وقتی فرقه شکست طلبان خودشان را لو می دهند

هر روز که می گذرد جنبه های دیگری از سیاست ها و روش های حزب کوروش مدرسی ـ حزب "حکمتیست" روشن می شود. سیاست راست و شکست طلبانه حاکم بر این حزب بارها مورد نقد و بررسی قرار گرفته و جای ابهامی باقی نمانده است. نوشته های حمید تقوایی، مصطفی صابر و حتی از درون خود این حزب بحث های مهرنوش موسوی، به روشنی وضعیت فعلی و آینده سیاسی این حزب را نشان داده است.

اطلاعیه اخیر این حزب تحت عنوان "انحطاط باید ایزوله شود" جنبه های دیگری از ضوابط و معیار های حاکم بر این حزب و سمت گیری آن را تصویر کرده است. موضوع این اطلاعیه اعتراض به  افشاگری مهرنوش موسوی در مورد تماس های علی جوادی و آذر ماجدی با رهبری حزب حکمتیست و چک و چانه زدن آن های بر سر عضویت در این حزب است. آنهم در زمانی که این دو نفر هنوز عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری بوده اند. در مورد این بی پرنسیپی آشکار و زیر پا گذاشتن موازین حزبی توسط علی جوادی و آذر ماجدی هم مطالب زیادی نوشته شده. بعنوان یک عضو حزب بجز تاسف عمیق از این همه سقوط چیز دیگری نمی توان گفت. و اطلاعیه مورد بحث حزب حکمتیست تائیدی دیگر بر افشاگری مهرنوش موسوی است.

حزب "حکمتیست" در اطلاعیه خود رسما به سنت های و مبانی کمونیسم کارگری پشت می کند. علنیت و احترام گذاشتن به حق افراد در ابراز عقاید و نظرات خود  از ویژگی های بارز کمونیسم کارگری و حزب آن است. این سنتی است که منصور حکمت برای جا انداختن آن در فضای چپ سنتی تلاش کرد و حزب کمونیست کارگری را با این سنت بنا نهاد. منصور حکمت با انتشار نشریه درونی حزب مخالفت کرد و اعلام کرد که اعضای حزب آزادند که از هر تریبونی نظرات سیاسی و بحث های اجتماعی خود را می توانند ابراز کنند. محدودیت ابراز نظر به آنجا محدود می شود که به امنیت افراد و یاحزب لطمه ای بزند، به حیثیت و حرمت و حریم خصوصی افراد تجاوز شود. همچنین بحث های مطرح شده در کمیته های حزبی تا زمانی که از طرف آن کمیته تصمیم به انتشار بیرونی  آن گرفته نشده است، نمی تواند توسط اعضای کمیته انتشار یابد. اعضای یک کمیته وقتی می توانند در خارج از کمیته مصوبات آن را نقد کنند که قبلا ز آن کمیته استعفا داده باشند. بجز موارد استثنائی که در مورد انتشار علنی بحث ها و نظرات محدودیت هایی در نظر گرفته شده،  گرفتن تعهد  برای "پیش بردن بحث ها از طریق مجاری حزبی"  شیوه ای است که مطلقا ربطی به کمونیسم کارگری ندارد.  آنچه که مهرنوش موسوی مورد نقد قرار داد بر اساس مواضعی بود که در رسانه های حزب "حکمتیست" قبلا منتشر شده بود و اخراج وی بخاطر ابراز عقاید سیاسی خود، فاصله عمیق کورش مدرسی و حزبش را با کمونیسم کارگری نشان داد. سایر دلایل مطرح شده از جمله انجام ندادن وظایف و شرکت نکردن در جلسات (آنطور که رحمان حسین زاده هم در مصاحبه با سایت خبرگاه ادعا می کند)، هیچگاه دلیلی برای اخراج اعضای حزب کمونیست کارگری نبوده است. قبول وظایف و انجام آن و همچنین شرکت در جلسات  در دیدگاه  کمونیسم کارگری داوطلبانه است. هر ارگان حزبی می تواند و باید بجای کسی که در انجام وظایف خودش کوتاهی می کند، یا توانایی انجام آن وظایف را ندارد،  فرد دیگری را انتخاب کند، اما نمی توان با این دلایل کسی را از حزب اخراج کرد. این یکی از سنت هایی بود که منصور حکمت در حزب کمونیست کارگری مرسوم کرد.

اخراج مهرنوش فقط بخاطر بیان نظرات سیاسی و به نقد کشیدن سیاست های حاکم بر این حزب  بود به این دلیل که  علت اخراج مهرنوش موسوی از جانب حزب حکمتیست به وی اینطور بیان می شود:

بحای استفاده از مجاری حزبی برای طرح نظر و بحثهای خود مستقیما از طریق اینترنت به آژیتاسیون علیه حزب پیوستید.

چه جرم بزرگی !!! استفاده از اینترنت برای طرح بحث ها و نظرات. به فرض محال اگر این گروه در جایی قدرتی داشته باشد، بلافاصله  اینترنت ها را فیلتر می گذارد و یا بکلی استفاده از آن را برای عموم مردم ممنوع اعلام می کند.

اگر هر شبهه ای در مورد ماهیت حزب حکمتیست داشته باشید با خواندن عبارات زیر شک شما بر طرف می شود:

"تا آنجا که به مهرنوش موسوی مربوط است، ما از ابتدا تردیدی در نزدیکی فکری و سیاسی مهرنوش موسوی با حزب کمونیست کارگری نداشتیم. . . . با وجود آگاهی از نزدیکی ایشان با سیستم فکری حزب کمونیست کارگری . . . . "

معلوم نیست که "ما" در این اطلاعیه چه مقام و چه ارگان حزبی است. در این حزب طراز نوین چه نهادی وجود دارد که به روانشناسی و کنکاش در نحوه تفکر و جهت گیری سیاسی اعضای خود می پردازد. در باره آنها قضاوت می کند و آنها را عقوبت می دهد.

منصور حکمت سنت علنی بودن کنگره های حزب کمونیست کارگری را برقرار کرد تا جامعه از نزدیک روند پیشبرد بحث های داخل حزب را مشاهده کند و بتواند در آن دخالت داشته باشد. حزب "حکمتیست" "سنت شکنی!!!" می کند و کنگره خود را مخفی می کند. منصور حکمت بیان اعضای حزب را به انتشار نظرات و مباحث خود در رسانه های مختلف و از جمله سایت های اینترنتی تشویق می کند و حزب "حکمتیست !!!" کادر برجسته خودش را به همین جرم اخراج می کند. منصور حکمت در برنامه یک دنیای بهتر حزب کمونیست کارگری آزادی بی قید و شرط بیان و عقیده را اصل قرار می دهد. این حزب ابراز بیان و عقیده را برای اعضای حزبش فقط از طریق مجاری حزبی مجاز می داند. منصور حکمت در برنامه یک دنیای بهتر ممنوعیت تفتیش عقاید را مطرح می کند و حزب موسوم به حکمتیست  رسما به تفتیش عقاید در مورد یک عضو خودش استناد می کند. انتظار نمی رود یادآوری سنت های منصور حکمت و استناد به ابرنامه یک دنیای بهتر تغییری در مواضع این حزب بدهد. اگر نویسنده این اطلاعیه کوچکترین درکی از کمونیسم کارگری و منصور حکمت داشت، این اعلامیه مشعشع را صادر نمی کرد. این شعبده بازی فقط از کورش مدرسی و همفکرانش  بر می آید که بازگشت به عهد دقیانوس را سنت شکنی بنامند و در تقابل آشکار با منصور حکمت اسم "حکمتیست" روی خودشان بگذارند.

حزب کمونیست کارگری خود در اطلاعیه ای در مورد جهت گیری خطرناک حزب "حکمتیست" هشدار داد و مهرنوش موسوی در نوشته های خود در مورد اهداف واقعی سیاست مخفی کاری این حزب، توضیح داده است.  حزب "حکمتیست" سعی می کند تا آنجا که ممکن است سیاست های خود را مخفی نگهدارد و تا آنجا که ممکن است به آن رنگ و لعاب رادیکال بزند. اما باز هم از دستش در می رود و در این اطلاعیه به حزب کمونیست کارگری و "وعده های پوپولیستی سرنگونی جمهوری اسلامی و انقلاب سوسیالیسم با نیروی همین جنبش" (حتما منظورشان انقلاب سوسیالیستی است) حمله می کند. با وجود ناراحتی "حکمتیست" ها،"خواست پوپولیستی" سرنگونی جمهوری اسلامی و انقلاب سوسیالیستی در راس خواسته های طبقه کارگر ایران است. این "خواست پوپولیستی" بر پرچم جنبش زنان ایران نقش بسته فریاد جوانان و دانشجویان در خیابانهای ایران است. و حزب کمونیست کارگری ایران وعده تحقق  این خواست را می دهد. مردم در در این راه رهبری می کند و آنرا به انجام خواهد رساند.

یک حزب سیاسی نمی تواند وعده تحقق امری را بدهد که خواسته اش نیست. حزب کمونیست کارگری برای تحقق این خواسته یعنی سرنگونی جمهوری اسلامی و انقلاب سوسیالیستی سازماندهی می کند، تبلیغ و ترویج می کند، نیرو بسیج می کند و دست به یک تعرض اجتماعی وسیع می زند. سرنگونی جمهوری اسلامی و انقلاب  سوسیالیستی یک وعده نیست، یک آرزوی محال نیست. پروژه ای است که عملی کردن آن در دستور کار حزب کمونیست کارگری است.

اما حزب "حکمتیست" سرنگونی جمهوری اسلامی و انقلاب سوسیالیستی را یک خواست پوپولیستی می داند، آنرا یک وعده محال و یک آرزوی دست نیافتنی تصویر می کند و با آن مخالفت است. طبیعی است که در مقابل آن بایستد و حتی به نیروهای آن تعرض کند، مردم را به خانه نشینی تشویق کند و اگر نیرویی داشته باشد آنرا برای شرکت در دولت حجاریانی و یا بحران سازی در مناطق مرزی سازماندهی و بسیج نماید.

آیا برای این حزب بجز فرقه ای مسلح که سعی دارد در میان اختلافات قومی و مرزی و بند وبست بین گروههای قوم پرست و قدرت های منطقه ای، گوشه ای برای خود دست و پا کند، می توان آینده دیگری تصور کرد؟ این به نیروی چپ در درون این حزب و به اعضای این حزب بستگی دارد که در مقابل این روند بایستند.