انترناسیونال: حکومت اسلامی از همان ابتدای روی کار آمدن احمدی نژاد، تلاش کرد در جامعه رعب و وحشت ایجاد کند. موفق نشد و خیلی جا ها مثل بخشی از احکام سنگسار مجبور شد عقب نشینی کند. جمهوری اسلامی مدتی است که مجددا شمشیرها را از رو بسته است. این بار با اعدامهای دسته جمعی تحت نام اراذل و اوباش شروع کرده است. چرا تحت این عنوان این جنایت سازمان یافته را شروع کرده است؟

خلیل کیوان: با انتخاب احمدی نژاد قصد داشتند ایجاد رعب و وحشت کنند، مردم را به تمکین بکشانند و اعتراضات را سد کنند. خیلی زود روشن شد که این سیاست شکست خورده است. بر عکس، اعتراضات مردم بویژه، جنبش کارگری گسترش یافت. از "سونامی" احمدی نژاد پوسته ای بیش باقی نماند. علاوه بر آن، اوضاع اقتصادی هم رو بوخامت بیشتر گذاشت. گرانی عرصه را بر مردم تنگ تر کرد. این بر نفرت مردم از رژیم بیش از پیش افزود. سران رژیم در وحشت اند. مساله بود و نبودشان مطرح است. به این منظور باز هم به سرکوب بیشتر و تشدید آن رو کرده اند. در واقع راهی جز این هم برای بقایشان متصور نیست. با سرکوب زنان به بهانه حجاب، دستگیری و آزار جوانان در خیابان ها، دستگیری فعالین کارگری و صدور احکام شلاق و زندان برای آنها و اعدام های علنی، میخواهند رعب ایجاد کنند. زمانی دسته دسته فعالین سیاسی را اعدام میکردند و علنی هم اعلام میکردند اما، امروز جرئت این کار را ندارند. از پیامدهای آن در هراسند. از عکس العمل مردم و از فشار بین المللی بیم دارند. از انسجام درونی آنموقع که میگرفتند، میزدند و میکشتند و علنی اعلام میکردند هم برخوردار نیستند. لذا عده ای تیره بخت را تحت نام "اراذل و اوباش " قصابی میکنند.

انترناسیونال: چرا این مقطع را برای راه انداختن موج اعدام انتخاب کرده است؟

خلیل کیوان: رژیم سراسیمه است. سیاست ارعاب و بگیر و ببند که با فشار بزنان و جوانان و دستگیری فعالین کارگری براه انداخته بودند، کار آمد نشد. جامعه مرعوب نشد. برعکس شورش بنزین را شاهد بودیم. اعتراضات و شورش مردم که بدنبال سهمیه بندی بنزین رخ داد زنگ خطر را برای سران هراسان جمهوری اسلامی بصدا درآورد. اکثریت مردمی که با فقر دست بگریبانند، فقیرتر میشوند. این میتوانست حکم قطره آخری بر ظرف تحمل مردم باشد و فتیله اعتراضات وسیع تر را روشن کند. رژیم نیز یک پله دیگر سیاست سرکوب را ارتقا داد و دست به اعدام های علنی زد. راه اندازی این موج سرکوب و اعدام های علنی در واقع مقابله با اعتراضات مردم و بویژه ضرب شصت نشان دادن به جنبش کارگری است.

انترناسیونال: چرا دسته جمعی و در ملا عام اعدام میکند و از تلویزیون دولتی هم این را پخش میکند؟

خلیل کیوان: این یورش رژیم به مردم و راه اندازی بساط آدمکشی علنی نه از سر قدرت که بر عکس از سر استیصال آن است. می دانند که مردم در کمین اند و مترصد فرصتی برای پایان دادن به حکومت ننگین شان اند. می بینند که چپ و تمایلات آزادیخواهانه در جامعه رشد کرده است لذا، کابوس "تکرار لنین" در ایران بوحشت شان انداخته است. این دلیل واقعی دست زدن به اعدام های سازمان یافته و علنی کنونی است. برای یک مشت آدمکش حرفه ای که مقدرات یک کشور ۷۰ میلیونی را بدست دارند و وحشت زده اند، راهی جز آدمکشی عریان و اعلان هر چه علنی تر و پر سر و صدای آن بقصد ارعاب جامعه متصور نیست.

انترناسیونال: آیا امکان ارعاب مردم هست؟ امکان تکرار کشتار سالهای ۶۰ و ۶۷ است؟

انترناسیونال: چه تفاوتهایی در میان شرایط سالهای ۶۰ و ۶۷ از یکطرف و شرایط امروز از طرف دیگر (هم در عرصه داخلی و هم جهانی) وجود دارند؟

خلیل کیوان: وجود اعتراضات وسیع در جامعه یک تفاوت مهم با آن سال هاست. رهبران جنبش های اعتراضی کارگران، زنان، دانشجویان و جوانان خود را بیش از پیش از اوهام خلاص میکنند و چپ تر میشوند. حزب ما در صحنه حضور دارد. رژیم انسجام آنزمان را ندارد و از نظر بین المللی تحت فشار است. فراموش نکنیم که میلیونها ایرانی در خارج کشور زندگی میکنند. به یک معنا، ایران دو حوزه ای شده است. اگر رژیم به خونریزی های وسیع روی آورد و بخواهد تراژدیهای خوفناک آن سالها را تکرار کند، این جمعیت نظاره گر نخواهد بود. نیروی وسیعی در خارج بحرکت در میاید و عرصه را بر جمهوری اسلامی تنگ خواهد کرد. اعتراضات در داخل و فشار بین المللی، افسار رژیم را خواهد کشید.

جنبش های اعتراضی مختلفی در صحنه حضور دارند که اوضاع را با آن سالها متفاوت کرده است. رابطه رژیم با مردم به نسبت آن سالها بکلی تغییر کرده است. این جنبش ها در حال پیشروی اند. در مضمون مطالباتشان، در طرح شعارهایشان در نحوه سازمانگری شان مدام در مقابل رژیم جلو آمده اند. بعلاوه، رژیم انسجام درونی خود را به نسبت آن سالها از دست داده است. اختلافات و کشمکش های درونی یک مانع جدی برای اتخاذ چنین سیاستی است. از نظر بین المللی نیز تحت فشار بیشتری هستند. هر اقدام اینها زمینه رشد اعتراضات بین المللی علیه آنها را بیشتر میکند. مجددا تاکید میکنم که به همه اینها باید وجود حزب کمونیست کارگری را هم اضافه کرد. در سالهائی که اینها کرور کرور قتل عام میکردند، حزبی به آمادگی حزب ما وجود نداشت. حزب ما با امکانات زیاد و چهرهای شناخته شده بین المللی یک فاکتور تعیین کننده در بشکست کشاندن این سیاست است.

انترناسیونال: وقایع سالهای گذشته نشان داده است که مردم ترسشان ریخته است. اما در صورت ادامه اعدامها آيا دوباره امکان ترس انداختن در میان مردم نیست؟ مگر ممکن است از توحش و اعدام نترسید؟

خلیل کیوان: ترس از اعدام یک واکنش طبیعی انسان است. اگر چنین نبود که این سیاست را بکار نمی گرفتند. اینها هیچوقت دست از ترور و کشتن بر نداشتند. کم و زیاد، این همیشه در دستور کارشان بوده است. ترس هم مطلق نیست. دیدیم در اوج قتل های زنجیره مردم جا نزدند. روشن است که اینها میخواهند بگیرند، بزنند، بکشند و بمانند. اما بنظرم سئوال این نیست که مردم میترسند یا خیر. معلوم است اگر خبری از بگیر و ببند و کشتن نباشد، مردم با جرئت بیشتری مبارزه میکنند. سئوال این است آیا اینها میتوانند در این هدف موفق شود؟ پاسخ من این است که اینها ملزومات این کار را ندارند. فاکتوهای بسیاری اجازه چنین کاری را به اینها نخواهد داد. ما اجازه نمیدهیم.

انترناسیونال: آیا عقب راندن مبارزه مردم با توسل به اعدامهایی که امروز راه انداخته اند ممکن است؟

خلیل کیوان: بله اگر بتوانند اعدام ها را ادامه دهند ممکن است . اما موقت است. بعد از یک وقفه، مجددا اعتراضات مردم اوج خواهد گرفت. بارها شاهد بوده ایم که در پی هر سرکوب و عقب نشینی مردم، جنبش های اعتراضی قد راست کرده اند و با قدرت و عمق بیشتر به راه شان ادامه داده اند.

انترناسیونال: برای مقابله، برای به عقب راندن جمهوری اسلامی، برای اینکه این دور تهاجم را با شکست مواجه کرد چه میتوان کرد؟ چه در سطح داخلی و چه در سطح جهانی.

خلیل کیوان: باید فعالیت گسترده ای را در زمینه تبلیغی، افشاگری، سازمانی و لابی ایستی در سطح جهان به پیش ببریم. ما در تدارک هستیم و اقدامات گسترده ای را در دستور داریم. تشکیلات خارج کشور حزب نقش جدی میتواند در این رابطه داشته باشد. ما باید فعالیتمان علیه جمهوری اسلامی را تشدید کنیم. زمینه برای انزاوی این رژیم بسیار فراهم شده است.

میگویند در جنگ آمریکا در ویتنام، آمریکا در اتاق نشیمن های مردم آمریکا جنگ را باخت. رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی هم وقتی بزانو در آمد که از نظر بین المللی در تنگنا قرار گرفته بود. باید خاطرنشان کرد که امروز عصر اینترنت است. نشر خبر و افشاگری و سازماندهی فشار بین المللی از این جهات ساده تر هم شده است. با راه اندازی یک کارزار وسیع بین المللی، میتوان عرصه را بر جمهوری اسلامی تنگ کرد. این به مردم در داخل امکان میدهد با جسارت بیشتر در مقابل قداره کشی جمهوری اسلامی قد علم کنند. خانواده زندانیان سیاسی فرصت میابند به میدان بیایند و با اعتماد بنفس اعتراضات شان را ادامه و گسترش دهند . در آن صورت امکان به میدان آمدن بخش های وسیعتری از مردم برای مقابله با این سیاست رژیم بیشتر میشود. حتی بعید نیست بتوان بر متن چنین کشاکشی پوزه جمهوری اسلامی را چنان بخاک مالید که مردم گام های اساسی و بلندی برای پایان دادن به عمر ننگین این جنایتکاران بر دارند.

انترناسیونال: نقش حزب کمونیست کارگری چه هست و چه میتواند باشد؟