مسولیت اعمالتان را بپذیرید

در پاسخ به اطلاعیه دریغ از یک جو انسانیت حزب اتحاد

محمدرضا پویا

در واکنش به علنی شدن سند رابطه فراکسیون با حزب حکمتیست، حزب اتحاد کمونیسم کارگری طی اطلاعیه ایی عصبی تلاش نموده است با شخصی جلوه دادن این ارتباط  یقه خود را از این ماجرا برهاند. از سطح نازل نوشته که بگذریم، یک واقعیت بسیار بزرگی در این اطلاعیه مستتر است. عده ایی دارند از چیزی فرار می کنند، عصبیند، عجله دارند ، می خواهند سریعا از این میدان عبور کنند، فراموش کنند، می گویند امور مهمتری در دستور کار دارند و ورود به این عرصه ترجیحشان نیست. اما اینها از چه چیزی فرار می کنند؟ چرا اینقدر عصبیند؟ چه اتفاقی افتاده است؟

حزب اتحاد در توجیه تماس علی جوادی با کورش مدرسی می گوید که این تماسها شخصی بوده و بخش اعظم ان به فاجعه درگذشت دختر علی جوادی مربوط میشود. میگویند بسیاری از رهبران و شخصیتهای سیاسی اپوزیسیون بدنبال این واقعه  با علی جوادی تماس گرفتند که در بسیاری از این تماسها در مورد مسائل سیاسی هم گپی زده شده است. می گویند رهبری حزب کمونیست کارگری از این تماسها جرم سیاسی ساخته است. می گویند احساسات انسانی در مخیله ما نمی گنجد زیرا که ما ذهنیت مالیخولیایی داریم و انسانیتمان کم است.    

لکنت زبان سیاسی صفت گویای حال کسانیکه است  بر متن بن بستهای سیاسی، بی پرنسیپی را به ماتریال کار خود مبدل کرده اند و در ناباوری همگانی به آن مباهات می کنند. ناشجاعانی که جرئت دفاع از عمل سیاسی خود را ندارند و در روز روشن و در برابر دیدگان عموم " تونل" می زنند تا آنچه  که از پرده برون افتاده است را به تاریکی دالانها بکشانند. دروغ می گویند. شجاعت ندارند مسولیت کارهایشانرا به عهده بگیرند. با احساست آدمها بازی می کنند تا اسکاندال سیاسی ای که گریبانشانرا گرفته است، بعقب برانند.

مسله اما روشن است. در ژانویه 2007 زویا جوادی در گذشت. قطعا کورش مدرسی هم در همین ماه تسلیت نامه می فرستد، علی جوادی هم بابت تشکر با ایشان تماس می گیرد. قطعا بحث هایی که در سند داخلی حزب حکمیست به ان اشاره شده است، نمی توانسته در این تاریخ صورت گرفته باشد بدین علت که اولا تاریخ سند دوم ماه می 2007 میباشد و نه ژانویه 2007 و این نشان می دهد که از ژنوایه تا ماه می بیش از یکبار تماس گرفته شده است. ثانیا بحث هایی که در سند به ان اشاره شده است  نمی تواند مربوط به ژانویه باشد. در ضمن همین ارتباطات است که با کورش مدرسی و نسان نودینیان مشورت می کنند که به کنگره بروند یا نه و این مسله  نه در ژانویه بلکه در آپریل و می به اولویت فراکسیون تبدیل شده بود. ثالثا، اینها بنای آمدن به کنگره را داشتند در غیر این حالت دلیلی وجود نداشت که  کاندیتاتوری خود را اعلام کنند. بنابراین تماسهای بعدی علی جوادی  هیچ ارتباطی به مسله مرگ دختر ایشان ندارد و همانگونه که در سند مشهود است بحث تماما بر سر مسله کنگره و پیوستن فراکسیون به حزب حکمتیست است. مسولیت این بی پرنسیپی و حرکت سکت گونه بدون هیچ اما و اگری بعهده علی جوادی، آذر ماجدی ( که حتی به اعضای فراکسیون هم اطلاع نداده بودند) و کورش مدرسی است .

کل این بی پرنسیپی و زیرگرفتن کل سنت کمونیسم کارگری که بر علنیت تاکید دارد،را باید در پروژه وحدت طلبی حزب اتحاد جستجو کرد.

اما یک سوال هنوز مانده است. چه شرایطی موجب رانده شدن فراکسیون به این موقعیت شد و ادامه این پروژه امروز چه شکلی بخود گرفته است؟

علی جوادی و آذر ماجدی در ارزیابی از مکان خود در حزب کمونیست کارگری  دچار خطای فاحشی شدند. اینها تصور می کردند که در بدترین شرایط حداقل نیمی از حزب را بدنبال خود می کشانند. بحث و موضع گیری های اولیه فراکسیون هم گویای حاکم بودن همین ارزیابی غلط است. اما کیس نوید بشارت فراکسیون را بسرعت متوجه وضعیت خود در حزب نمود. موضع گیری کل حزب بر علیه نوید بشارت بگونه ایی اندازه های فراکسیون را هم بنمایش گذاشت. سرعت چرخش براست و تبلیغات هیستریک بر علیه حزب ؛ نشان می داد که شمارش معکوس برای خروج فراکسیون از حزب آغاز شده است. پروژه به بن بست رسیده بود؛ نتوانسته بودند کاری به پیش ببرند و نیروی چندانی هم آنها را همراهی نکرد. این وضعیت موجب شد که فراکسیون کل توجه اش بطرف بیرون یعنی به حزب حکمتیست جلب شود. از این مقطع نزدیکی های سیاسی فراکسیون با حزب حکمتیست شتاب بیشتری گرفت. تز حزب تعدد گرایشات و حمله به حزب لنینی محضول این شرایط و نزدیکی است. رهبری فراکسیون و کورش مدرسی تمایل داشتند که فراکسیون با همین نام از حزب کمونیست کارگری خروج و به حزب حکمتیست بپیوندند. اما موانعی بر سر راه بود که این پروسه را کند میکرد. از جمله در سند امده است که " کورش گفته که شما بازنده هستید، کسی دنبال بازنده نمیرود و نتیجتا رفتن به کنگره بیخود است. در مورد پیوستن به حزب در حزب به روی همه باز است اما برای جلب اعتماد سیاسی، برای اینکه امکان ایفای نقش داشته باشند باید مسئولیت همه اعمال خودتان را به عهده بگیرند".

 کورش مدرسی می دانست که ورود یکباره اینها به حزب حکمتیست می تواند موجب تکانهایی در حزبش شود. تعدادی به هیچ وجه زیر بار پیوستن اینها به حزب حکمتیست نمی رفتند. از جانب دیگر حزب حکمتیست در یک بحران دست و پا می زد ، و تحمل یک بحران دیگر را نداشت. فراکسیون هم با مشکلات مشابه ایی روبرو بود. پهن کردن سفره پیوستن به حزب حکمتیست ، می توانست بلافاصله فراکسیون را بحرانزده و اغضای فراکسیونرا پراکنده نماید.

این مشکلات و موانع ، زمینه های پیدایش و زایش نوزادی بنام حزب اتحاد را فراهم آورد. حزبی که فلسفه وجودی خود را بر پایه اتحاد با دیگران بنا گذاشته است. و این دیگران قطعا و فقط حزب حکمتیست می تواند باشد. حزب اتحاد ان ایستگاه بین راهی است که قرار است با خرید زمان و اتخاذ سیاست گامبگام شرایط انتقال به حزب حکمتیست را فراهم آورد. تشکرنامه ها ؛ اعلام حمایتها و در افتادن حزب اتحاد با منتقدین رهبری حزب حکمتیست که می خواستند حزبشانرا کول کنند و به سر مرزها ببرنند، همه بخشی از همین پروسه است. در همین یکی دو هفته روشن شده است که  سیر حرکت حزب حکمتبست کمتر مورد توجه حزب اتحاد است، آنچیزی که بر رابطه این دو حزب حاکم است ، ساپورت کردن همدیگر و نهایتا رفتن بطرف یکی شدن است.  سکوت حزب اتحاد در برابر چرخش براست حزب حکمتیست و امضا بیانیه انها در مورد خطر حمله امریکا به ایران از جمله قدمهایی است که قرار است چادر ماه عسل  اینها را برپا کند.

 چند نکته کوتاه: ما می گوییم زمانیکه علی جوادی عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری بوده است بدون اطلاع حزب ،در مورد چند و چون کار فراکسیون و بررسی موانع پیوستن فراکسیون به حزب حکمتیست، با کورش مدرسی تماس گرفته است و این عین بی پرنسیپی و ورود به بازاز هر کی به هر کی شام است. حزب اتحاد می گوید: تماس شخصی بوده است. سند حزب حکمتیست می گوید: "علی تا بحال دو بار با کورش تماس گرفته.

گزارشی کوتاه: خواسته در مورد وضعیت خودشان مشورت کند". " علی جوادی با نسان و کورش تماس گرفته.

با نسان تماس گرفته

گزارشی کوتاه: در مورد وضعیت حزب ما جویا شده. اینکه آنها چکار کنند بهتر است"

ما می گوییم تماسهای یواشکی نداریم. علنیت و توضیح سیاستها از اجزا جدایی ناپذیر کمونیسم کارگری است. جامعه و مردم باید بدانند احزاب به چه کاری مشغول هستند. حاکم شدن سیاستهای یواشکی و گفتگو پشت درهای بسته  به سیاست زدایی جامعه کمک می کند. حزب اتحاد می گوید: " احدی را ملزم به گزارش دهی روابط روزانه اش نمیدانیم. ما فرقه نیستیم. سکت نیستیم"

می گوییم فراکسیون تماس گرفته، می گویند علی جوادی تماس گرفته، شخصی بوده. می گوییم نرفتن به کنگره و پیوستن فراکسیون به حزب حکمتیست چقدر شخصی است؟ می گویند: آیا تماس دو کمونیست در سیستم سیاسی و اخلاقی شما "جرم سیاسی" است؟

می گوییم تماس علی جوادی در ماه می بوده و ربطی به مسله در گذشت دخترش نداشته می گویند: این تماس در هفته دوم پس از مرگ زویای عزیز صورت گرفت

می گوییم شما در فوریه خودتانرا کاندید نمایندگی کنگره کردید. چگونه می شود شما در ژانویه در اینمورد با حزب حکتیست رایزنی کرده اید و به این نتیجه رسیدید که به کنگره نیایید، پس چرا کاندید شدید ما را سر کار گذاشته اید یا خودتانرا؟ می گویند ........................................................................................

می گوییم نان هم بعد از یک هفته بیات می شود، چگونه می شود که حزب حکمتیست گزارش تماس علی جوادی با ک.رش مدرسی را در ماه می به کمیته مرکزی گزارش می دهد. یعنی بعد از 4 ماه . می گویند...................................................................................

در انتها می خواهم چند جمله در مورد عواطف انسانی و افکار مالیخولیایی بنویسم حزب اتحاد می گوید "  واقعیت این است که هر انسان شریفی اگر یک لحظه خودش را در چنین شرایط سختی قرار دهد، از این اتهامات منزجر کننده دلش به درد خواهد

آمد! پدری فرزند عزیز و دلبند خویش را در یک فاجعه ناگوار از دست داده است. هنوز چند روزی بیشتر از بخاک سپردن دخترش نگذشته است. درست در چنین شرایط درد آور و غیر قابل تحملی متهم به "توطئه و فریبکاری" از جانب حککا برای دریافت "پست کمیته مرکزی" در حزب دیگری شده است"

شما می دانید ما هم می دانیم که پس از  درگذشت ناگهانی دختر علی جوادی ، کل بحث با فراکسیون و شخص علی جوادی متوقف شد. تمامی کسانیکه تا انزمان بیشترین جدلها را با علی جوادی به پیش برده بودند، صمیمانه ترین نامه ها را برای علی جوادی فرستادند. انهایی  هم که توانستند، در آن لحضات در کنار او بودند تا در این زمان سخت تنها نماند. کی بود می گفت حقیقت را قربانی سیاست نکنید. خط کشیدن بر همه احساسات انسانی مالیخولیا نیست؟