متن پیاده شده مصاحبه جلیل جلیلی با رادیو شراره ها در باره اكسیون اعتراضی علیه حضور جمهوری اسلامی در سازمان جهانی كار

این مصاحبه در تاریخ دهم جون برابر با بیستم خرداد انجام گرفته و همانروز از رادیو شراره ها پخش شده است۔

جمشید اطیابی: با شب بخیربه شما رفیق عزیزم آقای جلیلی

جلیل جلیلی: شب شما هم خوش سلام عرض میكینم خدمت شما و شنوندگانتان

جمشید اطیابی: حال شما خوبه؟ خسته نباشید

جلیل جلیلی: خیلی ممنون، آری خوبم۔

جمشید اطیابی: من دورا دور بهر حال جمعه، خبرها و شاهد بهر حال از طریق چه مستقیم و ارتباطی كه با شما داشتم كم و بیش و دوستان دیگر، رفقای دیگر شاهد فعالیتهای بسیار پیگیرانه شما و تعداد زیادی از رفقا از نیروهای مدافع جنبش طبقه كارگر و كمونیستها بودم۔ اگر ممكنه بفرمائید كه روز جمعه چه اتفاقی افتاد و چه كردید؟

جلیل جلیلی: روز جمعه میدونین كه كنفرانس سالانه آی ال او بود، كنفرانس جهانی سازمان جهانی كار، كنفرانس سالانه اش بود، كه از ٢٩ مه شروع شده و تا ١٥ جون ادامه خواهد داشت۔ روز هشتم، یعنی جمعه گذشته، قرار بود در مورد گزارشات بین المللی بحث بكنند كه از نمایندگان كشورهای مختلف گزارش میدادند از اوضاع كاری در كشور خودشون۔  و ما فكر كردیم كه روز مناسبی است كه ما اعتراض خودمون رو علیه حضور جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی اعلام بكنیم و خواهان اخراج نمایندگان جمهوری اسلامی و جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی بشیم۔  بهمین خاطر ما روز جمعه تعدادی از فعالین حزب كمونیست كارگری رفتیم داخل ساختمان یو ان، كه قرار بود سازمان جهانی كار جلساتشو اونجا برگزاربكند، یعنی برگزار كرده بود و ادامه داشت۔  ما كارت ورودی گرفتیم برای داخل ساختمان و تونستیم بریم تو سالن كنفرانسی كه جلسه دایر بود شركت بكنیم۔

قبل از اینكه بریم تو سالنی كه جلسه آنروز آنجا دایر بود، رفتیم یك سالن دیگه ای، سالن اصلی كنفرانس سازمان جهانی كار، كه پرچم كشورهای مختلف آنجا بود۔ ما اعلامیه های مختلف آنجا پخش كردیم و باضافه اینكه پرچم جمهوری اسلامی را من آوردم پایین و گذاشتم زمین بعنوان نشانه اعتراض و بعنوان یك كار سمبلیك، به حضور جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی۔  و بعد رفتیم سالنی كه بعد از ظهر ادامه جلسه بود، ادامه جلسه گزارشات بین المللی شان۔ اونجا نشستیم تا ببینیم كی نوبت جمهوی اسلامی، نماینده جمهوری اسلامی میشه كه حرف بزنه۔ كه فكر كنم روزهای قبل گزارش داده بودند یا اونها توی لیست نبودند۔ ما تا ساعت هفت نشستیم كه آخرین گزارشات داده شد۔ بعد از اینكه آخرین گزارشات داده شد من پا شدم و با صدای بلند، میكروفونی دم دستم نبود، اعلام كردم كه خطاب به نماینگان گفتم كه میدانم كه شما همه خسته هستید و از صبح اینجا هستید، ولی فكر نمیكنم كه وجدانتان راضی باشه از این سالن خارج بشین و برین خونه هاتون بدون اینكه دو كلمه حقیقت در مورد ایران شنیده باشید۔ و این توجه آنها را جلب كرد و من گفتم كه من از ایران آمده ام، از همانجائی كه نمایندگان جمهوری اسلامی آمده اند، منتهی از دو مسیر مختلف، آنها پرواز كرده اند به اینجا ولی من رودخانه ها را پشت سر گذاشته ام و كوه ها را پشت سر گذاشته ام و از دست اینها فرار كرده ام تا به اینجا رسیده ام، و بهمین خاطر دوست دارم حقایق را از زبان من بشوید در مورد ایران۔ و گفتم كه نامه هائی ما از ایران داشتیم از طریق كارگران از جمله كارگران ایران خودرو كه خواهان اخراج جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی شده اند و اعتراض كرده اند به حضور نمایندگان جمهوری اسلامی بعنوان نماینده كارگران و گفته اند كه اینها نماینده كارگر نیستند۔ صحبتم را كه تا همیجا تونستم ادامه بدم آمدند جلوی مرا گرفتند و گفتند كه ما جلسه مان تمام نشده و جلسه مون را بهم نزن۔ و بهر صورت اجازه نداند حرف بزنم و من نشستم۔  و قبل از اینكه بشینم رفتم و پرونده ای دادم دست رئیس جلسه و گفتم كه این پرونده نامه های كارگران است، نامه های كارگران ایران خودرو و باضافه كارگران دیگه كه خواهان اخراج جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی شده اند۔ و باضافه متن سخنرانی خودم را بهشان دادم و به رئیس جلسه گفتم كه این را ضمیمه پرونده تان بكنید۔ بعد نشستم تا یك نفر دیگه صحبت كرد كه بعد از او فكر كردم جلسه تمام شد، دوباره پا شدم و چند كلمه حرف زدم و گفتم كه ما خواهان اخراج جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی هستیم۔ كه آمدند و مامور آوردند و گفتند كه شما باید اینجا را ترك كنید۔ منتهی ما تونستیم تو اون مجمع صدای اعتراض كارگران را نمایندگی بكنیم و منعكس بكنیم۔ كارگران ایران كه خواهان اخراج جمهوری اسلامی از آی ال او و سازمان جهانی كار هستند، ما آنجا این صدا را منعكس كردیم و نمایندگانی از كشور های مختلف كه آنجا حضور داشتند این را دیدند و ملاحظه كردند كه عده ای هستند اینجا و به حضور جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی اعتراض دارند۔ ما این كار را تونستیم بكنیم۔

جمشید اطیابی: بلی خسته نباشید و تبریك میگم بهتون بخاطر بهر حال این فعالیتی كه كردین و طبیعتا با توجه به صحبتی كه آنجا كردید و شناختی كه از جمهوری اسلامی هم دارم و اطلاعیه هایی كه یا پرونده ای كه در اختیار آنها گذاشتید تونسته تاثیر خودش رو بزاره، یعنی بیشتر از این هم نمیشد اساسا  كاری كرد، اما واكنش خود حضار چه بود آیا بعد از پایان جلسه ارتباطی با شما بر قرار شد و تونستید ارتباط بگیرید یا خیر؟

جلیل جلیلی: نه، به آنصورت ارتباطی بر قرار نشد۔  فقط دو نفر مامور دم در كه ما را بدرقه و اسكورت كردند تا بیرون بیائیم، از ما پرسیدند كه جریان چی بوده و من بهشان توضیح دادم و گفتم كه جریان این بود كه همین الان كه من دارم با شما حرف میزنم در ایران از آزادی و احترام در محیط كار و حقوق كارگر خبری نیست۔ گفتم كه تو ایران همین چند روز پیش كارگران افغانی را از ساختمان، یكیشو از ساختمان انداختند پائین۔ و بهشون گفتم كه مثلا همین الان تو ایران كارگران افغانی بچه هاشون اجازه رفتن به مدرسه را ندارند و از آموزش و پرورش محروم شده اند و گفتم كه نمایندگان كارگران توی زندان هستند، از جمله صدیق كریمی و شیث امانی و محمود صالحی، (خوشباختانه مثل اینكه صدیق كریمی آزاد شده  و امید وارم كه محمود صالحی و شیث امانی هم به این زودی آزاد بشن)  بهر صورت من اینها را به آنها گفتم و آنها با سمپاتی خیلی زیاد با ما برخورد كردند و گفتند كه متاسفیم كه با شما اینجوری برخورد كردند و من هم نوشته خودم را كه متن سخنرانی خودم بود را به ایشان دادم و گفتم كه اینها را بخونید كه وضعیت ایران چه جوری هست۔ این سمپاتی را دربانها، نگهبانها به ما نشان داند۔ منتهی ما فرصت بیشتری نداشتیم و میبایستی ساختمان را ترك میكردیم۔ علاوه بر این بیرون ساختمان تعداد زیادی از مخالفین جمهوری اسلامی  حضور داشتند كه اطلاعیه های مختلف پخش میكردند و اعتراض میكردند به حضور جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی۔  من در بیرون حضور نداشتم نمیدانم چی گذشت دقیقا ولی شنیدم كه تلفن زدند و به من گفتند كه اینجا عده ای حضور دارند و به حضور جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی اعتراض دارند۔

جمشید اطیابی: درسته، پس بنابراین شما در كنفرانسی كه حضور داشتید، در سالن كه بودید، نماینده ای ازجمهوری اسلامی در آنجا صحبتی سخنرانی ای چیزی نكردند؟

جلیل جلیلی: نه۔ منتهی موقعی كه ما اونجا بودیم من از یكی از نمایندگان پرسیدم كه آیا صبح نمایندگان جمهوری اسلامی گزارش داده اند یا نه، او گفت كه مثل اینكه نداده اند۔ ولی تا آخر جلسه كه ما نشستیم اونجا از نمایندگان جمهوری اسلامی در خواست نشد كه گزارش بدن۔ شاید گزارش داده بودند روزهای قبل یا صبح گزارش داده بودند نمیدانم۔

جمشید اطیابی: درسته، در سال گذشته سندیكای اتوبوسرانی شركت واحد بصورت رسمی رسما ثبت كرد خودش را در آی ال او ، آیا در این كنفرانس سئوالی مطرح نشد مبنی بر اینكه چرا نماینده هایی از شركت واحد در این كنفرانس حضور پیدا نكردند با توجه به اینكه اینها به لحاظ قانونی ثبت شده اند در سازمان جهانی كار؟

جلیل جلیلی: ببخشید صدای شما ضعیف بگوش من میرسه یك بار دیگه اگه ممكنه سئوالتان را  لطفا مطرح كنید،

جمشید اطیابی: خواهش میكنم، عرض كردم در سال گذشته به همت مبارزاتیكه كارگران اتوبوسرانی شركت واحد كردند، اینها تونستند خودشون را ثبت كنند در سازمان جهانی كار، بعنوان یك نهاد كارگری مستقل در ایران، و اینها رجیستر گرفتند، یعنی شماره ثبت گرفتند۔ آیا در این كنفرانس طرح نشد كه چرا نماینده هایی از شركت واحد اتوبوسرانی از سندیكای شركت واحد اتوبوسرانی در این كنفرانس حضور پیدا نكرده اند؟ از طرف خود هیت مدیره یا از طرف جمع كسی اساسا این مسئله را آنجا كنجكاوی نكرد؟

جلیل جلیلی: نه همچون چیزی مطرح نشد۔ كسانی كه گزارش میدادند از كشورهای مختلف، هیچ كس سئوالی مطرح نمیكرد در مورد گزارشش۔  فقط  ده تا پانزده دقیقه حرف میزدند نمایندگان مختلف از كشورهای مختلف و گزارش را میداد و تمام میشد و نوبت نفر بعدی میشد۔ در مورد اینكه از ایران گزارش داده شده بود یانه و چه شده بود نمیدانم ولی معمولا در مورد گزارشات كشورهای مختلف سئوالاتی آنجا مطرح نمیشد۔

جمشید اطیابی: بهر حال خسته بنباشید و دست تان دارد نكند۔

جلیل جلیلی: خیلی ممنون، فقط این را هم اشاره كنم كه این گزارش حركت ما در سایت روزنه است كه شنوندگان شما میتونند سر بزنند و عكسهائی از این حركت در سایت روزنه و سایت حزب كمونیست كارگری هستش۔ و دو تكه فیلم هم ما گرفتیم كه احتمالا فردا یا پس فردا آماده بشه كه در سایت روزنه و سایت حزب كمونیست كارگری به نمایش گذاشته بشه از این حركت۔

جمشید اطیابی: خیلی متشكرم و آرزوی شب خوبی دارم و موفقیت در ادامه فعالیتها۔

جلیل جلیلی: خواهش میكنم برای شما هم همینطور۔