زنده باد روز جهانی طبقه کارگر

اول ماه مه، روز جهانی کارگر روزی است که از یادها هیچگاه پاک نمی شود. نه از یاد طبقه کارگر نه از یاد سرمایه داران. این روز همیشه روزی بوده که سرمایه داران از گردهمایی و تظاهرات طبقه کارگر وحشت داشته اند و همیشه سعی در تحریف و تغییر آن و یا پاک کردن آن در حالت کلی داشته اند. اما امروزه نقش و نگار جدیدی در مبارزات طبقه کارگر در جهان و بالاخص در ایران در حال شکل گرفتن است. اکنون کارگران و زحمتکشان یک دوره عقب نشینی را پشت سر می گذارند و در مقابل نتایج آخرین رونق اقتصادی حباب وار سرمایه داری و طبقه حاکم و "جهانی شدن" آن مقاومت می کنند. "جهانی شدن" همان واژه پرصروصدایی است که بیانگر تکبر امپریالیست هاست و نقابی است بر چهره ی زننده آنان تا تعدی علیه انسانیت و عزت بشر متمدن در سرتاسر جهان را در پشت آن مخفی کند. حرکت جدیدی در حال شکل گیری است. در ایران کار برای جمهوری اسلامی به جایی رسیده و راه برای سرمایه داری مذهبی و فاشیستی جمهوری اسلامی آنقدر تنگ شده است که علنا دست به کشتار کارگران می زند. و این حرکت های جدید در طبقه کارگر ایران توسط فعالیت های پیشگامان جنبشهای کارگری و حزب طبقه کارگر (ححکا) شکل متعرض گونه ای بیش از پیش به خود گرفته است.

   طبقه کارگر ایران در حال حاضر در مقابل بی حرمتی ها به زن، در مقابل نبود آزادی بیان، در مقابل تضییع حق زندانیان سیاسی و دیگر اشکال مبارزات سیاسی حرف اول را می زند. مبارزه روتین و همیشگی کارگران بر سر نبود امکانات و حق اصلی کارگران پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته است. و این ممکن نبوده مگر با پیشبرد اهداف توسط یک حزب رادیکال و مدافع حقوق طبقه کارگر. حزبی که تعرضات و مبارزات هر روزه طبقه کارگر را از حالت انزوا و رخوت درآورده و در مقابل تعرضات سرمایه داری مذهبی مقاومت می کند و هرگاه کارگری بخواهد برای آزادی و رهایی از مذهب و خرافه و تبعیض و ناسیونالیسم و هزار چیز لجنزار دیگر که ساخته دست سرمایه داری است، آغوش خود را به قصد همبستگی و مبارزه مشترک به روی این حزب می گشاید. این حزب حزب طبقه کارگر شده است. چه ما بخواهیم چه نخواهیم. چه بعضی جریانات عقب مانده و گیر کرده در کشور کثیر الملت و امپریالیسم خوششان بیاید یا بدشان بیاید. چه عده ای با لبخندی بگوید خوب این نشریه حزبی است باید از خودشان تعریف بکند.... «نه!» شما به هر جا نظر بندازید رد پای طبقه کارگر و حزب طبقه کارگر را در آن مسئله می بینید. می بینید که چه محکم به همه ساخته و پرداخته های سرمایه داری نه می گوید و آنرا شایسته انسان متمدن و آگاه امروزی نمی داند.

  مسلما از دیدگاه طبقاتی طبقه کارگر خیلی رادیکال تر از جنبش دانشجویان و دانش آموزان و زنان است. ممکن است این موضوع از دیدگاه گسترده بر تاریخ ایران غیر عادی به نظر نرسد. اما این جنبش ها در قیاس با دهه شصت و سکوب کارگران  و کمونیست ها در آن سالها خیلی متفاوت است.

  منظور این نیست که جنبش دانشجویان و زنان را بی مقدار جلوه دهیم. دانشجویان نیز در حال تحول به سر می برند. ما در اینمورد به میزان قابل توجهی در همین نشریه در مورد آن بحث کرده ایم که برایمان خیلی سودمند بوده است. اما، جوهر تحولات دانشجویان با چگونگی پیوندشان با مبارزات زحمتکشان این کشور مرتبط است. از طریق ارتباط با جنبش کارگری است که فعالیت های اعتراض گونه جوانان حالت صرفا نظاره گرایانه اخلاقی خود را از دست می دهد. خواه اعتراض ها فردی باشد و خواه جمعی. و همچنین حالت طغیان موقت و زودگذر خود را از دست می دهد و مانع از آن می شود که چنین فعالیت هایی در نهایت جذب سیستم شوند یا تغییر حالت دهند و توسط صاحبان سرمایه و قدرت به بیراهه کشیده شود.  این کاری بود که باز ححکا در پیشبرد آن نقشی انکار ناشدنی داشته و دارد. جنبش و اعتراض همیشه هست، چه روز جهانی کارگر باشد چه سرمایه داران ابله بخواهند این روز را پاک کنند. دجال بین دو اردوگاه کار و سرمایه همیشه حالت پویا دارد و این حزب طبقه کارگر است که این مبارزات را کانالیزه می کند و آنها را تقویت می کند و همچنین آنها را از یک اعتراض صرفا صنفی به زمین معادلات سیاسی و اجتماعی می کشد. بعلاوه جنبش هایی که نمونه کوچکی از آن در بالا آمد را به مبارزات کارگران متصل می کند و همگی خواست یک دنیای بهتر، یک جامعه انسانی و برابر، بدون تبعیض های اقتصادی و جنسیتی و ...، را طلب می کنند و پیروزی ما رسیدن به یک جامعه بدون طبقه انسانی است.

زنده باد روز جهانی کارگر

زنده باد حزب طبقه کارگر

سروش دانش از تهران