گزارش ایسنا از سخنان آلیدا گوارا

بزرگداشت مبارزان جهان‌وطنی «چ، مثل چمران» عصر روز سه‌شنبه با حضور مهدی چمران، فرزندان چه گوارا و حاج سعید قاسمی در تالار فنی دانشگاه تهران از سوی بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران، مرکز فرهنگی میثاق و خانه آمریکای لاتین برگزار شد.
«آلیدا گوارا» دختر چه گوارا با بیان آن‌که من از فرهنگ بسیار متفاوتی می‌آیم و ما یک ملت سوسیالیست هستیم، اظهار داشت: انقلاب کوبا این‌طور آبدیده شد و ما کمک بسیاری از اروپای سوسیالیست دریافت کردیم و هم‌چنین کمک‌های زیادی از اتحاد شوروی داشتیم و ما می‌توانیم تفاوت‌های زیادی با هم داشته باشیم؛ اما در کنار هم برای رسیدن به هدف مشترک اقدام کردیم و ملت کوبا همیشه به این امر احترام می‌گذارد.
وی افزود: ما عقاید خود را از زندگی که از آن درس گرفته‌ایم به دست آورده‌ایم. ما برای شرافت عدالت و حقیقت در دنیا مبارزه می‌کنیم. این ملت با اندیشه‌های سوسیالیستی شکل گرفت و در کنار مردم آنگولا جنگ کرد و بیشتر از یک میلیون کوبایی در آن‌جا نبرد کردند. ما چیزی را به قاره‌ی اروپا مدیون بودیم، با این‌که شما پوست سفید من را می‌بینید اما ما چیزی از نژاد آفریقا دارا هستیم.
دختر گوارا تصریح کرد: من همیشه گفته‌ام برای شناختن «چه» باید آثار او را به طور مستقیم بخوانیم و در این‌جا می‌گویم متاسفانه به دلیل تصوراتی که شما از «چه» دارید در ترجمه‌ی آن مشکلاتی داشتید. پدر من هیچ‌گاه از خدا صحبت نکرد اما این مهم است که این موضوع را در نظر داشته باشیم که عملکرد فرد چه بوده است؛ ما معمولا از چیزهایی که برایمان مفید است استفاده می‌کنیم؛ اما مطمئنا نمی‌توان واقعیت‌ها را تغییر داد. یک واژه که در دنیای کنونی بسیار مهم است و من به آن توجه ویژه دارم «احترام» است.
وی ادامه داد: مطمئنا چون من در فرهنگ شما زندگی نکرده‌ام، بسیاری از موضوعات را نمی‌دانم؛ اما چیزی که دوست دارم در دیدار بعدی‌ام بیشتر شکل بگیرد، تقابل مستقیم با زنان ایرانی است. در اسلام درباره زنان چیزهای زیادی شنیده‌ام. از این رو خیلی دوست داشتم از نزدیک حقیقت را ببینیم و امیدوارم یک بار دیگر از این منظر همدیگر را ملاقات کنیم. من احترام زیادی برای این سرزمین دارم و می‌دانم می‌توان چیزهای زیادی از شما آموخت.
آلیدا گوارا با اشاره به فعالیت‌های پدرش و شخصیت عجیب مادربزرگش خاطرنشان کرد: گوارا در ۱۴ ژوئن ۱۹۲٨ در آرژانتین به دنیا آمد. در همان زمان بود که مادربزرگ من قوانین جامعه را نقض می‌کرد. در آن شهر وقتی زنی باردار می‌شد نمی‌توانست به خیابان برود اما مادربزرگم چنین قوانینی را زیر پا می‌گذاشت و با پدرم به بیرون می‌رفت. این فرد، فرهنگ جامعی داشت و آن‌طور که پدرم تعریف می‌کرد برای مبارزه و تقابل با اطرافش تلاش‌های زیادی انجام می‌داد. پدر من در دوران کودکی دچار آسم شد و پدربزرگم انواع ادبیات را برای او می‌خواند. به همین دلیل ایشان به ادبیات بسیار علاقه‌مند بود و در ۱۶ سالگی فرهنگ لغت فلسفی را آغاز کرد؛ اما هیچ‌گاه آن فرهنگ تمام نشد؛ چرا که او همیشه به دنبال یک موضوع جدید بود و می‌دانست حقیقت مطلق نیست و ذهن باید بر روی تجربیات جدید باز باشد.
وی افزود: ما ظرفیت آموختن ابدی داریم؛ از این رو باید همیشه به مطالعات خود ادامه دهیم و آن‌چه نمی‌فهمیم باید بتوانیم در خود به عنوان یک بشر رشد دهیم. او از دوران جوانی، آمریکای لاتین را به خوبی می‌شناسد و نیازهای مردم را می‌بیند و در سردترین شب زندگی‌اش با یک زوج سرخ‌پوست مواجه می‌شود و با آنها حرف می‌زند و تنها غذایش را با آنها تقسیم می‌کند. آن زوج سرخ‌پوست کمونیست بودند و در آن موقع است که برای اولین بار با کمونیست‌ها مواجه می‌شود. آنها افراد ساده جامعه بودند اما این نیاز را احساس می‌کردند که باید جامعه را تغییر دهند. زمانی که به مکزیک می‌رود و فیدل را می‌بیند، او اندیشه‌ی مارکسیستی داشته و در آن شب با فیدل همراه می‌شود.
دختر گوارا ادامه داد: بعد از مدتی آنها زندانی می‌شوند و همه‌ی افراد آزاد می‌شوند به‌غیر از پدر من و ایشان به دلیل آن‌که گفته بود من کمونیست هستم و با نگهبان زندان وارد بحث شده بود، او را نگه داشتند. اتحاد عجیبی بین گوارا و فیدل شکل می‌گیرد. تنها کسی که گوارا در شعرهایش از آن نام برد فیدل بود.
وی با بیان آن‌که ارزش‌های «چه» می‌تواند جهانی باشد، گفت: او شخصیتی شریف داشت و هیچ‌گاه در زندگی‌اش دروغ نگفت و همیشه از عدالت اجتماعی دفاع کرد و همواره نیاز زیادی به افزایش آگاهی خود احساس می‌کرد. او عشق ورزیدن را می‌دانست و من چیزهای زیادی از او یاد گرفتم.
وی هم‌چنین گفت: انقلابیون واقعی وقتی انرژی خود را به آرمان تبدیل می‌کنند باید بتوانند عشق بورزند و عمیق‌ترین زمینه‌های انسانی را احساس کنند. بدون این هیچ انقلاب واقعی نخواهیم داشت.
آلیدا گوارا اظهار داشت: می‌توانیم آداب و رسوم متفاوتی با یکدیگر داشته باشیم اما باید آن را از درون حفظ کرد. از این رو ما نیاز به مبارزه برای عدالت حقیقی داریم. وقتی بی‌عدالتی در هر مکانی شکل می‌گیرد، ما باید توانمند باشیم و با اتحاد با یکدیگر بر آن فائق آییم. دولت ایالات متحده آمریکا دشمن مشترک ماست؛ بنابراین باید نیروهایمان را برای مبارزه با آن متحد کنیم. هیچ‌کس حق ندارد به ملت بگوید باید چه کند و چگونه بر مشکلاتش پیروز شود. نمی‌توانیم به قطعات کوچک فکر کنیم و آن‌گاه انتظار پیروزی داشته باشیم. باید به ملت عظیم اندیشید که در آن تمام مردان و زنان برای عدالت مبارزه می‌کنند.