در ستايش انسانيت!

سياوش دانشور

siavash_d@yahoo.com

بم، شهرى که خيلى ها نامش را نشنيده بودند، امروز غمى در قلبهاى مردم جهان است. در اينروزها صدها ميليون انسان شريف براى مردم رنجديده بم عميقا گريستند. مردم بيگناهى که در يک چشم بهم زدن، قربانى واقعيتى طبيعى اما قابل پيشگيرى شدند. بم به تلى از خاک تبديل شد و شهروندانش زير آوار مدفون شدند. جمله اى که اينروزها ورد زبانهاست ابعاد فاجعه را بدرستى ترسيم ميکند: چه تعداد زنده مانده اند؟ چه تعداد بعد از نجات بدليل فقدان و کمبود کمکهاى اوليه جان خود را از دست دادند؟ چه تعداد در شب بعد از فاجعه در سرماى شش درجه زير صفر جان سپردند؟

اما اين کل تصوير نيست. در کنار اين فاجعه عظيم با قربانيان بيشمار، همبستگى عميق انسانى موج ميزند. از صفهاى طولانى و هزاران نفره داوطلبين کمک، اهداى خون، اعزام به منطقه، تيمهاى جمع آورى مواد غذائى و داروئى و بهداشتى و زيستى در گوشه گوشه ايران تا عکس العمل افکار عمومى جهان و تلاشهاى گسترده براى کمک به مردم بم. اين همبستگى عميق، اين درياى خروشان انسانيت و نوع دوستى، هويت اصلى همه ماست که در شرايط "عادى" زير آوار خرافات و هويتهاى کاذب ديگرى مدفون شده است. فاجعه بم تلنگرى به اين واقعيت عظيم است که ميتواند و بايد به حرکتى هزاران برابر قويتر از زلزله بم تبديل شود. فقط اين انسانيت ميتواند درد عميق فاجعه بم و پيامدهاى روحى و روانى منفى آنرا تسلى دهد. فقط اين انسانيت ميتواند به اميد و حرکت ميليونها انسان دردمند به نفع تغيير و جارو کردن نمايندگان خدا و سرمايه در روى زمين منجر شود. صحنه هاى ناله و ضجه کودکان معصوم و زنان و مردانى که جنازه عزيزانشان و ويرانى محاصره شان کرده است، به درياى عشق و محبت همه ما، به ادامه کمک فورى و همه جانبه همه ما، به همبستگى انسانى همه ما نيازمند است. اين احساسى است که چشمان پر از اشک و قلب شکسته همه ما، از بم تا هر گوشه ايران و جهان، فرياد ميزند.

مردم!بپاخيزيم و اين فاجعه انسانى را به نمايشى بى نظير از همبستگى و کمک مادى و معنوى به همنوعان زلزله زده بم تبديل کنيم.

٢٨ دسامبر ٢٠٠٣