جوانان کمونيست شماره ١٣٨

اول مه،

اعتصاب معلمان،

يک فراخوان!

مصطفى صابر

اخبار رسيده حاکى است که عليرغم جنگ روانى که رژيم عليه معلمان راه انداخته و ميکوشد آنها را مرعوب کند، آنها براى اعتصاب آماده ميشوند. همچنين خبر از جنب و جوش محسوس در بين کارگران براى تدارک اول ماه مه روز جهانى کارگر است. اينکه فعلا رژيم با راهپيمايى خانه کارگر خودش موافقت کرده است احتمالا بخاطر همين فشارها و جنب و جوش هاست. رژيم و خانه کارگر کذايى اش در اين چند سال با تاکتيک اعلام راهپيمايى و بعد لغو کردن و يا تعيين مسيرهاى نامربوط در آخرين لحطه، کوشيده است تا به مقابله با حرکت مستقل کارگران در اول مه برخيزد.

امسال براى رژيم وحشت واقعى اينجاست که اول مه (١٢ ارديبهشت) و تحرک هاى کارگرى با اعتصابات معلمان (که براى چند روز بعد برنامه ريزى شده) تکميل شود و اين مجموعه کل فضاى نسبتا آرام بعد از تعطيلات (در مقايسه با تظاهراتهاى شب چهارشنبه سورى و فضاى پر اعتراض اسفند ماه) را بشکند. رژيم اعتصاب معلمان، زمينه وسيع براى حمايت معلمان از سوى دانش آموزان، و تحرکات کارگرى در اول مه را از «يک جنس» مى بيند و براى مقابله با همه آنها مهيا ميشود. نکته اين است که آيا کارگران، معلمان و دانش آموزان (و همينطور دانشجويان) خود را پشت يک حرکت واحد و يک اقدام مشترک مى بينند؟ آيا اصولا چنين چيزى ممکن است؟

اگر چنين چيزى بخواهد عملى باشد بايد آنرا در متحقق کردن فراخوان حزب کمونيست کارگرى به تعطيل کار در اول مه (امسال ١٢ ارديبهشت) و آمدن به خيابانها جستجو کرد. اگر چنين چيزى اتفاق بيفتد، و بايد مصممانه تلاش کرد اتفاق بيفتد، همه چيز و در وحله اول اعتصاب معلمان را به جاى ديگر خواهد برد.