گروهی از پناهجویان ایرانی از روز یکشنبه 25 جولای در مقابل دفتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در شهر آتن دست به اعتصاب غذا زده اند. اعتصاب غذای پناهجویان پس از ملاقات آنها با وزارت کشور یونان صورت گرفته است. در این ملاقات معاون وزیر کشور یونان به پناهجویان گفته است یونان بخاطر روابط بسیار صمیمانه ای که با ایران دارد نمی تواند شما را به عنوان پناهنده بپذیرد. بعلاوه همین آقای معاون وزیر کشور گفته است هم اکنون بیش از 3 هزار نفر از پناهجویان ایرانی بدلیل ارتکاب جرم در زندانهای یونان بسر می برند.
شرایط سخت زندگی پناهجویان در یونان بر کسی پوشیده نیست. پناهجویان در یونان از هیچ مزایای قانونی برخوردار نیستند تنها چیزی که به پناهجویان در یونان تعلق می گیرد یک کارت قرمز است که آنهم به نشانه داشتن اقامت موقت است که هر 6 ماه یک بار تمدید می شود. گفته می شود رفتار پلیس یونان با پناهجویان غیر قابل تصور است و روزانه دهها پناهجو مورد ضرب و شتم و حتک حرمت قرار می گیرد و در بازداشتگاهها با نهایت بی رحمی پناهجویان را کتک می زنند. تلاش فدراسیون این است که این وضعیت را توضیح دهد و توجه افکار عمومی دنیا و همه ایرانیان خارج از کشور را به آنچه که به پناهجویان در یونان می گذرد جلب کند. مشکلات رضا کمالی، حسین رستمی، سعید محمودی، محمد عظیمی، عبدالله بختیاری، امیرحسین عبدل ملکی، فرج غلامی و حمید صادقی واقعی است و این واقعه باید از جانب وجدانهای آگاه مورد اعتراض قرار گیرد و دولت یونان را بخاطر نقض حقوق پناهندگان محکوم کرد. تصاویر اعتصاب غذای پناهجویان ایرانی در یونان بویژه تصویر لبهای دوخته شده حمید صادقی چنان دلخراش است که دیدن آن مو را بر تن هر انسانی سیخ می کند.
فدراسیون از همه سازمانهای مدافع حقوق بشر و از همه ایرانیان خارج کشور و مردم یونان می خواهد که از خواسته ها و مطالبات پناهجویان اعتصابی در مقابل دفتر یوان در آتن حمایت نمایند و آنها را در حلقه محبت خود بگیرند. پناهجویان ایرانی کسانی هستند که از قوانین قرون وسطایی جمهوری اسلامی گریخته اند. از رژیمی گریخته اند که بر طبق قوانین شرعی دست و پای متهمین را قطع می کند، برطبق قوانین شرعی انسان ها را تا نیمه در خاک فرو کرده و با پرتاب سنگ زجرکش می کند، از دست رژیمی گریخته اند که همجنسگرایان در آن با مجازات مرگ روبرو می شوند. پناهجویان ایرانی از رژیمی گریخته اند که به مخالفین خود اجازه هیچ نوع مخالفتی نمیدهد، از رژیمی گریخته اند که ناراضیان خود را در خیابان زیر ماشین می گیرد و از زندانیان سیاسی با توسل به زور اعتراف می گیرد به همین خاطر این پناهجویان مستحق گرمترین حمایت هستند. با این حال از نظر فدراسیون اعتصاب غذا اساسا روش مطلوبی برای برون رفت از شرایط سخت پناهندگی نیست. پناهجویانی که اعتصاب غذا را به عنوان یک روش از مبارزه انتخاب می کنند کسانی هستند که افق و امید خود را برای یک زندگی بهتر از دست می دهند و اعتصاب غذا را به عنوان آخرین راه حل انتخاب می کنند.
در حالی که هر مبارزه ای باید تاریخ شروع و پایانش معلوم باشد باید معلوم باشد با چه هدفی دست به اعتصاب غذا می زنیم و میخواهیم با دست زدن به اعتصاب غذا چه تاثیری بر روند زندگی خود بگذاریم؟ و بالاخره اعتصاب غذا تا کی؟! پناهنده برای نجات جانش و حفظ بقا پناهنده می شود در حالی که یک اعتصاب غذای نامعلوم می تواند به عنوان یک زخم عمیق بر پیکر خود تا آخر عمر باقی بماند و هیچ وقت التیام پیدا نکند.
از این رو فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از پناهجویان اعتصابی در یونان می خواهد که برای ممانعت از آسیب جسمی بیشتر و حفظ سلامتی خود به اعتصاب غذای خود پایان دهند. بویژه از حمید صادقی می خواهد که لبهای خود را باز کند و مبارزه خود را از راههای کم هزینه تری به پیش ببرد. فدراسیون با تمام توان سازمانی و قدرت اجتماعی اش از خواسته های انسانی و برحق شما دفاع خواهد کرد.
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
31 جولای 2010
***
The Hunger Strike of a Number of Iranian Asylum Seekers in
One of Them Has Stitched His Lips Together
A group of Iranian refugees have been on hunger strike since July 25 in front of the office of the UN High Commissioner for Refugees in
The unbearable condition of asylum seekers in
The IFIR is making every effort to bring the plight of the asylum seekers in
The IFIR calls on all human rights organizations, the Greek people and all Iranians living abroad to show compassion for the striking refugees and support their demands. Iranian refugees around the world have fled the atrocious regime of Islamic Republic. They have fled a regime with pre-medieval laws and tribunals that sentence human beings to dismemberment, stoning, gouging of the eye, and a whole catalogue of other barbaric punishments unheard of in the modern world. They have fled a regime that executes children, homosexuals, ‘apostates’, ‘renegades’, ‘heretics’, ‘infidels’, believers in other faiths, dissenters, and so on, and so for forth. They have fled a regime that tolerates no degree of political dissent. They have fled a regime that shoots to kill peaceful demonstrators or runs them over and murder them with its police trucks in broad daylight and in front of thousands of cameras. They have fled a regime that atrociously tortures political prisoners for extraction of fake confessions. In short, they have fled a regime of murderers, indeed. That is why the striking asylum seekers in
Nevertheless, the IFIR does not believe in hunger strike as an appropriate way out of the harsh refugee physical and emotional conditions. Those who choose hunger strike as a method of struggle have simply lost their hope and vision of a better life and opt for this method as a last resort, whereas, in any struggle, the goal must be clear from the beginning. It must be clear beforehand why we go on hunger strike, that is, it must be clear what we intend to achieve in terms of the change we want to bring about in our life. Again, in any struggle, the starting and the ending points must planned in advance. Refugees become refugees in order to save their life and guarantee their survival. Whereas a hunger strike for an unknown period of time can harm a refugee’s body and soul in ways that may never heal as long as s/he will live.
The IFIR, calls, therefore, on the striking asylum seekers in
Sincerely,
Abdollah Asadi,
Secretary
International Federation of Iranian Refugees
31 Julu, 2010
| < قبلی | بعدی > |
|---|
لینک آر اس اس