اسکاندال حزب اتحاد

محمدرضا پویا

نوشته سیروان قادری نشان می دهد که سوتی بزرگ علی جوادی و آذر ماجدی عکس العمل هایی را در درون حزب اتحاد به همراه خواهد داشت. ابن یک اسکاندال است و به همین عنوان باید از آن یاد کرد. باید نور بر آن تاباند و نگذاشت بازیگران این اسکاندال بدون پاسخ دادن موج را پشت سر بگذارند.

سیروان قادری به موضوع نمی پردازد، تلاش می کند با یک مقایسه بیربط ، مهرنوش موسوی را کنار دست نوید بشارت بنشاند و جریانرا به جای دیگری هدایت  کند تا اصل اسکاندال پنهان بماند.

در زمانیکه فراکسیون در درون حزب کمونسیت کارگری تشکیل شد از ابتدا معلوم بود که چند ماه دیگر اعضای آن از این حزب خواهند رفت. سرعت چرخش براست و کمپین ضد حزبی این جریان جای شکی باقی نمی گذاشت که رهبران فراکسیون با همین چشم انداز یعنی جدایی از خزب کمونیست کارگری ، فراکسونشانرا اعلام کرده اند. چند ماهی ماندند تا بخیال خودشان نیروی بیشتری را با خود ببرند که نتوانستد. برای بی پرنسیبی و تبلیغات ضد حزبی تئوری بافتند ، دست به همه کاری زدند تا از حزب اخراج شوند که فردا بتوانند نقش قربانیان " استالینیسم " را بازی کنند اما این یکی هم نگرفت بجایش به انها رای دادند که به کنگره بیاند و بحث کنند که نیامدند. اینها همه قابل پیش بینی بود. چیزی که امروز به این مجموعه اضافه شده قابل تصور نبود. در زمانیکه علی جوادی و آذر ماجدی رسما عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران بودند با کوروش مدرسی تماس می گیرند و در مورد تقسیم صندلی های کمیته مرکزی حزب حکمتیست  بعد از اثاث کشی فراکسیون به ان حزب ، با یکدیگر چانه می زنند. منحصربفرد است چونکه تا جایی که ذهنم یاری می کند حتی در درون سازمانهای چپ سنتی تاکنون این اتفاق نیفتاده است. به همین علت باید نشان اسکاندال بر ان زد. این اصل ماجراست. سیروان قادری همین را پنهان می کند و میرود سراغ افشای اسناد و مسله نوید بشارت و می گوید اقشای سند رابطه رهبران فراکسیون با کوروش مدرسی از جنس کار نوید بشارت است و انتشار ان در سایت روزنه مانند سرویس دادن سایت بروسکه به نوید بشارت است و می گوید این استاندارد دوگانه حزب کمونیست کارگری است.

1-حیرت اور است تا همین چنذ ماه  نوید بشارت  قهرمان و پرچمدار " نقد" و " انتقاد" فراکسیون بود که  میباست عضو ذفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری شود. "مظلومی" بود که حق و حقوقش پایمال و ازادی بیانش به مخاطره افتاده بود. چگونه است تا دیروز در هیبت فراکسیون تا دقیقه نود از اعمال شبه پلیسی نوید بشارت حمایت کردید و امروز که پای خودتان وسط است نوید بشارت می شود بی پرنسیپ؟ این بی استانداردی نیست؟

2-مقایسه مهنوش موسوی با نوید بشارت بیربط است. مهرنوش موسوی اسکاندال فراکسیون را افشا نمود. این می توانست نه اسکاندال باشد و نه اقشاگری . فراکسیون می توانست در همان زمان رو به جامعه و اعضایش اعلام نماید که سیاست و استراتژی سیاسی اش به حزب حکمتیست نزدیک است و می خواهند به این حزب بپیوند و به همین علت با رهبری حزب حکمتیست تماس گرفته اند. این سیاسی ترین راه بود و قطعا کسی هم به شما ایرادی نمی گرفت. اما فراکسیون راه دیگری را انتخاب نمود ، در حزب کمونیست کارگری ماند با این امید که نیروی بیشتری را جا کن کند تا در مذاکره  با حزب حکمتیست وزنه بیشتری داشته باشد. این هم نگرفت نه نیروی بیشتری را جذب کردند و نه به حزب حکمتیست راهشان دادند. اما نکته مهم بیربطی مقایسه هنوز گفته نشده. منصور حکمت برای ارتباط حزب با دولتها اصولی را تدوین نمود که علنی بودن رابطه و توضیح و اعلام موارد گفتگو به جامعه پایه اساسی این اصول مکتوب شده است. می بینید که حتی ارتباط با دولتها هم نباید از چشم جامعه دور بماند ؛ بالطبع ارتباط احزاب با یکدیگر تا جاییکه به امنیت احزاب آسیبی وارد نکند از همین اصل پیروی می کند. مهرنوش موسوی  صدها صفحه اسناد داخلی حزب حکمتیست را در اختیار دارد که یک صفحه از آنرا منتشر نکرد که بخشی از این اسناد به گفته خودش مربوط به جدالهای سیاسی درون حزب حکمتیست است که می توانست زیر تیتیر اسناد داخلی  قرار نگیرد ولی به همین علت ساده که این حزب به انتشار این اسناد رضایت نداده است ، حتی به سر فصلهای این بحثها هم اشاره ایی نکرده است. نکته مهمتر اینکه مهرنوش موسوی را از این حزب اخراج کردند ولی ایشان بر اساس تعهد قبلی اش اسنادی را که از نظر حزب حکمتیست کماکان داخلی میباشند ؛ مخفی نگه داشته است. رهبران حزب اتحاد و حزب حکمتیست ایراد دارند که مدعی اند یک دنیای بهتر برنامه حزبیشان میباشد ولی اصل علنی بودن ارتباط را زیر پا می گذارند و " یواشکی" به همدیگر رهنمود می دهند. یک نگاهی بخودتان بیندازید و بعدا در مورد پرنسیپ و بی پرنسیپی قلم بچرخانید. آرزوی قلبی حزب حکمتیست این بود که مهرنوش موسوی اسنادی را منتشر کند تا بعدا بتواند بجای پاسخ گفتن به بحث های تاکنونی، کمپین آی بی پرنسیپ را راه بیندازد. بحثهایی که سیاست راست و کردستانی شدن حزب حکمتیست را به زیر ضرب گرفت و با اخراج مهرنوش موسوی پاسخ گرفت. راست هیچگاه کالیبر شنیدن نقد و انتقاد را نداشته است.

در روز روشن علی جوادی و آذر ماجدی بدون اطلاع اعضا، بر سر پیوستن فراکسیون به حزب حکمتیست با کورش مدرسی وارد مذاکره می شوند. مسله را آنچنان عنقریب می بینند که بر سر تعداد صندلی های کمیته مرکزی هم با هم شور می کنند. مهرنوش موسوی راست می گوید که سیاوش دانشور از این قضیه اطلاعی نداشته است. موضع سیاوش چنان در اینمورد قاطع است که می توان حدس زد که سیاوش نمی تواند باور کند که این مذاکرات در انزمان انجام شده است. به همین علت بحث را به زاویه دیوار می کشاند که ادامه بحث بدون ارائه سند را غیر ممکن می کند. پس از انتشار سند قاعدتا سیاوش دانشور می بایست عکس العمل نشان می داد و اعلام موضع می کرد، اما بجای ان نوشته ایی به قلم سیروان قادری بیرون می آید که بیشتر مواضع علی جوادی و اذر ماجدی در آن آمده است تا موضع یک عضو بی خبر از همه جا. نوشته در مقابل سند حرفی برای گفتن ندارد، بنظر می رسد مخاطبینش اعضای حزب اتحاد می باشند که ممکن است رهبری حزب را در اینمورد مورد سوال قرار دهند. تا همینجای کار هم روشن شده است که رهبری حزب اتحاد باید بابت این اسکاندال به اعضایش توضیح دهد.