دوستان
عزيز!
جاي همهي شما
در پارك لاله
خالي بود.
حدود ساعت 4:30 به
پارك لاله
رسيديم وقتي
به محل تجمع
رفتيم وضع عادي
نبود پليس
تعدادي از
زنان داخل
محوطهي
روباز را
محاصره كرده
بود و اجازه
نميداد بقيه
مردان و زنان
به زنان داخل
محوطه
بپيوندند.
جميعت لحظه به
لحظه زيادتر
ميشد.
بعد از مدتي
زنان و مردان
شروع به دست
زدن كردن و به
زنان داخل
محوطه پيوستن
پليس سعي ميكرد
مردان را متفرقه
كند اما موفق
نميشد.حدود
هزار نفر از
زنان در محوطه
روباز جمع شدند
و تقريبا و
آنجا ديگر جا
نبود.حدود دو
هزار نفر مرد
و زن هم در
اطراف جايگاه
پراكنده بودند.زنان
داخل محوطه
شروع به شعار
دادن كردند
وخواهان
برابري زنان و
مردان شدند.
تظاهرات كنندهگان
دست جمعي سرود
يار دبستاني
را ميخواندند
و دست ميزدند
و هورا ميكشيدند.
لباس شخصي ها
در گوشه و
كنار پراكنده بودند
پليس سعي ميكرد
با خوشرويي
جمعيت را پراكنده
كند. بعضي از
نيروهاي پليس
وقتي از بقيه
جدا ميشدند
با نارضايتي
خود را اعلام
ميكردند واز
اين كه مجبور
بودند جمعيت
را پراكنده
كنند شرمنده
بودند و با
جديت اين كار
را نميكردند.در
پايان زنان
شروع به
راهپيمايي در
پارك كردند و
مردان هم پشت
سرشان حركت
كردند.
وقتي
راهپيمايان
مي خواستند به
خيابان اميرآباد
برود پليس به
آنها حمله
كرد و با
باتوم چند نفر
را زخمي كرد.
فرماندهشان
ميگفت پليس
همه جاي دنيا
با تظاهرات
برخورد مي كند
و از اين حرفها.لحظاتي
به جنگ و گريز
گذشتوجعيت
متفرق شد.
من نديدم كسي
بازداشت شود.
بعضي از زنان
با پليس درگير
شدند و
درگيريها
كوتاه مدت
بود.
متاسفانه
تعداد زنان و
مردان حاضر در
پارك لاله
بسيار كمتر از
آني بود كه
بشود حركت
مردمي شكل
بگيرد.البته
مردم عادي كه
به پارك آمده
بودند خيلي
زود به راهپيمايان
ميپيوستند
اما پليس با
ايجاد جو رعب
و با فريادهاي
بگيرش و از
اينجور
حركات سعي ميكردند
جو را آشفته
كنند. چند
خبرنگار
خارجي و داخلي
در مراسم
بودند.
تعيير قانون
خانواده.
پيوست به
كنوانسيون زنان
مبارزه عليه
خشونت آزادي و
مبارزه با ظلم
از شعارهاي
بود كه من
شنيدم. هيچ
شعار مذهبي يا
اسلامي يا ملي
داده نشد فقط
تعدادي از
زنان شعر اي
ايران را
خواندند كه
خيلي زود با
شعر يار
دبستاني من
تعيير كرد!