انترناسيونال ۲۱۳

ستون اول

محسن ابراهيمي

هفته ما

هفته انسانيت در مقابل بربريت

اين شماره انترناسيونال در انتهاي هفته اي منتشر ميشود که ميتوان گفت هفته بشريت متمدن در مقابل ارتجاع لجام گسيخته نظم  نوين جهاني و جنبش اسلامي بود.

به خاطر داريد که ۱۸ سال پيش، در سال ۱۹۸۹، کمپ مرتجع سرمايه داري جهاني در رقابت با بلوک سرمايه داري دولتي شوري پيروز شد و تلاش کرد اين اتفاق را پيروزي سرمايه داري عليه سوسياليسم قلمداد کند. ابلهانه تصور کردند تاريخ منجمد شد؛ تلاش انسان براي تغيير به پايان رسيد؛ و مردم جهان قبول کردند که ديگر نه تغييري در کار است و نه آلترناتيوي. بايد با همين وضع موجود راه آمد و ساخت و سوخت. بايد با سرکوب و اعدام و فقر و بيحقوقي و کودک آزاري و خفقان سياسي و يکه تازي مذهب ساخت و سوخت. توقع داشتند که مردم دنيا در سکون و سکوت، در حيرت و بيتفاوتي منتظر باشند تا ببينند سروران نظم نوين و سرکردگان جنبش اسلامي چه آشي برايشان خواهند پخت.

ميتوان نيروي برابري و آزادي و انسانيت را به عقب راند اما نميتوان اين نيرو را به سکوت ابدي وادار کرد. مدتهاست که تعرض ارتجاع جهاني با موج برگشت روبرو شده است. مدتهاست که آزاديخواهي و برابري طلبي سر بلند کرده است. و هفته گذشته، هفته نمايش باشکوه انسانيت در مقابل بربريت بود. فقط در همين هفته، اتفاقاتي رخ دادند که هر کدام نمونه زنده اي بود از تعرض متقابل بر عليه سرمايه داري جهاني توسط بشريتي که نه ميخواهد و نه ميتواند به خفت و حقارت و فلاکت و اختناق و تبعيض تن دهد.

۱. مبارزه عليه اعدام يک گام بلند برداشت!

اعدام، اين ميراث شرم آور قرون گذشته، اين جنايت سازمان يافته طبقات حاکم عليه مردم، اين جنايت دولتي عليه انسان، با يک اعتراض  جهاني مواجه شد. حکومتهايي که جان انسانها را ميگيرند منفورتر و مفتضحتر شدند. به يمن تلاشهاي گسترده حزب کمونيست کارگري، کمپين بين المللي عليه اعدام و همه مخالفين مجازات اعدام، مردم جهان با ديدن تصاوير غم انگيز طناب دار بر گردن قربانيان حکومت اسلامي متوجه شدند که در گوشه اي از اين جهان، نمايندگان توحش سرمايه و مذهب و اسلام در روز روشن و در مقابل چشمان مردم، حتي در مقابل چشمان کودکان جان انسانها را ميگيرند. در روز جهاني عليه اعدام، جنبش جهاني عليه اعدام يک گام بلند به پيش برداشت و جمهوري اسلامي، يکي از سردستگان اصلي قتل عمد دولتي در ميان مردم جهان منفورتر و بي آبروتر شد.

۲- اعلام شد که کودکان مقدمند!

کودکان بي دفاعترين قربانيان نظام سرمايه داري جهاني هستند. نظام سرمايه داري عامل اصلي تعرض به جسم و جان کودکان است. کودکاني که شبها را در انتظار جوخه هاي اعدام زير پلهاي ريودوژانيرو در برزيل بسر ميبرند؛ کودکاني که توسط جوخه هاي آدمکشي مثل "ارتش رستاخيز خدا" در آفريقا از بغل مادران و پدرانشان ربوده ميشوند و به زور در صف جوخه هاي اعدام اين فرقه هاي آدمکش قرار ميگيرند؛ کودکاني که در خود ايران تحت پوشش قوانين ضد کودک حکومت اسلامي مورد آزار و اذيت دائم هستند و حتي تحت اين قوانين به اعدام محکوم ميشوند؛ کودکاني که فقط به خاطر متولد شدن در خانواده هاي فقير کارگري از اوليه ترين امکانات تغذيه و بهداشت و امنيت محروم هستند و به جاي بازي و مدرسه و آموزش، کمرشان زير کارهاي طاقت فرسا خم ميشود؛ کودکاني که زير حکومت مافيايي-اسلامي طالبان حتي از هوا کردن بادبادک محروم ميشدند؛ کودکاني که به جاي درس و کتاب و بازي، در معادن و کوره هاي آجزپزي و  زير دار قالي پر پرميشوند؛ کودکاني که به جاي موزيک و رقص و آواز و شادي و شکوفايي خلاقيتهايشان، در کابوس بمبهاي نظم نوين و عمليات انتحاري فرقه هاي اسلامي شب را به صبح ميرسانند؛ و ... آري اين کودکان را بايد از زير دست و پاي طبقات حاکم نجات داد. در روز جهاني کودک، در ايران اختناق زده، مردم طرفدار حقوق کودکان همراه با کودکان به خيابانها ريختند و در مقابل سرمايه و نظم نوين و اسلام و جنبش اسلامي با صداي بلند اعلام کردند: کودکان شايسته زندگي انسانيد؛ کودکان مقدمند؛ کودکان بر هر مصلحت سياسي، اجتماعي، مذهبي و قومي مقدمند؛ هيچ منفعتي نبايد و نميتواند در مقابل حق کودکان براي يک زندگي شاد و امن و انساني مانع ايجاد کند! (به گزارشهاي حزب کمونيست کارگري در همين شماره توجه کنيد).  

۳- ديکتاتوري اسلامي علنا به مصاف کشيده شد

چند هفته پيش، نماينده اي مرتجع از يک حکومت مرتجع (احمدي نژاد) به آمريکا رفت تا لاشخور اسلامي را به عنوان نماينده مظلوميت "ملل شرق" به مردم جهان قالب کند. ايشان با وقاحت بي نظيري در مقابل دانشجويان دانشگاه کلمبيا اعلام کرد که "آزادي در ايران اگر بي نظير نباشد، کم نظير است". اما همين هفته، کشور "آزاديهاي کم نظير"، به ميدان تقابل دانشجويان آزاديخواه و رئيس جمهور اختناق تبديل شد. چماقداران مسلح حکومت اسلامي مجبور شدند بزور اسلحه رئيس جمهورشان را از چنگ دانشجويان نجات دادند. دانشجويان با شعار "مرگ بر ديکتاتور" از احمدي نژاد استقبال کردند و اعلام کردند که حتي تصور اين را هم نبايد بکند که ميتواند جامعه را به سالهاي اختناق شصت برگرداند. يک بار ديگر جنبش سرنگوني در دانشگاه قد علم کرد. يکبار ديگر راديکاليسم سياسي عليه حکومت اسلامي سر بلند کرد.

۴- اعتصاب کارگران پیروز شد!

همزمان با تجمعات جهاني عليه اعدام، همزمان با نمايش باشکوه براي حقوق کودکان در تهران و شهرهاي کردستان، همزمان با شعار "مرگ بر ديکتاتور" در دانشگاه تهران، کارگران نيشکر هفت تپه در خوزستان اعتصاب قدرتمندي را پيش بردند. توانستند سرکوب و تهديد و حقه بازي و همه تاکتيکهاي جمهوري اسلامي سرمايه را پشت سر بگذارند و بخشي از حقوقشان را از حلقوم سرمايه داران و حکومت اسلاميش بيرون بکشند و به سرمايه داران و حکومت اسلاميش اولتيماتوم دادند که اگر بقيه خواستهايشان برآورد نشود بزودي و مجددا به سراغش خواهند رفت. کارگران هفت تپه، با قدرت رو در روي سرمايه و حکومت اسلامي اش ايستادند. (در مورد اهميت و درسهاي اين اعتصاب موفق کارگري در همين شماره مقاله اي به قلم اصغر کريمي چاپ شده است).

از اعتراض عليه اعدام در سطح جهان تا مبارزه کارگران در ايران، از فرياد "مرگ بر ديکتاتور" در تهران تا فرياد زنده باد حقوق کودکان در سنندج و تهران و کامياران و پيرانشهر، همه نشانگر اينست که نيروي انسانيت، نيروي آزادي و برابري در مقابل نيروي توحش و اختناق و تبعيض به حرکت در آمده است. همه نشانگر اينست که انسانيت در مقابل بربريت قد علم کرده است.*