کارگران می توانند

خانه کارگر، سرمایه دارن و جمهوری اسلامی کور خوانده اند

در آستانه اول مه روز جهانی کارگران فضا و جو جامعه بشدت ملتهب و معترض  و ضد حکومت است.ابعاد و دامنه اعتراضات و مبارزات اقشار مختلف مردم بر علیه حکومت علیرغم خط و نشان کشیدنهای سران رژیم  گسترش بی سابقه ای یافته است. هنوز معلمان اعتراضات باشکوه شان خاموش نشده که قرار است در روزهای آتی نیز اعتراضاتشان و این بار گسترده تر سازماندهی شده است. دستگیری و زندان و تهدید رژیم نتوانسته کاری از پیش ببرد و معلمان کماکان مصمم بوده و هستند و این بار با دانش آموزان در سراسر کشور تجمعات اعتراضی بر پا خواهند کرد.

 اوضاع دانشگاهها  ناآرام و مبارزات دانشجویان اوج گرفته است. از دانشگاه مازنداران تا شیراز و دیروز دانشگاه لرستان و فردا دانشگاهی دیگر. همه جا مبارزه و اعتراض حکومت را غافلگیر کرده است. در همین حال اعتراضات، اعتصابات و تحرکات کارگری شدت بیشتری گرفته است. بنابر اعتراف خانه کارگر در روز بطور متوسط 3 الی 5 اعتصاب و مبارزه کارگری در واحدهای تولیدی که بالای 300 نفر کارگر دارند شکل می گیرد. واحدهای صنعتی بزرگ نظیر کاغذسازی کارورن،ایران صدرا، کشتی سازی اروند کنار،یخچال سازی لرستان، معدن لنگرود، نساجی های کاشان، پارس جنوبی و منطقه عسلویه، کارگران شهرداریها نمونه های شاخص ادامه دار و پر تحرک مبارزات کارگری می باشند که هنوز مبارزه کارگران در این واحدها ادامه دارد. محور اصلی مبارزات کارگری افزایش دستمزدها، ایاب و ذهاب، پرداخت بیمه بیکاری و بیمه های درمانی و بر علیه سیاستهای اخراج و بیکار سازی کارفرمایان و دولت می باشد. اشکال مبارزاتی کارگران دیگر مدتهاست که چهار چوب های کارخانه ها و مراکزکارگری را شکسته و به خیابانها و جلوی دم و دستگها حکومتی نظیر مجلس و وزارت کار و .. کشیده است. کارگران خواهان افزایش دستمزدها، پرداخت دستمزدهای معوقه و امنیت شغلی می باشند.

 رویارویی و کشمکش های کارگران و حکومت  سرمایه داران بیش از پیش تعرضی تر و علنی تر و ادامه دار تر شده است. نه تهدید، نه تعطیلی اجباری کارخانه ها، نه کسری حقوق و مزایا به بهانه  شر کت کارگران در اعتصابات و اعتراضات کارگری، نه دستگیر و نه زندان که شگردهای آشنای حکومت در برخورد با مبارزات کارگران بوده و می باشند، نه تنها تاثیری نداشته بلکه با آگاهی و تاکتیک های به موقع فعالین و رهبران عملی مبارزات کارگری خنثی وبی اثر شده است. در یک کلام سرمایه داران و دولت اسلامی در منگنه اعتراضات و اعتصابات کارگری گرفتار آمده اند.

دور اخیر مبارزات کارگری خبر از تعرض و تحرک نسبتا بالایی در جنبش کارگری  می دهد. جنبش کارگری دیگر مدتهاست که به زبان خودش صحبت می کند. مدتهاست که فعالین و رهبران عملی کارگری پا به میدان گذاشته و با سازماندهی مبارزات و اعتصابات طولانی تر و دراز مدت نه فقط توانسته اند مبارزات را هدایت نمایند بلکه امکان و زمینه های پیروزی این مبارزات و تحمیل خواستها و مطالبات کارگری را به جمهوری اسلامی فراهم می کنند. به پیروزی رساندن مبارزات کارگران و اتخاذ سیاستها و تاکتیک های مبارزاتی دقیق از طرف رهبران عملی کارگری  نشان از درجه رشد و ارتقاء کیفی و عملی رهبران کارگری و بیانگر اعتماد کارگران به رهبرانشان برای به پیروزی رساندن مبارزاتشان می باشد. این یک تحو ل جدید در جنبش کارگری می باشد. تحولی که شاید چند سال پیش نمی شد به این روشنی این پدیده را دید و به کارگران نشان داد. اما امروز این دیگر کاملا عادی شده است. با شروع هر اعتصاب و هر اعتراض کارگری علیرغم تهدیدات و سرکوبگریهای دار و دسته های حکومتی و نیروی انتظامی، کارگران و بخش پیشرو رهبران کارگری سیاستها و تاکتیک های به پیروزی رساندن مبارزات جاری را طرح و به اجرا می گذارند. در یک کلام مبارزات کارگری در این دوره جدید و با این ابعادی که به خود گرفته زمینه های تحمیل خواستها و مطالبات کارگران به سرمایه داران و حکومت را فراهم تر نموده است. این یک پیروزی دیگر برای طبقه کارگر در ایران می باشد. پیروزی که طعم شیرین پیروزی مبارزه متحد و همبسته را به کارگران نوید داده و تاکید می کند که اگر کارگران بخواهند می توانند. این توانستن کارگران و دست یافتن به مطالبات و خواستهای برحق شان در جامعه ای نظیر ایران با حکومتی وحشی و بشدت سرکوبگر جای ارج گذاشتن دارد. طبقه کارگر ایران در این دوره شاهد مبارزات و اعتراضات و اعتصابات طولانی مدت در واحدهای برزگ صنعتی بوده است. کارگران در عین حال نتیجه و ثمره مبارزاتشان را در رسیدن به خواستهایشان دیده و لمس کرده اند. موفقیتهای چشمگیر کارگران روحیه اعتراضی و مبارزاتی کارگران را بالا برده و اعتماد بنفش فعالین کارگری و رهبران عملی را تقویت کرده و توانسته توده های کارگر را پشت رهبران اعتراضات و مبارزات کارگری بخط نماید. کارگران دراین دوره  به رهبرانشان و به قابلیت ها و توانایی هایشان در طول ادامه مبارزات اطمینان پیدا کرده و به همین خاطر پشت سر رهبران و فعالین عملی کارگری بخط شده و مبارزاتشان را ادامه می دهند.

برای اثبات این امر نمونه های زیادی از اعتصابات و اعتراضات طولانی مدت  کارگری در همین یکی دو ماهه گذشته وجود دارد که به عینه نشان می دهد روند به پیروزی رساندن مبارزات کارگری علیرغم تهدیدات دولت و دار و دسته های حکومتی دارد به یک نرم تبدیل می شود. نرمی که مبارزه تا رسیدن به مطالبات و خواستهای کارگران ادامه داشته و نهایتا کارگران سرمایه داران و دولت را وادار به عقب نشینی و تحمیل خواسته هایشان نموده اند. همه اینها را باید به فال نیک گرفت و با در نظر داشت مجموعه این پیشرویها و مبارزات به استقبال اول مه رفت.

کارگران که اعلام کرده اند در خیلی جاها مراسم برگزار خواهند کرد. جامعه کارگری به نظر آماده تر از هر سال امسال به استقبال اول مه می رود. تحرکات اخیر کارگران و تلاش برای سراسری کردن اعتراضاتشان حول محور افزایش دستمزدها, امنیت شغلی، حق تشکل و اعتصاب و تجمع و پرداخت دستمزدهای معوقه و برخورداری از یک زندگی انسانی شایسته نوید گسترش مبارزات و اعلام کیفرخواست طبقه کارگر در اول مه امسال می باشد.

در این میان جمهوری اسلامی و دار و دسته های خانه کارگر هم ساکت ننشسته اند. دولت  و خانه کارگریها هفته کارگر اعلام کرده اند. برای اولین بار وزیر کار جمهوری اسلامی هم با صدور اطلاعیه ای رسما اعلام کرده است که اول مه برای کارگران تعطیل می باشد. این هم یک عقب نشینی آشکار دیگر حکومت و به یک معنا یک پیروزی برای طبقه کارگر می باشد که موفق شده دو فاکتو تعطیلی اول مه را به حکومت تحمیل نماید. کارگران سالیان سال برای تعطیلی اول مه اعتراض و مبارزه کرده اند. در طول یکی دو سال گذشته عملا این روز را کارگران تعطیل می کردند. به نظر می رسد حکومت راه و چاره ای دیگر جز تن دادن به این خواست کارگران نداشته است. پا به پای این تحولات خانه کارگریها اعلام کرده اند که به خاطر جلوگیری از "مشکلات ترافیک" برگزاری مراسمهای دولتی اول مه را به بیرون شهر خواهند برد. اینها ترسیده اند. به خوبی می دانند که وقتی این روز تعطیل باشد کارگران وقت و فرصت فکر کردن و چاره اندیشیدن برای برپایی مراسم های اول مه را داشته و این امکان وجود دارد که با برپایی تجمعات اعتراضی اوضاع را به هم بریزند. و این احتمال هر روز که به اول مه نزدیکتر می شویم جدی تر هم می شود. کارگران امسال دیگر ترس اخراج و کم کردن دستمزد به بهانه شرکت در"تجمعات غیرقانونی اول مه" که هر ساله به عنوان حربه ای از طرف دولت و سرمایه داران بر علیه کارگران به کار گرفته می شد را ندارند. دولت مجبور شده و اعلام کرده که این روز تعطیل است. در نتیجه باید به فکر سازماندهی مراسم های مسقل کارگری شد. مراسم های حکومتی هر ساله از طرف کارگران تحریم می شده و آنجایی هم که کارگران کاری دیگری از دستشان بر نمی آمد مراسم دولتی را در دست گرفته و سخنرانان حکومتی را از پشت تریبونها پائین کشیده و این مراسم ها را تبدیل به ضد خود می کردند. با توجه به مجموعه این تغییر و تحولات و تعرضی بودن اعتراضات کارگری و کلا جنب و جوشی که در جنبش کارگری و در جامعه در میان اقشار مختلف مردم وجود دارد، امکان و زمینه  سازماندهی مراسم های بزرگ اول مه توسط کارگران وجود دارد و کارگران راحتر از سالیان قبل می توانند این روز را واقعا از آن خود بکنند.

در این میان کارگران تنها نیستند. معلمان، دانشجویان و زنان هم به عنوان یک بخش قابل توجه و بزرگ از جنبش برابری طلبانه مردم ایران را در کنار خود دارند. جنبش های اجتماعی اقشار مختلف مردم از کارگر و معلم و دانشجو و زنان این شانس و امکان را دارد که اول مه امسال را با کارگران و هر چه باشکوهتر برگزار نمایند. این کار شدنی است.

در این چند روزی که به اول مه مانده است  رژیم هم ساکت ننشسته. طبق معمول هر سال باندهای حکومتی امسال هم تلاش خواهند کرد با انواع و اقسام شگردها  جلوی برگزاری مراسم های مستقل کارگری را بگیریند. قطعا تهدید خواند نمود. احضار ها که شروع شده است. خطر دستگیری سازماندهندگان مراسم های مستقل هم وجود دارد. اما در این میان یک فاکتور بیشتر از همیشه به نفع کارگران و مردم برگشته است. جمهوری اسلامی چه از نظر خارجی و چه از نظر داخلی بشدت تحت فشار است. در داخل تحت فشار مبارزات رو به رشد کارگران و مردم و در خارج با فشارهایی که دول غربی بر سر قضیه بحران هسته ای بهش وارد می شود. در این میان تهدیدات جنگی و احتمال حمله نظامی، اوضاع درونی حکومت را دچار تشتت و چند دستگی کرده است. می شود بحران هسته ای حکومت را به  بحران حکومتی تبدیل کرد و با اعتراض به جنگ و سیاستهای جنگی هر دو طرف ، جنگ تروریستها، تروریسم دولتی آمریکا و تروریسم اسلامی در فضای رادیکال و معترضی که در جامعه موجود می باشد، پایه های حکومت را به لرزه انداخت. نه جنگ ، نه تحریم و نه بمب و دامن زدن به جنبش اعتراض برعلیه خطر حمله نظامی که اولین قربانیانش همین کارگران و مردم خواهند بود، به جانوران اسلامی و به تروریستهای در قدرت نشان داد که اگر کارگران بخواهند هیچ نیرویی نمی تواند جلوی خواست ها و مطالباتشان را سد نماید.

اول مه سنتا روز اتحاد و همبستگی ، روز اعتراض به نابرابریهای جهان وارونه سرمایه داری، روز اعتراض به صاحبان ثروت و استثمارگران نیروی کار می باشد. این روز روز اعلام برنامه و سیاست و خواستهای سوسیالیستی و ضد سرمایه دارانه و ضد مالکیت خصوصی و ضد ازرش اضافه طبقه کارگر و روز اعلام  سوسیالیسم همین امروز و هین الان هم است. در این روز نیروی متحد طبقه کارگر با تمام قدرت و توانایی اش در برابر طبقه سرمایه داران صف آرایی می کند. این روز روز رویارویی اردوی کار و سرمایه، روز اعلام کیفرخواست کارگران جهان برای پایان دادن به  سیستم کارمزدی و نظام سرمایه داری، روز اعلام اینکه فقط سوسیالیسم و لغو کار مزدی تنها ضامن رهایی انسان می باشد، که سوسیالیسم یک ضرورت و نیاز امروز جامعه بشرمی باشد، نیز بوده و باید با صدای رسا در همه مراسم ها جارزده شود. کارگران ایران می توانند این اول مه را به اول مه سرخ، به اول مه کارگران و مردم زحمتکش این جامعه تبدیل کرده و با بر پایی مراسم های باشکوه و  تصویب قطعنامه اعتراضاشان را به  سرمایه داران و دولت اعلام نموده  و با صدای رسا اعلام نمایند که جمهوری اسلامی،که فقر و فلاکت، سرکوب و شرایط غیرانسانی کار و معیشت را نمی خواهند و نشان بدهند که فقط کارگران می توانند حکوما وحشی سرمایه داران را به زیر کشیده و یک دنیای بهتر را بسازند. فقط کارگران و نیروی عظیم اردوی کار است که راه حل انسانی حل مشکلات جامعه را داشته و باید همه پشت این نیرو و حول خواستها و مطالباتش جمع شوند. اول مه امسال باید رنگ سرخ سوسیالیستی و بشدت ضد سرمایه داری را به خود بگیرد. این را فقط کارگران می توانند. اول مه روز جهانی کارگر  خیابانها مال ماست.

محمد شکوهی

7 اردیبهشت 1386 27 آوریل 2007