انترناسیونال ۳۶۴

صفحه بازتاب هفته

هفته گذشته بیانیه کشورهای سهامدار خط لوله انتقال گاز ناباکو منتشر گردید. در این بیانیه خبر احداث دو خط لوله انتقال گاز از گرجستان و عراق به ترکیه اعلام شد و ایران رسما بعنوان یک منبع تامین گاز این پروژه بزرگ کنار گذاشته شد. این پروژه از نظر سیاسی و اقتصادی برای دولت های اروپائی و دولت هایی که مسیر خط لوله از کشورهای آنها می گذرد، اهمیت زیادی دارد. قرارداد این پروژه در اواخر تیرماه بین نخست وزیر های کشورهای بلغارستان، مجارستان، رومانی، اتریش و ترکیه به امضا رسید. این پروژه از ارزروم ترکیه آغاز شده و با عبور از کشورهای بلغارستان، رومانی، مجارستان و اتریش به مرکز اروپا می رسد. دو خط لوله فرعی گاز گرجستان و عراق را به خط لوله اصلی منتقل می سازد. پیش بینی شده که این پروژه در سال ۲۰۱۴ به مرحله بهره برداری برسد و می تواند سالانه بیش از ۳۰ میلیارد مترمکعب گاز مصرفی اروپاي مرکزی را تامین نماید.

دولت جمهوری اسلامی به پشتوانه منابع عظیم گاز ایران تلاش زیادی کرد تا بعنوان یکی از منابع تغذیه پروژه ناباکو خط لوله سوم را احداث کند اما در این مرحله با شکست روبرو شد. یک سال قبل مقامات رژیم ایران خبر از پروژه احداث خط لوله نهم سراسری به طول ۱۹۰۰ کیلومتر دادند. قرار بود این خط لوله گاز میدان گازی پارس جنوبی را از عسلویه به مرز ترکیه و به خط لوله اصلی ناباکو منتقل کند. در همین رابطه دولت ایران مذاکراتی را برای فروش گاز با دولتهای اتریش، سویس، ایتالیا و آلمان انجام داد. اما با وجود تلاشهای دولت ایران و حمایتهای دولت ترکیه، مخالفت آمریکا و اتحادیه اروپا مانع دخالت ایران در این پروژه شد. در حال حاضر یک خط لوله به طول ۲۵۰۰ کیلومتر گاز ترکمنستان را از طریق ایران به ترکیه انتقال می دهد که بخاطر ضعف تکنولوژی و بروز انفجار های متعدد در این خط لوله در مرز ایران و ترکیه بارها انتقال گاز را قطع کرده است. با آغاز بهره برداری از خط لوله ناباکو ترکیه از این خط لوله بی نیاز می شود. علاوه بر آن مراحل بعدی پروژه ناباکو در نظر دارد گاز کشورهای آسیای مرکزی وقفقاز را از طریق گرجستان، دریای سیاه و ترکیه به اروپا انتقال دهد و اگر عمر رژیم اسلامی ایران تکافو کند، این می تواند در روابط حسنه امروز دولتهای ایران و ترکیه تاثیر جدی داشته باشد. یک هدف پروژه ناباکو کم کردن وابستگی اروپای مرکزی به منابع انرژی روسیه است. در حال حاضر روسیه صادر کننده اصلی گاز طبیعی به اتحادیه اروپا است و در عین حال پروژه احداث یک خط لوله دیگر از طریق دریای بالتیک را در دست انجام دارد که گاز را مستقیما به کشورهای اروپائی می رساند و ظرفیت صدور بیش از ۶۰ میلیارد متر مکعب گاز را در سال دارد. با این ملاحظه دولت روسیه هم از اینکه رژیم ایران از صدور گاز به اروپا محروم شده ، باید خشنود باشد.

در حال حاضر گاز بعنوان یکی از منابع اصلی تامین انرژی در سطح جهان مورد توجه زیادی قرار گرفته است. پروژه های بزرگ انتقال گاز از طرف دولتها و کمپانی های نفتی در جریان مذاکره و یا در دست اجرا است. چین نیز همزمان یک پروژه بزرگ برای انتقال گاز از آسیای مرکزی به چین را آغاز کرده است. آمریکا و اتحادیه اروپا ممانعت از صدور گاز را ابزاری برای مطیع ساختن حکومت اسلامی ایران در نظر گرفته اند. در ایران سرمایه گذاری در این بخش کاملا متوقف شده است. دهها هزار کارگر بیکار شده اند و تاسیسات احداث شده برای صنعت گاز بحال خود رها شده است. حکومت ایران حتی قادر به تامین گاز بازار داخلی خود هم نیست. اما فشار اقتصادی این وضعیت و فقر و فلاکت روزافزونی که به زندگی میلیونها نفر تحمیل می کند، انکار ناپذیر است. بیرون رانده شدن از بازار تولید و صدور گاز یک شکست سیاسی و اقتصادی به رژیم حاکم بر ایران است. ولی کارنامه ۳۱ ساله حکومت اسلامی نشان داده است که این حربه شاید آن را در مقابل غرب اهلی و رام کند اما از توحش این رژیم در مقابل مردم ایران کم نخواهد کرد. استثمار و بی حقوقی، سرکوب و اختناق، آپارتاید جنسی و قوانین ارتجاعی اسلامی فقط با سرنگونی این حکومت توسط مردم می تواند از جامعه ایران برچیده شود.*