یادداشتهایی بر یک انقلاب (۵۵)

آنچه که در سه شب گذشته در برابر زندان اوین شاهد بودیم را ضربدر میلیون کنید تا رزوهای آتی ایران را پیش چشم آورید. مردم به زندان ها حمله خواهند کرد. مردم اسیران خود را آزاد خواهند کرد. این منطق انقلابات عظیم و توده ای از جمله انقلاب حاضر در ایران است. انقلاب در نبرد برای پیروزی ناگزیر است در مقطعی حربه کلاسیک دیکتاتور یعنی زندان و شکنجه و اعدام را از دست او خارج سازد. اکنون ما داریم به آن لحظات نزدیک میشویم.

خبر صدور حکم اعدام ۹ نفر دیگر که امروز ۱۳ بهمن اعلام شد، تنها فراخوان دیگری به مردم است که در این کار تعجیل کنند. نباید به این جانیان مهلت داد! در بین مردم صحبت این هست که در روز ۲۲ بهمن موج عظیم به خیابان آمده به سمت زندان اوین برود. طبیعی است. تکرار میکنیم که پس از تظاهرات ۶ دی (عاشورا) حرکت بعدی مردم بطور منطقی حمله به مراکز اقتدار و سرکوب رژیم و یورش برای درهم شکستن دستگاه آدمخوار حکومت اسلامی است.

جمهوری اسلامی اینرا بخوبی میداند و بخاطر همین با نزدیک شدن ۲۲ بهمن ضربان قلب سیاهش تند تر میشود. صدای این ضربان را در بالا رفتن نعره هایش علیه مردم میتوان شنید. بر شمار چوبه های دار می افزاید. در خیابانها مانور میدهد. برای اینترنت و اس ام اس عربده میکشد و.. البته بیشتر و بیشتر مورد خشم و تمسخر مردم قرار میگیرد. نه فقط خامنه ای و جنتی و دار دسته جنایتکار حاکم به وحشت افتاده اند، بلکه همه آنها که برای جمهوری اسلامی "دل میسوزانند" (و خجالت هم نمی کشند!) نیز دچار اضطراب شدیدی شده اند. از خاتمی گرفته تا موسوی و تا شیرین عبادی به حکومت هشدار میدهند که به پای خود به گور میرود و از مردم هم میخواهند که "خشونت نکنید" و "در چهارچوب قانون اساسی" باقی بمانید. درست وقتی که باید به جمهوری اسلامی مهلت نداد، اینها به چه تقلایی برای نجات آن افتاده اند. این آخری که گویا از سنگ دست جوانان بیشتر به طغیان آمده تا چوبه های دار خامنه ای. واقعا شرم.

نکته جالب توجه دیگر این روزها که از رفتارهای "دولت مرده" گرفته تا مصاحبه موسوی و تا برنامه های "وی او ای" کاملا قابل مشاهده است، نگرانی آنها از عکس العمل خشمگینانه مردم نسبت به طرح حذف سوبسید ها و "خوشه بندی" های مربوطه است. فقط این دولت احمدی نژاد نیست که وحشت کرده و قول تصیحح داده است. موسوی نیز در مصاحبه اخیرش به شدت یاد مستضعف پناهی اسلامی افتاده است! و آنطرف تر مفسرین وی او ای اشک و آه میکنند که حذف یارانه ها توصیه بانک جهانی و خوب است اما این احمدی نژاد آنرا خراب میکند!

این توجه به موقعیت اقتصادی و فقر و فلاکت بی حد و حصر را باید نشانه های ورود مستقیم کارگران و توده های عظیم استثمار شونده به صحنه سیاست و مبارزه انقلابی دانست. همه آقایان چه در حکومت و چه خارج از حکومت نگران شده و به فکر چاره اند. اما انقلاب دارد کار خودش را میکند. بهمان میزان که دستگاه سرکوب حکومت را نشانه میرود و توازن قوا را بیش از پیش به نفع خود بهم میزند، در همان حال امکان شرکت وسیع ترین توده های جامعه در نبرد بر سر قدرت سیاسی را نیز فراهم میکند. و این یعنی "جشن توده ها". یعنی وقتی که توده های عظیم جامعه برای اجرای حکم خود به میدان می آیند. این یعنی بازهم به چپ تر چرخیدن انقلاب، یعنی بازهم رادیکالتر شدن آن. بگذار جمهوری اسلامی و مدافعان رنگارنگ وضع موجود، یعنی مدافعان خشونت دائمی، از اضطراب دندان بهم سایند، "جشن توده ها" برای پیروزی گام بر میدارد. (دوم فوریه ۲۰۱۰)