گفتگوي نشريه انترناسيونال با اصغر كريمي در مورد كمپين جهاني عليه سنگسار

انترناسيونال: اصغر كريمي شما بعنوان هماهنگ کننده کمیته هاي بین المللی علیه سنگسار و اعدام و يكي از كسانيكه در راس كمپين "صد شهر جهان عليه سنگسار" فعاليت داشته ايد ارزيابي تان از اين حركت چيست و آيا پاسخي كه به فراخوان های مربوط به سکینه داده شد با انتظارات شما منطبق بود؟

اصغر کریمی: روزی که کمپین برای نجات سکینه در دستور ما قرار گرفت، تصور نمیکردیم ابعاد آن اینچنین گسترده شود. تارگت هائی را روشن کرده بودیم و قدم به قدم، سازمان یافته، با نیروئی نسبتا خوب و بسیار متمرکز و فشرده برای آنها کار کردیم اما هربار از تارگتهای تعیین شده بسیار فراتر رفتیم. کار ما در این کمپین تمرکز و هدف بسیار مشخصی دارد یعنی نجات سکینه و علیه سنگسار. اما از این مجرا داریم کل جمهوری اسلامی را میزنیم. ما ضعیف ترین نقطه رژیم یعنی سنگسار را هدف قرار داده ایم و به این معنی این کمپین از نظر ما و در عمل و در نزد جهانیان کمپینی علیه جمهوری اسلامی، برای تضعیف و عقب راندن آن در همه زمینه ها است. داریم جمهوری اسلامی را در انظار جهانیان هرچه بیشتر بی آبرو و خوار و خفیف میکنیم، دشمنی اش را با ذات انسان، با زن، با جامعه نشان همه میدهیم. سیستم قضائی اش، قوانین کثیف و ارتجاعی اسلامی اش و بیحقوقی مطلق مردم را نشان دنیا میدهیم و به مردم میگوئیم که چنین رژیمی قابل اصلاح و رام کردن و قابل تحمل نیست و باید سرنگون شود. به این معنی این کمپین بسیار سیاسی است و اهدافی بسیار فراتر از مساله سنگسار دارد. ما در مدت کوتاهی رژیم را در نزد دهها میلیون نفر از مردم جهان، به عنوان رژیم سنگسار و زجرکش کردن انسان و شکنجه و زنده به گور کردن انسانها و بویژه زنانی که تسلیمش نمیشوند، تثبیت کردیم و به این معنی توازن قوا را به نفع مردم و به ضرر رژیم تغییر داده ایم. بدنبال این کمپین دیگر موقعیت جمهوری اسلامی به موقعیت سابق برنمیگردد. رابطه مردم جهان با آن عوض شده است. رابطه رسانه ها در سطح جهان با آن عوض شده است. حتی دولتها به راحتی نمیتوانند رابطه سابق را با آن برقرار کنند. رژیم به جای دیگری رفت و ما و مردم هم به جای دیگری رفتیم. در این مدت، مبارزه مردم ایران و راه حل انقلابی برای سرنگونی این حکومت بسیار بیشتر در دل مردم جهان جا باز کرده است. تصویری واقعی تر از مردم ایران، از مبارزه آنها، و رژیمی که با آن مبارزه میکنند شکل گرفته و از خلال این، کل جنبش اسلامی در همه جا تضعیف شده است. تحرک اسلامی ها برای تحمیل قوانین شریعه به جوامع غربی ضعیف تر و مماشات دولتها با این قوانین بسیار دشوارتر شده است. همینطور که نفس مجازات اعدام در همه جا بیشتر زیر ضرب رفته است. کار ما یک چالش بزرگ و همه جانبه سیاسی با رژیم است. در عین حال که داریم برای نجات سکینه و لغو سنگسار مبارزه میکنیم اما معنی سیاسی مبارزه ما فقط این نیست. مبارزه ما بخشی از مبارزه برای سرنگونی رژیم است. این مبارزه ای است برای سرنگونی. این اساس و جوهر حرکت ما و در ادامه همه مبارزات تاکنونی ما است.

تشخیص درست ما که رژیم را در ضعیف ترین حلقه یعنی به عنوان رژیم سنگسار و زنده به گور کردن انسانها مورد حمله قرار دادیم، به این معنی است که هرشهروند این جهان میتواند از مبارزه ما حمایت کند. چنان این نقطه ضعیف است که حتی خود رژیم و جنایتکارترین باندهایش به سادگی نمیتوانند از سنگسار دفاع کنند. دنیا دارد به آنها حمله میکند و آنها هیچ پاسخی ندارند و هر حرکت آنها از کشاندن سکینه به شوی تلویزیونی تا اظهار نظر تک تک مقامات رژیم در داخل و خارج هرکدام بیشتر بی آبرویشان میکند. این موقعیتی است که رژیم در آن گیر کرده است و صرفنظر از اینکه درمورد سکینه نهایتا چه تصمیمی بگیرد، ما تا همینجا به بخشی از هدف مشخص مان یعنی لغو سنگسار بسیار نزدیک شده ایم. شاید رژیم تا مقطع سرنگونی اش هم از نظر قانونی سنگسار را لغو نکند اما داریم به جائی نزدیک میشویم که در عمل سنگسار از این مملکت وربیفتد. همین الان دارند از لطمات بزرگ سیاسی برای حکومتشان و ضرورت بازنگری عملی در سنگسار صحبت میکنند.

ما مردم را پشت این کمپین بسیج کردیم و به میدان آوردیم. رسانه ها نیز به موازات این شروع به پوشش فعالیت ما کردند که ابعادی بسیار گسترده داشت. کافی است در گوگل مساله را دنبال کنید دو و نیم میلیون لینک در مورد سکینه پیدا خواهید کرد. تا این لحظه حداقل یک میلیون و دویست هزار نفر پتیشن های مختلف را امضا کرده اند، در بیش از صد و ده شهر تظاهرات سازمان داده شده، هزاران نفر به فراخوان های ما جواب داده اند و صدها نهاد و سازمان در این حرکت به ما پیوسته است و بالاخره دولت ها هم که در چهارچوب مساله اتمی در کشمکش با جمهوری اسلامی بودند، موضوع دیگری برای زدن جمهوری اسلامی پیدا کردند و در دفاع از سکینه و علیه سنگسار به رقابت با هم پرداخته اند. دولت ایتالیا و چندین شهرداری در این کشور عکس های بزرگ سکینه را از ساختمان های خود آویزان کرده اند. موفقیت ما در هر سه زمینه موفقیت چشمگیر و جهانی بود.

مساله سنگسار را ما به دولتها تحمیل کردیم. مساله اتمی که بخشی از کشمکش برای رام کردن جمهوری اسلامی بود جای خود را به سنگسار که بخشی از کشمکش مردم برای سرنگونی است داد یا لااقل پابپای آن در دستور قرار گرفت. پشت مساله اتمی، صرفنظر از اینکه عامل نگرانی مردم هم بود، اما اساسا موضوع کشمکش دولتهای غربی با جمهوری اسلامی بود اما پشت مبارزه علیه سنگسار، مردم ایران و جهان بودند که دولتها را هم بدنبال خود به این موضوع سوق دادند. این دو موضوع کاملا متفاوتند، نیروهای محرکه متفاوتی دارند، اهداف متفاوتی بر آنها ناظر است و نتایج متفاوتی هم بدنبال خواهند داشت.

انترناسيونال: فكر ميكنيد چه عوامل و شرايطي باعث ميشود كه اين كمپين با اينچنين پاسخي گسترده در سطح جهان روبرو شود؟

اصغر کریمی: بنظر من باید از چهار عامل اسم برد که هرکدام در سطح خود اهمیت دارند. سنگسار یعنی زنده به گور کردن انسانها اولین دلیل بود یعنی شنیع ترین کاری که امروز یک دولت ممکن است انجام دهد. این موضوع قابل بحثی برای هیچکس نیست، روشنگری احتیاج ندارد. همه را تکان میدهد. عامل دوم انقلاب مردم ایران بود. ما این کمپین را روی شانه های این انقلاب جلو میبریم. انقلاب قدرتمندی از سال قبل در ایران شکل گرفت که چشم مردم جهان را به ایران، به مبارزه مردم، به حقانیت آن و فجایعی که حکومت اسلامی علیه مردم انجام میدهد باز کرد. این زمینه را برای هر کمپینی از این دست به مراتب بازتر کرده است. عامل سوم، خود خانواده سکینه هستنند که تصمیم گرفتند شجاعانه موضوع را علنی کنند و مینا احدی را به کمک طلبیدند. این یک فاکتور بسیار مهم بود. نفس اینکه فرزندان سکینه مردم دنیا را خطاب قرار دادند و از جهانیان کمک خواستند برای کمپین بسیار حیاتی بود. عکس سکینه خود یک عامل بسیار مهم بود که به کمیته های علیه اعدام و سنگسار رسید و امکانی فراهم کرد که دهها میلیون نفر عکسش را ببینند و بتوانند در چشم سکینه نگاه کنند و این احساساتی را شکل داد که بدون آن ممکن نبود. در واقع عکس سکینه به کمپین هویت داد. این خیلی حیاتی بود. و بالاخره عامل چهارم وجود شخصیتی شناخته شده مثل مینا احدی با سابقه ای طولانی و تجریه ای غنی از مبارزه علیه اعدام و سنگسار با کلی ارتباط و اعتمادی که نسبت به فعالیت خود ایجاد کرده بود و همینطور کمیته های بین المللی علیه سنگسار و اعدام بود. سه فاکتور اول خودبخود به حرکتی در این ابعاد منجر نمیشد. باید کسانی آنرا سازمان میدادند. هرروز و هر لحظه به زبانهای مختلف دنیا خبررسانی میکردند، مردم را به دخالت میکشاندند، رسانه ها را مطلع میکردند و تشویق به انعکاس مساله میکردند، اخبار فعالیت در یک شهر و یک کشور را در اختیار بقیه مردم دنیا قرار میدادند و الگو میساختند، اشکال ساده ای از امکان دخالتگری مردم را فراهم میساختند. کمپین باید سخنگو و سخنگویان و فعالینی میداشت که در خیابانهای شهرهای مختلف جهان مردم را مخاطب قرار دهند، افشاگری کنند، به حمایت از سکینه و فرزندانش سجاد و سعیده بکشانند، به دنیا بگویند ببینید با چه دولتی طرف هستید که میخواهد سکینه مادر این دو نازنین را زنده به گور کند، باید هزاران عکس سکینه تکثیر میشد و در خیابانهای شهرهای مختلف جهان توجه مردم را به خود جلب میکرد و کمیته های بین المللی علیه سنگسار و اعدام همراه با دو نهاد میشن فری ایران و ایران سولیداریتی که دوش به دوش این دو کمیته و در واقع با فراخوان های مشترک، فعالیت های متنوعی را بطور شبانه روزی سازمان دادند و کمپین را به اینجا رساندند. روی نقش مینا باید اینجا تاکید ویژه ای بکنم. مینا در طول سالیان دراز اعتماد صدها خانواده محکوم به اعدام و سنگسار را بطور عمیقی جلب کرده است، مینا برای این خانواده ها مثل رابین هود شده است. هیچ کمپین توده ای و بزرگی بدون چهره یا چهره های شناخته شده شکل نمیگیرد. و مینا این نقش را به نحو درخشانی ایفا میکند، آنهم با چه انرژی ای. اما روشن است که بدون کمیته های علیه سنگسار و اعدام قادر به سازماندهی کمپینی اینچنین سازمانیافته و قدرتمند و با چنین سرعت عملی نمی بودیم. امروز و در طول این کمپین کمیته های علیه اعدام و سنگسار و بدرجات نهادهای ایران سولیداریتی و میشن فری ایران که در همه لحظات این کمپین شریک بوده اند و نقش ایفا کرده اند، در سطح جهانی شناخته شده هستند و این خود یک دستاورد بزرگ این کمپین بوده است.

انترناسيونال: تا چه حد فكر ميكنيد اين كمپين بتواند باعث آزادي سكينه شود؟ جمهوري اسلامي با چه انتخابهايي روبروست؟

اصغر کریمی: جمهوری اسلامی بطور واقعی در یک مخمصه گیر کرده است. چه سیکنه را اعدام کند و چه تسلیم این کمپین شود و کوتاه بیاید، در هردو حالت ضربه بسیار سختی خورده است. اگر سکینه را اعدام کند دنیا را هرچه بیشتر علیه خود میشوراند و اگر اعدام نکند و تسلیم شود، کارش در میان مردم زار خواهد بود. هر دو تصمیم برای جمهوری اسلامی یک شکست بزرگ سیاسی محسوب میشود. ما با تمام قوا تلاشمان را برای نجات سکینه ادامه میدهیم و این در گرو تداوم قدرتمند این مبارزه و بسیج هرچه بیشتر مردم و افکار عمومی جهانی است.

انترناسيونال: كلا تاثير اين فضا و اين مبارزه بر اوضاع سياسي در ايران را چگونه مي بينيد؟

اصغر کریمی: عرصه اصلی این مبارزه خارج کشور بود اما تاثیرات عمیق و دیرپائی بر داخل خواهد گذاشت. مردم متوجه ابعاد حمایت از خود در مقابل حکومت اسلامی شدند. این مبارزه به مردم ایران نشان داد که امکان شکل دادن به یک جنبش عظیم همبستگی بین المللی با مبارزه آنها امکانپذیر است. همبستگی در ابعاد میلیونی و فعال هنوز شکل نگرفته است اما این مبارزه طلایه های آنرا نشان داد و مهمتر اینکه نیروئی که قادر است دنیا را علیه رژیم به میدان بیاورد را به عینه به مردم نشان داد. به این معنی توازن قوا نه تنها به نفع مردم و به زیان جمهوری اسلامی تغییراتی کرد بلکه توازن قوا میان جنبش های سیاسی مختلف نیز به نفع جنبش آزادیخواهانه و سوسیالیستی تغییر کرد و این یک اتفاق سیاسی مهم در اوضاع سیاسی ایران است. به جرات میتوان گفت که این اولین بار است یک جریان اپوزیسیون کمپینی در این ابعاد سازمان داده است. ما رکورد فعالیت سیاسی توسط یک جریان اپوزیسیون را در سطح بین المللی شکاندیم و استانداردهای جدیدی را پایه گذاری کردیم که در آینده سیاسی خود ما بسیار نقش خواهد داشت. در این مورد خیلی بیشتر باید نوشت. اما مایلم یک نکته را اینجا اضافه کنم و آن اینکه شیرین عبادی که این کمپین را به وزارت اطلاعات نسبت داد، متاسفانه موضع بخشی از این به اصطلاح چپ را هم نمایندگی کرد. بخشی از چپ اینقدر به قهقرا رفته است که همراه با خانم عبادی مدعی است که این کمپین به نفع امپریالیسم است! واقعا این چپ موضعگیری اش با خود جمهوری اسلامی چقدر تفاوت دارد؟ خوشبختانه بخشی از چپ متوجه اهمیت سیاسی این کمپین شده و اگرچه نقش فعال و همه جانبه ای در آن ایفا نمیکند اما حداقل شروع به دفاع از آن کرده است. بطور واقعی ما موفق شده ایم یک جنبش قدرتمند برای نجات سکینه، علیه سنگسار و علیه جهموری اسلامی راه بیندازیم و این بسیاری از فاکتورهای سیاسی در ایران، میان مردم و رژیم، میان بخش های مختلف اپوزیسیون، و رابطه اپوزیسیون با این جنبش دستخوش تغییرات زیادی خواهد کرد.

انترناسيونال: عليرغم تلاش و مبارزه مردم سراسر جهان هنوز سكينه در زندان و زير اعدام است. فكر ميكنيد در ادامه اين كمپين چه بايد كرد و چه گامهايي را بايد در دستور گذاشت؟

اصغر کریمی: در همه زمینه هائی که توضیح دادم باید فعالیت را ادامه داد. بسیج افکار عمومی، تلاش برای پوشش خبری وسیع که زمینه را برای بسیج بیشتر و گسترده تر افکار عمومی فراهم میکند و فشار به دولتها برای بایکوت سیاسی رژیم. کنفرانس هائی را در فرانسه و برخی کشورهای دیگر در دستور داریم که هدف اصلی این کنفرانسها بردن مساله هرچه بیشتر به میان مردم و بسیج مردم است. یک بعد مهم و حیاتی کار ما داغ نگهداشتن مساله در خیابانها است. نیرو برای این کار در طول کمپین فراهم شده است، مردم واقعا میخواهند کاری بکنند، و این آن قطبی است که بی وقفه برای گسترش آن، فعال نگهداشتن آن، افق دادن به آن، متشکل کردن و هدایت آن باید نیروی کافی اختصاص دهیم و این در حال حاضر یکی از مهمترین مشغله های ما است. ما خیابانها را برای نجات سکینه همچنان داغ نگه خواهیم داشت. گرچه رسانه ها تاثیر مهمی در کشاندن مردم به خیابانها دارند اما متقابلا خیابانها نقش مهمی بر رسانه ها برای منعکس کردن مساله دارند و این هر دو مستقیما به ما کمک میکند که فشار به دولتها را برای برسمیت نشناختن این رژیم بعنوان یک رژیم سنگسار ادامه دهیم. بنابراین ما هر سه بعد مبارزه را همزمان در دستور داریم. در عین حال بعنوان یک اقدام فوری تلاش برای راه ندادن احمدی نژاد به اجلاس سازمان ملل را در دستور داریم. این کاملا به مساله سکینه مربوط است. خواست ما و عنوان کمپین ما این است که پرزیدنت سنگسار را به سازمان ملل راه ندهید. او نماینده حکومت قاتل اسلامی است و هیچ مرجعی حق ندارد به او به عنوان نماینده مردم تریبون بدهد. حتی اگر احمدی نژاد به نیویورک برود باید دنیا به او به چشم کسی که همراه با خامنه ای و سایر اوباش این حکومت سنگسار و جنایت میکنند نگاه کند.

امروز عکس سکینه که هر روز در رسانه ها و خیابانهای شهرهای مختلف جهان در معرض دید دهها میلیون نفر از مردم قرار گرفته است به سمبل جنبش جهانی علیه سنگسار و مبارزه علیه حکومت کثیف سنگسار اسلامی تبدیل شده و جمهوری اسلامی باید بداند تا زمانیکه حکم سنگسار و اعدام سکینه را ملغی نکرده و او را آزاد نکرده است، هزینه های سیاسی زیادی باید بدهد.

انترناسيونال: ممنون از شركت شما در اين گفتگو*