مردم ايران مدتهاست که انتخاب خود را کرده اند

محمد شکوهى

moshokohi@yahoo.de


کمتر از دو روز به برگزارى مضحکه انتخابات رژيم نمانده است. تمامى سران حکومت از ولى فقيه اش گرفته تا کانديداهاى حکومتى، مراجع و آيات اعظامشان، تا فرماندهان نيروهاى سرکوبگر رژيم، همه و همه ترس و واهمه شان را از عدم مشارکت حداکثرى مردم و اينکه شانس و اقبالى برايشان نيست، اعلام کرده و بخشا عاجزانه به دست و پاى مردم افتاده و دارند از مردم عاصى گدايى راى مى کنند. جانيان اسلامى در برابر جنبش سرنگونى خواهى و برابرى طلبى مردم دارند به زانو مى آيند. فشار اعتراض و مقاومت و مبارزه مردم و نه بزرگى که به رژيم داده و مى دهند، درگيرى باندهاى حکومتى را در بالا و در صفوف حکومتيان حادتر نموده است. رژيم درمانده و مستعصل و بى افق و در يک شرايط کاملا جديد تمام تلاشش را به کار گرفته تا سر و ته نمايش حکومتى انتخاباتش را به هم بياورد. اينها دارند به زبان بى زبانى و به شيوه خاص خودشان از مردم معترض عاجزانه فرصتى ديگر مى خواهند. اختلافات و درگيرى هاى باندهاى حکومتى دارد بخشا ابعاد نظامى به خود مى گيرد. خود سران حکومت و برخى از کانديداهاى حکومتى همديگر را متهم کرده اند که طرف مقابلش دارند فضاى انتخابات را نظامى مى نمايند تا زمينه حضور نظاميان حکومتى را در انتخابات فراهم نمايند. در اين ميان برخى فرماندهان نيروهاى سرکوبگر رژيم رسما اعلام کرده اند که از برخى از کانديداها که "سوابق درخشان نظاميگرى" دارند، حمايت مى کنند. دارند عاجزانه براى "رضاى خدايشان" هم که شده هر چى که داشته و دارند در خدمت گرفته اند تا بلکه مردم حداقل درصدى از همين مردم به اشان راى بدهند. اينها مى دانند که مردم نه تنها رغبتى به شرکت در اين نمايشات نداشته و ندارند، بلکه منتقد مفعل و نظارگر هم نبوده و نيستند. مردم مدتهاست که انتخابشان را کرده اند. اين مردم جمهورى اسلامى نمى خواهند. اين را خود حکومت هم مى داند.

نظر سنجى هايى که ارگانهاى حکومتى انجام داده اند به اعتراف خودشان زير ٥٠ درصد از سوال شونده گان در اين نمايشات شرکت خواهند کرد. نيمى از جمعيت صاحب راى. تازه از اين نيمه جمعيت هم معلوم نيست که چند درصدشان به کانديداهاى حکومتى راى خواهند داد. خود حکومت ديگر عملا دارد اعتراف مى کند که کار از کار گذشته است، که جنبش اعتراضى و مقاومت و مبارزه بر عليه کل حاکميت رژيم چنان ميداندار شده که حضرات خواب آرامى ندارند. به هر حيله و نيرنگى متوسل شده و مى شوند تا بلکه تنور نمايشات حکومتى را داغ نگه دارند. و به خوبى هم مى دانند که فايده اى نخواهد داشت. در اين ميان موج اعتراضات و مبارزات مردم بر عليه نمايشات انتخاباتى حکومت ابعاد سراسرى و بخشا توده اى دارد به خود مى گيرد. کانديداهاى حکومتى سخنرانى هايشان توسط مردم برهم زده مى شود. جلوى حرکت کاروانهاى تبليغاتى حکومتى توسط مردم گرفته شده و مردم کانديداها را گوشمالى مى دهند. همه جاى ايران تحت حاکميت جمهورى اسلامى يکپارچه اعتراض، مقاومت و مبارزه شده است. آن جنبشى که ما جند سال پيش پيش بينى کرده و تنها گوشه هايى از عظمت ش را نشان داديم، امروز همچون سيلى خروشان به راه افتاده است. جنبشى که به چيزى کمتر از به زير کشيدن حکومت اسلامى رضايت نمى دهد. اين جنبش ديگر مدتهاست که در وسط ميدان قرار گرفته، به جلو آمده و مهرش را بر کل تغيير و تحولات چند ساله اخير زده است. و اين همه ماجرا نيست. اين جنبش بشدت چپ و سکولار و برابرى طلب است. در هر اعتراض و مبارزه اى پرچم سرخ خودش، مطالبات چپ و راديکال، صف بندى خودش را مدتهاست که به نمايش گذاشته است. مبارزات کارگرى را نگاه کنيد، اعتراضات دانشجويى و مبارزات زنان و جوانان را. همه اينها، مطالبات و خواستهايشان بازتاب اجتماعى مطالباتى است که حزب کمونيست کارگرى ساليان سال بر پرچمش نوشته است، مى باشد. جنبشى سرنگونى خواهى و بشدت چپ و راديکال کارگران، زنان و جوانان و دانشجويان حکومت را به مصاف طلبيده است. عرصه هاى اين نبردهاى اجتماعى روشن و مشخص مى باشند. هر کجا که نگاه مى کنى پرچم مطالبات و خواستهاى چپ جامعه را به عينه مى بينى. فضا نه فقط عوض شده، بلکه کاملا به چپ و به سمت و سوى انقلابى، سرنگونى خواه و بشدت چپ و راديکال چرخيده است.

اما در اين ميان و در اين اوضاع و احوال حاکمان اسلامى به صرافت راى گرفتن از مردم افتاده اند. عليرغم اينکه اينها راى مردم را مى دانند، ولى باز از رو نمى روند و به هر سياست و وعده و عيد دادنى و به هر چرخشى رضايت داده و مى دهند، تا بلکه مردم را پاى صندوق هاى راى گيرى بکشانند. در اين بين از نظر حکومت يک مسئله نه فقط جايز، بلکه از واجبات مى باشد، و آن هم گدايى راى از مردم به هر شيوه و سبکى که ممکن باشد. هر وعده اى را مى شود داد. نگاهى کوتاه فقط به وعدها و خواستهايى که کاندياهاى حکومتى در گوشه و کنار کشور مطرح مى کنند، کافى است تا کنه شير تو شير بودن وضعيت حکومت و رابطه اش با مردم پى برد. کانديداهاى حکومتى که زور سنبه اعتراضات و مخالفتهاى مردم را متوجه شده اند، ناچارا روى مطالباتى مى کوبند که خودشان هم مى دانند بدون اجازه رهبر امکان عملى کردنشان را ندارند. مطالبات و وعده هايى که بيانگر قدرت تحميل و زور اعتراض و مبارزه مردم از يک طرف و نشانگر ضعف و زبونى و تقلاعاى حکومت در برابر مردم و بخشا عقب نشينى از سياستهاى رسمى حکومت مى باشد. از طرح عف عمومى و "منشور مطالبات کارگرى" معين گرفته تا بيمه بيکارى لاريجانى، تا حل مشکل قوميتهاى ايرانى کروبى، تا آزادى زندانيان سياسى محسن رضايى، تا اعتراف به عجز و درماندگى حکومت در برابر مردم که رفسنجانى علنا و آشکارا به آن اعتراف مى کند، همه و همه شگرهاى جديد حکومتى و کانديداها براى کشاندن مردم به پاى صندوق هاى راى گيرى مى باشند. در اين ميان نکته جالب تر عوض شدن ديالوگ و ادبيات حکومتى به خصوص در رابطه اش با آمريکا مى باشد. بدون استثنا همه کانديداهاى حکومتى خواهان بهبود رابطه با آمريکا شده اند. بخشا اعترافاتى هم اينجا و آنجا در اشتباه بودن سياستهاى دو دهه گذشته شان در برخورد به آمريکا بيان داشته اند. رفسنجانى اعتراف مى کند که ايران بدون موافقت آمريکا نمى توانست در ليست ورودى سازمان تجارت جهانى قرار بگيرد. چراغ سبز دادنهاى حکومت به آمريکا و بخشا مشاهده اين چراغ سبزها از طرف آمريکا، خود نمونه بارزى از چرخش هاى اساسى در سياستهاى عمومى حکومت و نوع برخوردش به آمريکا مى باشد. جالب اينجاست که کانديداهاى موسوم به اصولگرا و اقتدارگراى حکومتى بيشتر از رقباى دوم خردادى شان قدم جلو گذاشته اند. در اين ميان آمريکا روز شنبه ٢١ خرداد ماه از طريق يکى از سياستهاى اينترنتى وابسته به ستاد انتخاباتى رفسنجانى اعلام کرد که دولت آمريکا دارايى هاى مسدود شده ايران را آزاد کرده است. حسن روحانى اعلام کرده که آمريکا در طرح خاورميانه بزرگ "جايگاه ويژه اى" براى ايران در نظر گرفته است. مذاکره کنندگان هيات هاى رژيم با سه کشور اروپايى، فرانسه، آلمان و انگلستان اعلام کرده اند که به پيشرفتهاى مهمى بر سر قضيه دسترسى ايران به سلاح اتمى دست يافته اند که بعد از برگزارى انتخات در ايران اعلام خواهند کرد. انتخابات رژيم به نظر مى رسد که توجه شرکاى غربى اش را هم به خود جلب کرده است. بى اگر نيست که آگهى تبليغاتى رفسنجانى در هفته نامه تايمز چاپ مى شود، شان پن هنرپيشه هاليوودى در نماز جمعه حاضر مى شود، سى ان ان مدام در مورد "نقش انتخابات ايران و جايگاه رفسنجانى در سياست اين کشور" با تحليل گران آمريکايى و غربى مصاحبه مى نمايد. در يک کلام کل غرب از آمريکا و اروپا گرفته تا شرکاى منظقه اى حکومتى يکدست و يکپارچه پشت رفسنجانى به خط شده و وعده دوران "آب شدن يخ ها در روابط دو طرف" را مى دهند. کل غرب و اروپا و آمريکا هم عين رهبر رژيم و سران حکومت صداى پاى انقلاب مردم ايران را شنيده اند. اينها هم مى دانند که جمهورى اسلامى دارد مى رود. مردم دارند ميداندار مى شوند. جنبش سرنگونى خواهى دست بالا را پيدا کرده. تا دير نشده بايد جمهورى اسلامى را نجات داد. و همين امروز چون فردا ديگر دير خواهد بود. آمريکا و رژيم آخرين کارتشان را رو کرده اند. ايران و جمهورى اسلامى احتياج به يک "مرغ طوفان ديگر" دارد. مرغ طوفانى که سکان کشتى به گل نشسته حکومت را به ساحل نجات برساند. و در اين ميان کسى بهتر و مناسبت تر از رفسنجانى نيست. هم رهبر رژيم تائيدش مى کند، هم آمريکا و اروپا. نگاهى گذرا به تمامى موضع گيريها و متون سخنرانى هاى رفسنجانى در طول اين مدت براى هر خواننده و شنونده روشن مى کند که پيام رژيم چيست. و چرا رهبر خامنه اى و عناصر پرنفوذ نظام عليرغم اينکه مى دانند وى شانس زيادى براى در آمدن از صندوق ها را ندارد، در اين ميان و در برابر سياستهاى اعلام شده از طرف رفسنجانى تنها کارى که کرده و مى کنند، دعوت " به اتحاد و انسجام براى نجات نظام" مى باشد. غرب و رژيم مرغ طوفانشان را پيدا کرده اند. سوال اين است آيا مردم و جنبش سرنگونى خواهى و برابرطبى که امروز در خيابانها رژيم را به مصاف طلبيده، اين فرصت را به مرغ طوفان حکومت و غرب خواهد داد تا در پز "فاتح و ناجى رژيم" ارض اندام نمايد يانه ؟ و يا اينکه عين مرغ طوفان رژيم سلطنت در روزهاى آخر حکومت شاه فرار را بر قرار ترجيح خواهند داد. مضحکه انتخابات رژيم صحنه يک رويارويى مهم و تعيين کننده در رقم زدن تحولات و روندهاى آتى ايران مى باشد. اين روز، روز سرنوشت سازى نه فقط براى حکومت، بلکه براى کل مبارزه مردم مى باشد. با گسترش اعتراضات، و با به خيابان آمدن و تبديل اين نمايشات حکومتى به صحنه رويارويى مردم با جانيان اسلامى، صف مبارزه و اعتراض براى سرنگونى خواهى، صف انقلاب، صف آزادى و برابرى را تقويت کنيم.

٢٤ خرداد ١٣٨٤، ١٤ ژوئن ٢٠٠٥

mail to :rowzane@yahoo.com