هفته گذشته خبری که دائماً در طی حیات جمهوری اسلامی تکرار شده را در رسانهها می دیدیم. ۳ زنّ در شهرهای کردستان خودکشی کردند. مهرانه خود را در مریوان حلق آّویز کرد، ویدا در سنندج خودسوزی کرد و رعنا مادر ۷ کودک در جوانرود . لازم نیست وارد زندگی تک تک این زنان شویم تا درک کنیم که این ۳ زن شبانه روز را در چه جهنمی گذرانده اند که آنقدر از زندگی بیزار شده اند که تن به اینچنین مرگ های دردناکی دادهاند. زندگی این ۳ زن داستان زندگی هزاران زن در ایران است.
در جامعهای که طبق قوانین اش زن از هیچ حقی برخوردار نیست، کالائیست در اختیار مرد، کشتزار مرد است، می توان هر بلایی سرش آورد. در آن حکومت توحش اسلامی می شود قانونأ استقلالش را گرفت، میتوان خانه نشین اش کرد، توی سرش زد، لگد کوبش کرد، سوزاندش. هر تجاوزی به فکرش استقلالش و بدن اش قانونیست. . زنان در این حکومت حتی اگر مورد تعرض قرار گیرند، بر اساس قوانین اسلامی از پیش مجرم اند. احتیاج به دادگاه و بررسی جرم و وکیل هم ندارند.در جایی که خود دولت تجاوزگر است، قوانین اش تجاوز به حرمت انسانی است، وضعیت زنان همین است و میلیونها زن امثال مهرانه، ویدا و رعنا روزانه تحقیر می شوند و صدها زن دست به خودکشی می زنند.
خودکشی زنان و دختران یکی دیگر از رتبه های جهانی دولت اسلامی بعد از رتبه اوّلش در اعدام کودکان است. مقام اش بعد از کشور چین و هند رتبه سوم است. البته با اجازه خوانندگان در این رابطه هم ما رتبه اول را به جمهوری توحش اسلامی می دهیم چون همیشه آمارهایش به دور از واقعیت بوده.
تجاوز آشکار به استقلال و هویّت زن را جمهوری اسلامی در همان روزهای اول ورود نکبت بارش به قدرت با یورش به زنان آغاز کرد. همهٔ آزادی را از زنان سلب کرد. اولین هجوم اش حجاب بود. اگر آزادی زن معیار آزادی جامعه است، این حکومت با حمله به نیمی از اعضای آن خواست کلّ جامعه را مرعوب کند و اثری ازآزادی در آن باقی نگذارد.
حجاب این مظهر آپارتاید جنسی و تحقیر زن پرچم اسلام سیاسی و جانوران حاکم است. به اسلام سیاسی هویّت می دهد. هر جا اسلامیها به قدرت می رسند اول حجاب را با سرکوب شدید به زن تحمیل میکنند. گشت ثاارلله، خواهر زینب و پلیس و شلاق و شکنجه و سنگسار را ۳۱ سال به جان زن ها انداختند چون در آنها مقاومت می د یدند. چون زن ها تابوها را می شکستند. چون حجاب اسلامی را رعایت نمی کردند. چون به خواهران زینب دهن کجی می کردند. اینها در تحمیل هر چه بیشتر حجاب از هیچ توحش و تهاجمی غافل نماندند. سر دختر بچه ۶ ساله به اجبار حجاب کردند. آپارتاید جنسی را در دانشگاهها و مدارس برقرار کردند. دیوار مدارس دخترانه را بالا بردند، مکانهای مهم در مدارس را به نمازخانه تبدیل کردند، فرستادن صلوات را از دروس فیزیک و ریاضی مهمتر جلوه دادند. خواستند حتی کتابهای درسی را دخترانه و پسرانه کنند. ولی نتیجه چه شد؟ به گفته خود حکومتیها و آخوندهای نماز جمعه ها، اکثریت جوانان ایران از مذهب بیزارند. سعی کردند زنان را خانه نشین کنند، تعداد دختران دانشجو از همان سالهای اول بسیار بیشتر از پسران شد. دختران که از روز اول هدف سرکوب حکومت اسلامی بودند در این ۳۱ سال در صف مقدم جنبش اعتراضی بوده اند و به هر شکلی اعتراض خود را به این بردگی نشان دادند و علیه حجاب به انحاء مختلف مبارزه کردند.
با وجودی که این حکومت همه قدرت اش را به کار برد که ایران را مثل افغانستان و عربستان کند، تمام سعی اش را به کار برد تا با بردن خرافات و تبدیل مؤسسات علمی به حوزههای علمیه در این٣١ سال ، کودکان را دنباله رو خود کند، می بینیم که جوانان و زنان رزمنده و شجاع و مردم به جان آمده به پا خاسته اند تا بساط این جهل و نکبت را به هم بریزند. مبارزات زنان علیه تبعیض و نابرابری بخصوص در این چند ماه اخیر٬ گسترده ترین و شورانگیز ترین صحنه های مبارزه را آفریده است!
۸ مارس امسال فرصتی است که ادعا نامه همه زنانی که در این ۳ دهه مجبور به حمل حجاب اسلامی شدند، همه زنانی که به جرم داشتن رابطه جنسی سنگسار شدند، همه زنانی که اعدام شدند و همه زنانی که قبل از اعدام به آنها تجاوز شد که باکره از دنیا نروند، ادعا نامه همه زنانی که در خانه هایشان با پشتیبانی قانون تحت ستم هستند و مثل مهرانه، ویدا و رعنا راه دیگری به جز خودکشی ندارند را علیه حکومت اسلامی در مقابل چشم جهانیان قرار دهیم.
۱۰۰ سال پیش اولین جرقههای مبارزه زنان برای دستیابی به حقوق حقهشان در آمریکا زده شد. و حالا در سال ۲۰۱۰، در قرن پیشرفت اعجاب انگیز علم و تکنیک، عصر آگاهی و تمدن، وضعیت زنان در ایران از ۱۰۰ سال پیش در آمریکا بسیار عقب تر است. ما وارث ۱۰۰ سال مبارزه زنان هستیم و باید این پرچم را بلند کرده و این مبارزه را تا رهائی کامل زنان و بشریت از جهل و خرافه ادامه دهیم.
زنده باد ۸ مارس روز جهانی زنان
| < قبلی |
|---|
لینک آر اس اس