سه رويداد و يک درس

جليل جليل

در دو سه هفته کذشته اتفاقات مهمى در ايران و جهان رخ دادند که از خيلى جهات جديد و داراى اهميت ميباشند. لازم است در باره جنبه هاى مختلف اين رويدادها بطور مفصل بحث و تبادل نظر کرد. من در اين نوشته کوتاه تلاش ميکنم سه تا از اين اتفاقات را در کنار هم مورد ارزيابى قرار دهم و تنها درسى که از اين اتفاقات ميشود گرفت را با شما در ميان بگذارام.

يکى از اين رويدادهاى جديد اعتراضات وسيع مردم در کشور هاى اروپايى، از جمله در آلمان و هلند عليه سياستهاى اقتصادى جديد دولتهاى بورژوايى است که به «اعتراض عليه سرمايه دارى« معروف شده اند. بنا به گزارش نازنين برومند در حدود پنجاه هزار نفر از مردم آلمان روز شنبه دوم اکتبر در برلين گرد آمدند و عليه قوانين معروف به «هارتز فير« دست به تظاهرات زدند. (اين قوانين زندگى را بر اقشار پايين جامعه سخت تر خواهد کرد، حقوق بيکارى، بيمه هاى درمانى و حقوق بازنشستگى را کم خواهد کرد و سن بازنشستگى و ساعات کار هفتگى را افزايش خواهد داد.) يکى از شعار هايى که در اين تظاهرات مطرح شده عبارت بود از «سوسياليزم ضرورت است.« و بنا به گزارش بهمن خانى روز دوم اکتبر روز اعتراض به سرمايه داران و دولت حامى آنها در هلند بود. در اين روز جمعيتى حدود دويست و پنجاه هزار نفر در آمستردام جمع شدند و عليه طرح دولت، مبنى بر افزايش ساعات کار و سن بازنشستگى و کاهش امکانات آموزش و پرورش و خدمات اجتماعى، دست به تظاهرات زدند. اين گزارش ادامه ميدهد که همه شرکت کنندگان احساس اتحاد و همدردى ميکردند. يکى از شعار هاى اين تظاهرات نيز زنده باد سوسياليزم بوده است.

رويداد ديگرى که بنوبه خود از اهميت ويژه اى برخوردار است تجمع بيش از يکهزار نفر از مهاجرين افغانى ساکن مشهد و اعتراض به سياستهاى دولت جمهورى اسلامى ايران در قبال کودکان شان بوده است. بنا به گزارش کابل پرس «روز يکشنبه برابر با پنجم ميزان بيش از هزار نفر از مهاجران افغانى مقيم مشهد که بيشتر آنها را زنان و دختران بالاى پنج سال و زير بيست سال تشکيل ميدادند در اعتراض به تعيين شهريه هاى سنگين از سوى وزارت آموزش و پرورش براى دانش آموزان مهاجر افغانى روبرى دفتر سازمان ملل متحد در اين شهر جمع شدند که با حضور سازمان اطلاعات ايران و تعداد بسيار بسيار زيادى مامور با لباس شخصى روبرو شد و در انتها بدون اينکه هيچ جواب مشخصى به آنها داده شود پايان يافت.«

بلاخره رويداد ديگرى که از اهميت بالايى برخوردار است گراميداشت روز جهانى کودک در سنندج و سقز و ديگر شهر هاى ايران ميباشد. در اين مراسمها، که از طرف کانون هاى دفاع از حقوق کودکان برگزار شده بودند، ده ها هزار نفر از مردم آزاديخواه شرکت کردند و بطور روشن از حق همه کودکان براى برخوردارى از يک زندگى شاد و مرفه دفاع کردند. شعارهايى که در اين مراسمها بر پلاکاردها و پرچمهاى بزرگ نوشته و بوسيله زنان و مردان و کودکان بر افراشته شده بودند از جمله عبارت بودند از:

«خشونت عليه کودکان ممنوع«

«استثمار کودکان ممنوع«

«خشونت بر کودکان ممنوع«

«ما کودکان شادى ميخواهيم«

«ما کودکان جنگ را محکوم ميکنيم«

«ما حق داريم در دنيايى سرشار از صلح و دوستى زندگى کنيم«

اين سه رويداد که در مکان هاى متفاوت و با ترکيب شرکت کنندگان مختلف اتفاق افتادند بيان کننده يک اوضاع اجتماعى معين و يک نياز اجتماعى معينى هستند. نشانه اين اوضاع اجتماعى است که جنبش هاى وسيع و قدرتمند اجتماعى در اعتراض به وضعيتى که نظام سرمايه دارى بر مردم تحميل کرده است و با خواست هاى روشن براى يک دنياى بهتر در جريان است. ولى آنچه که غايب است وجود احزاب و تشکل هايى است که بتوانند اين جنبش ها را متحد کنند و آنها را تا تحقق خواستها و مطالبات انسانى شان هدايت و رهبرى کنند.

مردم معترض در تظاهراتهاى برلين و آمستردام فرياد زدند که نميخواهند زندگى شان بيش از اين مورد تعرض سرمايه داران قرار گيرد، نميخواهند هفتاد سال کار کنند و بعد بميرند، ميخواهند زندگى راحت تر و انسانى ترى داشته باشند. مهاجرين افغانى در اعتراض به سياست هاى فاشيستى و تبعيض آميز جمهورى اسلامى گفتند که فرزندان آنها هم حق تحصيل دارند و بايد جامعه امکان تحصيل اين کودکان را فراهم کند. مردمى که در شهرهاى سنندج و سقز روز جهانى کودک را گرامى داشتند اعلام کردند که خواهان دنيايى سرشار از صلح و دوستى و دنيايى عارى از استثمار و خشونت هستند.

اين خواست ها، اگر چه در مکانهاى مختلف و از طرف ترکيب جمعيتى متفاوت مطرح شده اند، چقدر شبيه به هم هستند. ميتوان گفت که جوهر مشترک تمام اين خواستها يک جامعه عارى از استثمار، تبعيض، خشونت، جنگ، فقر و محروميت و يک دنياى بهتر است.

قدم هاى اوليه دستيابى به چنين جامعه اى همين اکسيونها و اعتراضات دسته جمعى است. ولى اين ميتواند فقط قدمهاى اول باشد، قدمهاى لازم ولى ناکافى. قدم هاى لازم بعدى متحد شدن و بهم پيوستن اين اعتراضات و کنار زدن دولت هايى که سد راه رسيدن به جامعه اى آزاد، برابر و انسانى هستند. و اين امکانپذير نيست مگر از طريق متحد شدن زير پرچم حزبى که برنامه و هدفش پايان دادن به استثمار و نابرابرى و ايجاد يک دنياى بهتر است.

اين حزب همين امروز در ايران وجود دارد. حزب کمونيست کارگرى ايران، نماينده آمال و آرزوهاى کارگران، زنان، جوانان، کودکان و تمام اقشار محروم آن جامعه، در پيشاپش مبارزه براى سرنگونى جمهورى اسلامى و ايجاد يک دنياى بهتر در صحنه است.

سهل ترين و کم مشقت ترين راه خلاصى از شر جمهورى اسلامى و تنها راه رسيدن به آمال و آرزوهاى انسانهايى که در چند هفته گذشته به تبعيض عليه کودکان و محروميت آنها از آموزش و پرورش اعتراض کردند و برعليه خشونت بر کودکان و استثمار کودکان شعار دادند و فرياد زدند، و تنها راه پايان دادن به استثمار و ستم و تبعيضات گوناگون پيوستن به صفوف حزبى است که بر پرچمش يک دنياى بهتر نقش بسته است: حزب کمونيست کارگرى ايران.