اول ماه مه روز جهاني کارگر را گرامي بداريم 

اميد سرخ

کارگران! باز هم سالي گذشت  و اول ماه مه ديگري آمد، اما انگار فقر، بدبختي وبيکاري ونداري ما پاياني ندارد. هر سال تورم وگراني بيشتر ميشود. قيمت کالاها به صورت سر سام آوري افزايش پيدا ميکند. اما تنها کالايي که قيمتش نه تنها افزايش پيدا نکرده است، بلکه روز به روز رو به افول است نيروي کار ما کارگران است. سرمايه داران تا هنگاميکه که نيروي کار ما کارگران را براي انباشت سرمايه لازم دارند با قيمتي ناچيز که خود تعيين ميکنند، آن را ميخرند. اما همين قيمت ناچيز را هم در بسياري موراد نميپردازند. دستمزدهاي 10 ماهه و12 ماهه و بيشتر به تعويق افتاده ما در ايران به امري عادي تبديل شده است. زندگيمان را گرو گرفته اند تا دلشان بخواهد استثمارمان ميکنند وخلاصه هر بلايي که دوست داشته باشند بر سر ما مياورند و هنگاميکه اعتراض ميکنم با سگ و اسب و پليس و آخوند و قرآن و خدا به سراغمان مي  آيند و سرکوب را با مجوز خدا انجام ميدهند.

ما که حق اعتراض نداريم حق تشکل نداريم تازه اگر بخواهيم حقمان را ادعا کنيم آن وقت است که زبانمان را ميبرند در سياهچالهايشان زندانيمان ميکنند وحکم هاي چند سال زندان برايمان صادر ميکنند. اما با تمام اينها بايد قامت راست کنيم و در مقابل اين استثمارگران وحشي وانگلي که خون ما را ميمکند بايستيم، راهي بجز اعتراض و متشکل شدن براي پيروزي وجود ندارد.

ما که غير از زنجيرهايمان چيزي براي از دست دادن نداريم ناچاريم و بايد زنجيرهايمان را بگسليم واين خونخواران را به عقب برانيم. ما قادريم وبايد دست بکار شويم،  مگر ميخواهيم چند نسل ديگر از ما نابود شود. امروز آن روزي است که بگوييم بس است. استثمار بس است. ما ديگر تحمل نخواهيم کرد.

صاحبان سرمايه که نه لازم است کار کنند ونه عرق ميريزنند صاحب همه چيزند. ما که همه کالاها و امکانات مادي براي رفاه و زندگي را توليد ميکنيم از همه چيز بي بهره ايم.  تازه به اين هم راضي نيستند وبه هر جا که فکر کنند در آنجا سود هست ميروند و ما با همين زندگي مشقت بار وضعمان بدتر هم خواهد شد. اثار زيانبار و هولناک انساني وگسستن شيرازه اجتماعي جوامع برايشان مفهومي ندارد و روز به روز با کاري که از گرده ما ميکشند بر سرمايه يشان مي افزايند وبا کار و نيرو و توان ما و سود حاصل از استثمار نيروي کار ما تسهيلات و تسليحات کشتار جمعي و ويرانگر درست ميکنند. و عليه خود هم طبقه هايمان بکار ميگيرند وجان زنان وکودکان و نوعان بيگناه را ميگيرند.

اما ما با تمام اينها تسليم نشده ايم ونبايد تسليم بشويم بايد عليه اين جانيان قيام کنيم وآنان را با تاج وتخت و عمامه و قرآن و خدايشان به زير بکشيم. حکومتشان را بايد جارو کنيم و خدايان حاکم را بايد بر صندلي محکومان قرار دهيم. ما به وضع موجود که چيزي جز بدبختي وسيه روزي در بر ندارد معترضيم ميخواهيم قواعد وقوانين به وجود آورنده چنين وضعي را بر چينيم. ميخواهيم حق اعتراض و تشکل واعتصاب داشته باشيم وبرايش مبارزه ميکنيم ما عليه استثمارگران وپليس و ارتششان قيام ميکنيم وپيروز خواهيم شد. استثمارگران بايد فرياد انقلابي ما را شنيده باشند اول ماه مه امسال بايد غرش انقلابي ما عليه سرمايه و سرمايه داري باشد.

ما به خوبي ميدانيم براي رهايي خودمان تمام جامعه را بايد آزاد کنيم و به همين اين دليل از تمام اعتراضات معلمان ،زنان،دانشجويان و پرستاران وتمامي آنهايي که براي بدست آوردن حقوقشان تلاش ميکنند حمايت ميکنيم. آنها نيز جز نيروي کارشان چيز ديگري ندارند. صاحب هيچگونه ابزار توليدي نيستند و به يک معني همه به يک طبقه تعلق داريم وبايد از تمام اعتراضاتي که عليه استثمار وبراي آزادي و برابري در جريان است حمايت کنيم. همه ما به يک سرنوشت دچاريم ويک راه حل داريم، آن هم انقلاب وسوسياليسم است بدين معني اول ماه مه روز تمام کساني است که ميخواهند وضع موجود را دگرگون کنند. روز آنهايي است که ميخواهند آزاد، مرفه وشاد باشند.

روز تمام آنهاي است که نميخواهند استثمار شوند وبه يک معني اول ماه مه روز آزاديخواهي و برابري طلبي واقعي جامعه و روز نه به استثمار ،نه به بردگي مزدي،نه به سرمايه وسرمايه داري ونه به جنگ ونه به بمب اتم وزنده باد رهايي و سوسياليسم بايد باشد. در اين روز هر طور شده بايد تجمع واعتراض سازمان دهيم وخواسته هايمان را با صداب هر چه رساتر و انقلابي تر بيان کنيم طوري که گوش سرمايه داران را کر کند و تن انها را به لرزه درآورد. اينها عملي و شدني است اگر همه ما در يک صف و در کنا هم قرار بگيريم. براي چنين روزي بايد تلاش کنيم. پراتيک انساني و تغيير دهند رسيدن به اين اهداف را ممکن ميکند.

زنده باد اول ماه مه

زنده باد سوسياليسم

5 اردیبهشت 86