زلزله بمخبر زلزله بم دل هر کسى را که خبر را شنيده باشد به درد مى آورد. اخبار تصويرى حاکى از عمق فاجعه اى در ابعاد بيش از ٤٠ يا ٥٠ هزار نفرى است. وقتى که به عکسها و يا فيلمها نگاه مى کنى بخصوص در روزهاى اول فاجعه شهر به يک مخروبه خالى از سکنه مى ماند. به شهر مردگان بيشتر شبيه است تا شهر زندگان. گفته مى شود که اين شهر در حدود ٢٠٠ هزار نفر جمعيت داشته اما روزهاى اول بعد از زلزله بندرت ميشد آدم زنده اى را ديد. آنهايى هم که زنده بودند بطور وخيمى زخمى بودند. براستى مسئول واقعى اين جنايت کيست؟ عين همين اتفاق در استان کاليفرنيا افتاد فقط ٣ نفر مردند چرا بايد مردم ما در خانه هايى بدون هيچ گونه استاندارد و ايمنى در قبال خوادث اين چنينى زندگى کنند؟ نه تنها اداره جات دولتى بلکه حتى بيمارستان اين شهر نيز فاقد هر گونه ايمنى در مقابل زلزله بوده و با خاک يکسان شده اند. آيا دولت ايران وظيفه اى غير از سود اندوزى براى خود قائل است؟ اگر هست پس تا بحال چه مى کرده اند؟ مردم اما طور ديگرى عمل کردند. آنها بعد از شنيدن خبر از همه جاى دنيا بخصوص کسانى که نزديکتر بودند با تمام نيرو به سمت زلزله زدگان شتافتند تا هر کس هر کمکى از دست اش بر مى آيد انجام دهد. علارغم توجه و سيل عظيم همکارى مردم اما آنچه که تا به امروز به گوش مى رسد صداى شکوه و اعتراض کمک دهندگان از عدم همکارى و يا هماهنگى دولت در تسريع سازماندهى براى رساندن کمکهاى داخلى و بين المللى مى باشد. مردم مى بينند که چگونه مسئو لين مملکت زمانى که مى خواهند صداى اعتراض مردم را خاموش کنند چگونه از توانايى بسيج نيرو در سطحى وسيع برخوردار بوده و از همه گونه تجهيزات و امکانات استفاده مى کنند. در عرض چند ساعت افرادى را در ابعاد چند هزار نفره سازماندهى ميکنند و ارتش را با تمام تجهيزاتش براى پيش برد مقاصدشان بکار مى برند. چرا وقتى که مردم در زير آوار گير کرده نياز به کمک و بسيج نيرو براى نجات جانشان دارند با بى توجه گى دولت روبرو مى شوند. بطورى که حتى بعضى از مسئولين دولتى هم صدايشان در آمده است. اين زلزله مانند هزاران نمونه ديگر از اتفاقاتى که در ايران مى افتد نشان مى دهد که تنها چيزى که امروز در ايران ارزش ندارد جان آدميزاد است. تجربه هاى گذشته نشان داد که چه در دوران جنگ و چه در دورانى که حوادث اين چنينى اتفاق افتاد کمکهاى بى دريغ مردم که به حسابهاى دولتى و يا نهادهاى وابسته به دولت ريخته شده بود سر از بازارهاى سياه درآورد. مردم اين بار نگرانند و نمى خواهند چنين سناريويى تکرار شود. به اين خاطر ما شاهد بوجود آمدن ستادهايى هستيم مستقل از دولت که بطور خود جوش بوجود آمده و مردم اين بار خود دست بکار شده اند. در خارج هم اين وظيفه ماست که به دولتها و نهادهايى که دست به جمع آورى کمهاى نقدى و يا جنسى مى زنند ياد آور شويم که نگذارند که اين کمکها به جيب دلالان قاچاق بازار سياه برسد که هر کدام به نوعى سرشان به دولت وصل است . يايد بخواهيم که نيروهاى امدادى که به ايران مى روند خود مستقيم وارد کار شده و به تقسيم کمکهاى رسيده دست بزنند. يايد اين کمکهاى داخلى و بين المللى را به حساب نهادهاى مستقل و غير دولتى ريخت و نظارت اين نهادهاى بين المللى را در تقسيم و رساندن درست به مردم را تقاضا کرد. از جمله نهادهايى که مى توانيد کمکهاى خود را به آنها بدهيد دکترهاى بدون مرز که يک تيم پزشکى را به ايران فرستاده اند تا به مجروحين کمک نمايند. شماره تماس با آنها ١٨٠٠٩٨٢٧٩٠٣ مى باشد. يونيسف که تا بحال دو هواپيما يکى از افقانستان که گويا انبارى از مواد غذايى، پوشاک، دارو، وغيره و ديگرى يک هواپيما از دانمارک از طرف يونيسف به آنجا رفته است . شماره تلفنى که مى توان با آن تماس گرفت از اين قرار است ١٨٧٧٩٥٥٣١١١ مى باشد. وب لاگهاى آنها از اين قرار است www.docrorswithoutborder.org (or)

www.unicef.ca

فهيمه صادقى از ونکور