یادداشت هایی بر یک انقلاب (۴۳)

اینکه تظاهرات دولتی روز چهارشنبه ۹ دی به یک شکست دیگر برای جمهوری اسلامی تبدیل میشد، از پیش قابل مشاهده بود. قبلا در ماجرای پاره شدن عکس خمینی امتحان کردند و به یک افتضاح تمام عیار تبدیل شد. ایندفعه با وجود همه تدارکات (وارد کردن جمعیت از اقصی نقاط، پخش ساندویچ و نوشابه و سایر "جوایز"، تبلیغات سنگین از صدا و سیما و تهدید همه نان خورهای دولت برای حضور اجباری و غیره) فوقش چند ده هزار را جمع میکردند. آیا معلوم نبود تظاهرات دولتی بلافاصله، چه از طرف مردم و چه از طرف ناظران و دولتها، با تظاهرات های میلیونی ماههای اخیر مقایسه میشود و به یک رسوایی آشکارتر برای دولت اسلام بدل میشود؟ معلوم بود و همین اتفاق هم افتاد. پس چرا چنین حماقتی کردند؟ چون راه دیگری ندارند!

در واقع زبونی مفرطی در پس تظاهرات دولتی دیروز نهفته است. اینکه یک تظاهرات چند ده هزار نفری که سرهم بندی بودن و کرایه ای بودن آن از دور زار میزند را "تظاهرات میلیونی" و "در تهران همه آمدند" تیتر بزنند، خود به تنهایی حکایت از حال بد اینها دارد. این تظاهرات تاکیدی بود بر اینکه حکومت اسلامی هیچ راه حل روشنی برای نجات خود نمی بیند و همچنان امیدوار است با روش های تاکنونی اش، یعنی با ارعاب و نعره کشیدن و "گوساله و بزغاله" خواندن مردم و چرخاندن قداره "محارب" و "جنگ با خدا" اوضاع را اداره کند. روشی که اکنون دیگر بطور قطع شکست خورده است. در شش ماه گذشته همه این اوباش گری اسلامی و لات بازی حزب الهی را به نهایت رساندند و با آخرین تکنیک های پلیس ضد شورش و شوک تراپی تجاوز و شکنجه تکمیل کردند و به جایی نرسیدند. اینرا مردم میدانند، نیروهای روحیه باخته رژیم میدانند، دول غربی میدانند و مردم جهان میدانند. بنا براین تظاهرات دولتی چهارشنبه نه فقط توازن قوا را به نفع رژیم عوض نمی کند که برعکس علامتی است به مردم ایران و به تمام جهان که این رژیم واقعا ته کشیده است.

این ضعف و زبونی البته یک روی دیگر هم دارد. اینکه به احتمال زیاد به عملیات مایوسانه و چنگ و دندان کشیدن هیولای زخم خورده رژیم اسلامی منجر میشود. بگیر و ببند بیشتر، اعدام های بیشتر، رجز خوانی های دیوانه وار تر و نشان دادن منتهای آدمکشی و قصاوت اسلامی. اما این درست مانند باتلاقی برای هیولا عمل خواهد کرد.

مثلا به رئیس مجلس گوش کنید که چطور نعره میزند به "جنگ خدا آمده اید". به تظاهرات مسخره مجلسیان در حیاط مجلس دقت کنید. همه اینها به تمام دنیا نشان میدهد که رژیم اسلامی چقدر پوچ و از سر تاپا ماشین آدم کشی قداره بندان است. یک مشت قاتل که به خودشان اسم رئیس مجلس و رئیس دولت و سیاستمدار و دکتر و فیلسوف غیره داده اند و امثال بی بی سی و آکادمی هم به خورد دنیا داده است. یا به اظهارات دیروز متکی وزیر خارجه دقت کنید که دول فخیمه را با چه لحنی تهدید به "تو دهنی" میکند. این یعنی اینکه هر بیننده عادی سی ان ان و بی بی سی هم در سراسر جهان متوجه میشود که با یک مشت لات و اوباش در راس حکومت اسلامی طرف است. این یعنی اینکه خواست ما که باید این رژیم را از مجامع جهانی بیرون کرد حالا دیگر خواست جهان میشود. به دستگیری های گسترده روزهای اخیر و دادن حکم اعدام به دستگیر شدگان اخیر دقت کنید، به صحنه های کشتن تظاهر کنندگان با ماشین نیروی انتظامی که در همه رسانه های جهانی پخش شد، اینها همه تنها و تنها رژیم اسلامی را رسواتر میکند و هرگونه برسمیت شناسی آن توسط دول جهانی را سخت تر میکند... و بعد همه اینها در داخل منعکس میشود.

در روزهای آینده مردم با اعتماد به نفس بیشتر با اینها روبرو میشوند. با دل و جرئت بیشتر به اوباش اسلامی هجوم می آورند. مردم پیروزی شان را در تظاهرات شش دی ماه (عاشورا) دیده اند و رجز خوانی های توخالی رژیم در نهم دی ماه را می بینند و انقلاب ابعاد بازهم وسیعتری پیدا میکند. اکنون دیگر مردم محلات و اماکن عمومی (مثل اتوبوس و مترو) را از دست حکومت در می آورند. وقایعی مانند آتش زدن چوبه های دار در سیرجان نه یک "اتفاق" که قاعده خواهد شد. و تازه همه اینها، یعنی تمام قدرتی که این انقلاب تا کنون نشان داده است در برابر قدرتی که بعد نشان خواهد داد حکم ارزن در مقابل هندوانه دارد. کسانی که بار تمام این نظام لعنتی، این جمهوری اسلامی کثیف و لفت و لیس این آخوندهای میلیاردر و سرمایه داری کثیف تر را بر دوش میکشند، با دیدن اوضاع وخیم رژیم حاکم و دیدن لحظه تعیین سرنوشت، با تمام قوا و هیبت سیاسی خود به میدان خواهند آمد. چنان آتشفشان اجتماعی در ایران فوران خواهد کرد که حیرت همه جهان را بر خواهد انگیخت.

این سیر محتمل اوضاع است. اما فعلا هنوز جمهوری اسلامی توان قتل و کشتار دارد. چطور میشود جلوی این قتل و کشتار را گرفت؟ چطور میشود این انقلاب را با لطمات و هزینه های کمتر به پیروزی رساند؟ بر خلاف کسانی که علیه "خشونت" (بخوانید انقلاب) موعظه میکنند، تنها راه این است که سیر محتمل فوق به سیر قطعی بدل شود و با قدرت و سرعت پیش رود! (۳۱ دسامبر ۲۰۰۹)