه است كه ميخواهد با زرنگي وسط دعوا نرخ تعيين كند و شكست جناح راست را به دستمايه اي استراتژيك براي خود تبديل كند. ايشان الحق كم نسبت به جمهوري اسلامي كينه و پدركشتگي ندارد، اما بيش از جمهوري اسلامي از انقلاب و دخالت از پايين مردم منزجر است. به همين دليل همچون ولي نعمتش رضا پهلوي يك دوره پشت خاتمي رفت كه ميخواست جمهوري اسلامي را نگه دارد و قانون اساسي حكومت را به اجرا بگذارد. اين بار هم پشت به موسوي داده است تا با "جمهوري اسلامي نه يك كلمه كم نه يك كلمه زياد" راه انقلاب را سد كند. جالب است كه وقتي پاي انقلاب و مردم وسط مي آيد، اينها يك مرتبه پدركشتگي ها را فراموش ميكنند و طرفدار جمهوري اسلامي و جناحهاي آن ميشوند. بهررو نكته اي كه اينجا ميخواهم اشاره اي بكنم در مورد معضل ايشان با انقلاب است. داريوش همايون در مورد ٢٢ بهمن امسال چنين ميگويد: "روز ۲۲ بهمن، آن‌گونه که بسیاری دست‌های از دور بر آتش به خود وعده می‌دادند نگذشت. رژیم با بسیج همه‌ی توان خود توانست میدان‌ها را پیشاپیش بر مردم ببندد و تظاهرات نمایشی خود را با گروه‌هائی که از هر جا و با هر پاداش و تهدید گردآورده بودند و خط زنجیر هزار اتوبوس، آنان را به میدان آزادی می‌رساند، پر کند. با این همه دسته‌های بزرگی از مردم این ۲۲ بهمن را با پیام متفاوتی به پایان رساندند. روزی که یادآور یک پیروزی مردمی بود شاهد روی گرداندن آن مردم از انقلاب و حکومت انقلابی، از سراسر فلسفه و جهان‌بینی آن، شد. از این پس ۲۲ بهمن نمایش بی‌روح پول و زور حکومت در برابر سرکشی فزاینده مردم خواهد بود. مانند بقیه روز‌های رسمی رژیم اسلامی ۲۲ بهمن نیز برای اکثریتی فزاینده از مردم یادآور کینه و بیزاری عمومی خواهد شد ــ نمادی از بزرگ‌ترین اشتباه تاریخی ایرانیان تا هر جا که بتوان به گذشته‌ها رفت". او اول ورژن خامنه اي از بيست و دو بهمن را كه ميدانها از طرفداران حكومت "پر شد" را مي پذيرد و كل آن خبرها و فيلمهايي كه نشان ميدهند كه جمعيت كرايه اي نتوانست حتي نصف ميدان آزادي را پر كند، و جمعيتي بالغ بر ١٥ هزار نفر به سمت اوين راهپيمايي كردند و كل تظاهراتهاي صادقيه و آرياشهر و اطراف ميدان آزادي را كنار ميگذارد. دليلش هم اينست كه ميخواهد نتيجه بعدي را كه بسيار برايش مهم است بگيرد: "روي گرداندن مردم از انقلاب و حكومت انقلابي از سراسر فلسفه و جهان بيني شان. و آن "اشتباه تاريخي يعني سرنگون كردن حكومت شاه". گويا از اين ببعد بيست و دو بهمن و خاطره انقلابي كه حكومت شاه را به زير كشيد با يك شكست تداعي خواهد شد. گويا مردم ديگر از انقلاب روي گردان شده اند. و "اشتباه تاريخي شان" يعني سرنگوني ديكتاتوري شاه را پذيرفته اند. به اين ميگويند تئوريسين حزب مشروطه! درست وسط يك انقلاب كه در جريان است، گويا فلسفه انقلاب و انقلاب كردن از جانب مردم كنار گذاشته شده است! و جالب اينكه همين جناب وقتي كه در دفاع از حكومت پهلوي ها و ساواك و سركوب و ديكتاتوري كم مي آورد، خودرا منتقد حكومت پهلوي ها معرفي ميكند و ادعا ميكند كه امروز طرفدار "مشروطه سلطنتي" به شيوه انگلستان و ديگر كشورهاي اروپايي است. بگذريم از اينكه حكومتهاي پادشاهي نوع امروزيش در اروپا نيز حاصل بند و بست و مقابله و به سازش كشاندن انقلابات سده هاي قبل بودند نه يك الگوي انتخابي از جانب مردم، اما اينجا جناب سلطنت طلب ما يك بار ديگر اعتراف ميكند كه "مشروطه سلطنتي" و "ليبرال دموكراسي" ايشان همان حكومت شاه و ساواك و همان سكوت قبرستاني است. از ايشان بايد پرسيد اگر مردم در ٢٢ بهمن ٥٧ اين حكومت را با انقلاب به زير نميكشيدند آيا ايشان يك كلمه نقدي بر آن حكومت و عملكردش داشتند يا نه؟ آيا راه ديگري براي تغيير جلوي مردم قرار داشت كه حتي يك رئيس ژاندارمري را عوض كنند چه رسد به مقابله كردن با يكه تازي دربار و خانواده هزار فاميل و ساواك و كل آن چپاول و سركوب؟ ما بارها گفته ايم و اسناد و مدارك تاريخي اين را تاييد ميكنند كه بورژوازي ارتجاع هار اسلامي را با توطئه به مردم تحميل كرد تا از انقلاب كردن پشيمانشان كند. اما آيا امروز درك پيچيده اي ميخواهد كه كسي بفهمد كه اين سياست آشكارا به شكست رسيده است و مردم تنها راه ممكن دخالتگري خود را كه تظاهرات و انقلاب و قيام است در پيش گرفته اند؟ بيست و دو بهمن نيز به همين دليل به عنوان روز انقلاب عليه ديكتاتوري شاه و همچنين روز تظاهرات و حجاب بر گيران و مرگ بر خامنه اي جاي خودرا در تاريخ حفظ خواهد كرد.*