با یدی محمودی، عضو كمیته مركزی و یكی از كادرهای كمیته كردستان حزب كمونیست كارگری ایران، درباره نقش و نگرش منصور حكمت و تحولی كه این نگرش در خود كومله بوجود آورد، مصاحبه ای را ترتیب داده ایم كه در چند شماره ایسكرا به چاپ می رسد. پاسخ یدی محمودی به اولین پرسش همكار نشریه ایسكرا، ناصر اصغری را اینجا می خوانید.

ناصر اصغری: قبلا از تعدادی از پیشمرگان قدیمی كومه له شنیده بودم كه بسیاری از كسانی كه سالها در صفوف كومله بودند و امروز هم از كمونیسم دفاع می كنند زنده ماندن خود را مدیون منصور حكمت می دانند. شما هم همین را در جلسه یادبود منصور حكمت در تورنتو بیان كردید. لطفا برای خوانندگان نشریه ایسكرا این مسئله بیشتر توضیح دهید را توضیح دهید؟

یدی محمودی: در مراسم هشتمین سالگرد گرامیداشت منصور حكمت به نكات بیشتری اشاره كردم كه دوست دارم قبل از پرداختن به جواب سوال مشخص شما اینجا هم باز اشاره ای به آن نكات و نقش منصورحكمت داشته باشم. به نظر من منصور حكمت كلا نگرش كومه له و كمونیستهای كردستان به مبارزه مسلحانه را عوض كرد. تا قبل از آن مبارزه مسلحانه بیشتر با الگوبرداری از سنت ناسیونالیسم كرد پیش می رفت. اصلا كلمه "پیشمرگ" یعنی سند مرگش را از قبل امضا كرده است. قرار بود پیشمرگان بیایند و مردم را نجات دهند و در راه این نجات دادن مردم هم جانشان را از دست بدهند. همه مردم هم برای ارتقا این نوع مبارزه از هست و نیستشان بگذرند و به پیشمرگانشان خدمات دهند.

اما منصور حكمت با تاكید بر نقش كمونیستها در كردستان نه تنها فقط در یك عرصه بلكه در همه عرصه ها، در عرصه سیاسی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی و مبارزه كارگران، جوانان، زنان و نقش پیشرو یك نیروی آگاه كه جنگ و مبارزه مسلحانه را در نهایت برای این می خواهد كه كمكی باشد برای پیشبرد اهداف سیاسیش، برای تسهیل مبارزه در عرصه های دیگر علیه جمهوری اسلامی و به زیر كشیدن این رژیم كه تنها و تنها می توانست از طریق بسیج و سازماندهی توده های كارگر و زحمتكش در محل كار و زندگیشان صورت پذیرد. نه آنطوری كه تبلیغات و فعالیتهای آندوره كومه له، كه گویا از طریق مبارزه مسلحانه می شود رژیم را سرنگون كرد و تنها راه هم پیوستن به نیروی نظامی كومه له است. حتی برخورد و نگرش ما به احزاب بورژوازی از جمله حزب دمكرات و جنگ با این حزب تحت تاثیر بحثهای منصور حكمت دچار تحولات عمیقی شد. برخورد به اسیران جنگی، برخورد به مردم زحمتكش و اموالشان، برخورد به مسئله زن، برخورد به اعضا و هوادارانی كه زیر فشار و شكنجه های جمهوری اسلامی به تلویزیون كشیده می شدند و حتی خود زنان مسلحی كه در صفوف كومه له بودند، نگاه ما به همه اینها عوض شد.

اما در مورد جواب سوالتان باید باز تاكید كنم، كه می توان به جرأت گفت كه منصور حكمت جان صدها نفر را از مرگ حتمی و یا تراژدیهای دیگری كه متاسفانه جان و زندگی بسیاری را نیز گرفت نجات داد. شیوه سنتی مبارزه مسلحانه در كردستان این بود كه پیشمرگ می جنگد تا بالاخره روزی در جنگی كشته شود یا بقول سنت ناسیونالیستی و مذهبی "شهید" شود. منصور حكمت می گفت پیشمرگ و نیروی نظامی برای كمونیستها نمی تواند و نباید همان الگو و سنت ناسیونالسیتی باشد. باید معلوم باشد كه اشخاص چه مدتی باید در نیروی نظامی فعالیت كند. باید به فشارها و سختیهای این نیرو توجه جدی كرد. باید زخمی و معلولین و خانواده نیروی های نظامی بتوانند از امنیت كامل و مناسبی برخوردار باشند و در نهایت با اعزام آنها به كشورهای اروپایی اینها بتوانند در آرامش كامل بسر ببرند.

تا قبل از غالب شدن این نگرش بر پدیده پیشمرگه، كناره گرفتن از فعالیت نظامی چنان تحقیر می شد كه طرف مجبور می شد به راحتی خود را تسلیم نیروهای جمهوری اسلامی بكند. كلمه "دانشتوه" ("نشسته") و یا "ئاش بتال" (انفعال) خفت آور بود.

منصور حكمت احترام عمیقی به زندگی و فعالیت برای زندگی بهتر قائل بود. خبر مرگ هر رفیقی چه در صف پیشمرگان كومه له و چه در زندانهای جمهوری اسلامی او را به شدت منقلب می كرد. برخورد منصور حكمت به پیشمرگه ای كه از فعالیت نظامی كناره می گرفت این بود كه در داوطلبانه ترین شرایط حاضر شده سالها در صف پیشمرگان كومه له سخت ترین زندگی را تحمل كند و با مرگ بارها روبرو شود. این نگرش به مرور زمان و با كنار زدن مقاومت سنت ناسیونالیستی در كومه له بالاخره حاكم شد.

ادامه دارد