وحشت رژیم اسلامی از گسترش چپ و سوسیالیسم                                            

محمد قوچانی روزنامه نگاراصلاح طلبی که به گفته خودش کسب دیدگاه سیاسی اش را در مکتب آموزشی جنایتکاران سازمان انقلاب اسلامی فرا گرفته است در یکی ازشماره های نشریه شهروند – که اینبار آنرا به همراه برخی دیگر از حامیان فکری اش با هدف مشخص مقابله با چپ و سوسیالیسم رو به گسترش در جامعه منتشر میکند- مینویسد: « سه سال پیش یکی از محافظه کاران سرشناس ایران به مدیران یکی از روزنامه های اصلاح طلب تهران توصیه میکرد حال که مشربی لیبرالی دارند و مشی اصلاحی، به جای این همه در پوستین راستگرایان افتادن اندکی هم در نقد چپگرایانی بنویسند که دانشگاه های ایران را در دست خود گرفته اند و نه از چپ دینی که از چپ مارکسیستی دفاع میکنند و نه فقط با راست مذهبی که با راست لیبرالی هم مخالفند و می افزود گرچه لیبرالها هم با نظام دینی مخالفند اما حداقل به اندیشه دینی پایبندند و اکنون زمان آن است که محافظه کاران و لیبرالها دست کم در نقد کمونیست ها متحد شوند»«!» محوراین نوشته، بر ظهور و بروز چپ،سوسیالیسم و کمونیسم در فضای سیاسی- اجتماعی ایران نیست- که امروز و تنها به فاصله اندکی پس از زمانی که برخی با این انتقاد که نشانه های سوسیالیسم در جامعه "فتوشاپ" است،صفوف آن را ترک کردند، در همه اعتراضات و تجمعات میتوان پرچم و نشان آن را دید- بلکه تنها تلاش میکنم با ترسیم –حتی- نه چندان کامل این فضا، نشان دهم که چگونه هم اکنون محوریت چپ و سوسیالیسم موجب وحشت نظام سیاسی توتالیتر و وحشی جمهوری اسلامی و در نهایت به بهانه ای برای سرکوب و کشتار گسترده معترضین و فعالین اجتماعی در جنبش های مختلف و بویژه جنبش کارگری، تبدیل شده است. بدینصورت؛ بی تردید ظهور و بروز یک انقلاب اجتماعی در یک جامعه برخوردار از نشانه هایی است که منصور حکمت بدرستی آنها را در زمان سخنرانی اش در کنگره سوم حزب کمونیست و چه بسا پیشتر از آن تشخیص داده بود،هر چند هم او و نیز رفقای حزبیش نیز همواره در پاسخ به انتقادات کسانی که می گویند چرا وی در آن زمان فاصله ای دو ساله را برای بروز انقلاب و سرنگونی جمهوری اسلامی پیش بینی کرد اما هم اکنون سالهاست که خبری از سرنگونی نیست، باز بدرستی اعلام داشت که ما در شرایط «پله آخر» سرنگونی بسر می بریم. با این همه، باز میتوان اضافه کرد که روند تکاملی تاریخ و فرا رسیدن انقلابات و سرنگونی نظامات و چارچوب های سیاسی خشن و استثمارگر،همواره روندی مستقیم و رو به جلو نبوده و گاه شرایطی وجود داشته که به دلایل مختلف سیاسی، اجتماعی و نیز بند و بست های پشت پرده سرمایه داران بین المللی از یکسو و میزان اشتهار یک حکومت به جنایتکاری و سرکوب و کشتار مخالفین و آگاهان حرکت ها و جنبش های اجتماعی از جانب دیگر، روند سرنگونی به درازا کشیده است. بواقع این قانون طبیعی و گریزناپذیر تاریخ است که گاه کسب دستاوردهای اندک برای مردم درد کشیده و مبارزان و پیشاهنگان فکری اش، با صرف هزینه های گزاف همراه بوده و زمانی، برعکس، در زمانی کوتاه، وقایع اجتماعی ای که دلالت بر سرنگونی دارند، پی در پی ظهور می کنند. این شرایط عینی اخیر را می توان در وضعیت کنونی جامعه ایران، بدرستی، به نظاره نشست. جامعه ای که در آن، همه روزه بحران، اعتراض و اعتصاب، سردمداران جنایتکارش را به کابوسی وحشتناک دچار ساخته است. شرایطی که در آن مدام می بایست در انتظار فرا رسیدن رویدادها و حوادثی بود که نشان از دور تازه ای از مبارزات از یکسو و آن طرف تر، موج تازه ای از سرکوب ها و جنایات جمهوری اسلامی از جانب دیگر، می دهند. اینچنین ... هنوز جامعه از تب و تاب اعتراضات خیابانی پیرامون سهمیه بندی بنزین خلاصی نیافته بود که اعتصابات و تظاهرات کارگران واحدها و کارخانه های تولیدی در نقاط مختلف و در رأس آنها مبارزات موفقیت آمیز کارگران نیشکر هفت تپه نه تنها افکار عمومی داخل ایران، بلکه اینبار، اذهان عمومی بین المللی را متوجه خود میسازد. شرایط به گونه ای پیش می رود که رژیمی متوحش از رهگذر بازگشایی مدارس و دانشگاه ها، در هراس و تکاپویی دائمی گرفتار می گردد. چرا که بازگشایی دانشگاه و مدرسه برابر است با به میدان آمدن دانشجویان و معلمان برای اعتراض و مبارزه ای دیگر بار و اینبار نه بسان گذشته با احتیاط و آرام آرام بلکه رو در رو با حکومت و رئیس جمهور فاشیست اش و با شعار مرگ بر فاشیست و دیکتاتور و مهمتر از همه در اتحادش با جنبش عظیم کارگری. اما این همه، هیچ به آسانی بدست نمی آیند. بواقع روند پیشروی و تکامل مبارزه اجتماعی در ایران به لحاظ برخورداری اش از ساز و کار سیاسیِ خونریز و عقب مانده، با هزینه های بسیار همراه است. سهمیه بندی بنزین، تورم، گرانی و زندگی پرخرج غیرقابل تحمل، افسردگی و بی انگیزگیِ مردم و جوانانی که در چنگال حکومتی هار و درنده گرفتارآمده اند، وجود سایه جنگی وحشتناک بر روی جامعه، فشارها و سرکوب های وحشیانه عوامل نیروهای انتظامی،همه و همه، وضعیت وخیم و بحرانی را همواره تشدید می کنند. در کنار همه اینها اعدام ها و دستگیری ها نیز به گونه ای کم سابقه و وحشیانه، هر دم، گسترش یافته اند. با این همه، یک نقطه امید و در واقع فقط همان، همگان را به ادامه مبارزه تا سرنگونی قطعی این حکومت خونریز و حامیان و طرفداران کثیف اصلاح طلب و غیر اصلاح طلب اش، فرا میخواند. آری، ظهور و بروز چپ و حزب آن، حزب کمونیست کارگری در جامعه و اینبار به شکلی گسترده تر، همه جانبه تر و عیان تر. گروه ها و جنبش هایی که خواسته ها و مطالبات چپ و سوسیالیستی دارند، دیگر هم اکنون رژیم کثیف مذهبی ایران را با تمامی اتحادیه ها و سازمان های مرتجع وابسته به خودش، کنار زده اند. رهبران و پیشاهنگان این گروه ها و جنبش های چپ و سوسیالیست هم اکنون تریبون خود را دارند و سخنرانی ها و بیانیه های خود را آشکارا و با نام خود، در میان مردم و رو در روی آنها قرائت می کنند. این گروه های چپ و سوسیالیست حتی اگر به گفته مصطفی صابر در مصاحبه تلویزیونی اش با انترناسیونال از چپ واقعی جامعه عقب بوده باشند و حتی اگر هنوز از سنتها و آداب مبارزاتی پیشین کاملا نبریده باشند، باز نمیتوان منکر شد که مُهر خود را بر تحولات کوبیده اند. تهدید ها و وعده های دروغین را پس زده اند و تصمیم گرفته اند خود را متشکل کرده، بسوی برنا مه ریزی و سازماندهی مبارزاتی گام بردارند و در این میان آنچه باقی می ماند وظایف خطیر حزب کمونیست کارگری، رهبری آن، تک تک کادرها و اعضای فعالش برای بدست گیری رهبری وسازماندهی این جنبش عظیمِ به پا خواسته است. دربیانیه دانشجویان سوسیالیست پلی تکنیک آمده است:« بی شک تشکلی که در شرایط دشوار مبارزه در راه آزادی و برابری، از اصول و مواضع خود دست بر میدارد و فرصت طلبانه به بهانه کاستن از فشار حاکمیت بر دانشگاه و بر آورده ساختن مطالبات دانشجویان، وابسته اصلاح طلبان درون حاکمیت و مدافع منافع آنان می شود، شایستگی رهبری مبارزات رادیکال دانشجویی را ندارد» و نیز « در راه رهایی، جز زنجیرهایمان چیزی برای از دست دادن نداریم».