يک روز پرهيجان ، يک گام بلند به پيش

تظاهرات در مقابل دانشگاه تهران به يک ميتينگ اعتراضى بزرگ بر عليه

حکومت زن ستيز اسلامى تبديل شد.

امروز در مقابل دانشگاه تهران، صدها نفر تجمع کردند تا به زن ستيزى حکومت اسلامى اعتراض کنند. ميتينگ با ٤٠ نفر آغاز شد و بتدريج به صدها نفر رسيد و حتى بنا به گزارشاتى از مرز دو هزار نفر گذشت.

هيجان در همان ساعات اوليه روز يکشنبه در اطراف دانشگاه تهران کاملا به چشم ميخورد. فعالين جنبش برابرى طلبانه زنان، با اضطراب و نگرانى از همديگر مى پرسيدند، چه خبر است. آيا نيروهاى انتظامى تجمع کرده اند، آيا حکومت اظهار نظرى در اين مورد کرده است. آيا تظاهرات را ممنوع نکرده اند. و همگان ديدند که پشم حکومت بيش از اينها ريخته است. نيروهاى سرکوبگر جمهورى اسلامى حتى جرئت نزديک شدن به صف تظاهرکنندگان را نداشتند. گزارشات حاکى است که در بين تظاهرکنندگان گفته ميشد از ترس عکس گرفتن و ارسال عکس به خارج از کشور و تبديل شدن آن به يک موضوع کمپين اعتراضى و افتضاح سياسى، اينها جرئت نميکنند به ما حمله کنند.

در ابتدا بلندگو در دستهاى فراخوان دهندگان اوليه تظاهرات بود. سيمين بهبهانى مردم را به سکوت دعوت ميکرد تا شعر بخواند و هيجان و شعار دادنها به او مجال نداد. در اينجا زنانى تجمع کرده اند که حتى حق نفس کشيدن ندارند، زنانى که در قانون نيمه انسان و در دنياى واقعى و در زندگى روزمره هيچ نيستند، نه حق انتخاب لباس، نه حق طلاق و نگهدارى از فرزند، نه حق کار در بيرون از خانه، نه حق سکس و رابطه جنسى آزادانه، نه حق آزادانه تردد کردن در خيابانها، هيچ حق انسانى را ندارند. اينجا بغض و درد و رنج است که اراده ميکند و بهمين دليل صداى شعار دادن است که به گوش ميرسد و صداى اعتراض و صداى ترکيدن بغض هاى فرو خفته و اعلام انزجار از سيستم و حکومت زن ستيزى که در تاريخ نظيرش کم ديده شده است.

جمعيتى که در اينجا تجمع کرده است، به عينه مى بيند که بايد فراتر از اينها برود و ميرود. "آزادى برابرى حق طبيعى ماست." اين شعار در فضا طنين مى اندازد و تظاهرکنندگان ادامه ميدهند، زندانى سياسى آزاد بايد گردد. مرگ بر استبداد، تحريم انتخابات اين است شعار ملت و خلاصه شعارها هر لحظه تندتر ميشود.

برگزار کنندگان اوليه ميتينگ که از شب قبل از اين تظاهرات، شعارها را نوشته و در سايت خود گذاشته بودند، ميخواهند فقط اين شعارها داده شود. ولى اينهم ميسر نميشود. بهر حال بعد از يکساعت، آنها قطعنامه پايانى خود را ميخوانند و ميروند. ساعاتى بعد اعلام ميکنند که مسئوليت تظاهرات بعد از قرائت قطعنامه به عهده آنها نيست. و بعد از آنها جمعيت يکپارچه شعار ميدهد. عليه حکومت ، عليه قوانين و سنتهاى ضد زن و عليه انتخابات و براى سرنگونى حکومت. مرگ بر ديکتاتور و مرگ بر استبداد و آزادى و برابرى حق طبيعى ماست همه و همه مهر يک جنبش برابرى طلبانه راديکال و انقلابى را بر اين حرکت مهم ميزند.

در يک ميتينگ اعتراضى در عرض چند لحظه ، حرکت تظاهرکنندگان نشان ميدهد که واقعيت چيز ديگرى است. امروز در مقابل دانشگاه تهران مردم و زنان نشان ميدهند که خواستهاى آنها نه اصلاح رژيم و تغييراتى در قانون اساسى، بلکه انداختن رژيم اسلامى است. اين واقعيت جامعه ايران است. اين رژيم اصلاح پذير نيست واينرا جوانان فعال در اين ميتينگ و زنان و مردانى که در محل تجمع کرده اند، فورا اعلام ميکنند. موضوع اين رژيم از اين حرفها گذشته است. جمهورى اسلامى حکومتى ضد زن است و پايه ها و اصول اين حکومت ضد زن و ضد انسانى است. حکومت اسلامى، حکومت اسلام سياسى، حکومت يک جنبش سياه و ارتجاعى است. اين حکومت با قتل و کشتار و اعدام و سنگسار سر پا مانده است.

هر درد کوچک و يا بزرگى را فقط با سرنگونى اين حکومت ميتوان درمان کرد و امروز که مردم به خيابان آمده اند و امروز که زنان در خيابان هستند، بايد اين واقعيت را گفت و اجرا کرد. هر نوع توقف در نيمه راه و يا ايجاد توهم به اصلاح قانون اساسى ويا اصلاح حکومت يعنى ادامه يافتن درد و رنج ميليونها نفر مردم در ايران.

تظاهرات و راهپيمايى تا چند ساعت ديگر ادامه مى يابد و نيروهاى مزدور حکومت جرات نزديک شدن به اين صف خشمگين را که به گفته خبرگزاريها زنان جوان در آن نقش اول را دارند، نداشتند.

اين يک تجربه مهم در جنبش برابرى طلبانه زنان است که بايد در مورد جوانب مختلف آن بيش از اينها نوشت و آنرا بررسى کرد.

اين يک حرکت مهم در جنبش برابرى طلبانه زنان است. حرکت متحدانه زنان و مردان و شعارهاى راديکال و ابراز وجود علنى جنبش انقلابى و برابرى طلبانه زنان را به همه فعالين جنبش زنان در ايران و به زنان و مردانى که اين حرکت مهم را ساختند، تبريک ميگوييم.

مينا احدى

١٢ ژوئن ٢٠٠٥

minaahadi@aol.com

mail to :rowzane@yahoo.com