انترناسیونال ۱۸۷   اگر دنیا دست ما کارگران بود! در استقبال از اول ماه مه، روز مبارزه برای حکومت کارگری بهرام بهروزي   اول ماه مه روز جهانی کارگران است، روز انسانهای شریف و زحمتکش، روز نه به بربریت و جهان وارونه. روز کارگر، روز اتحاد طبقاتی کارگران است با شعار نه به حاکمیت نظام سرمایه داری. نظامی که چیزی جزء نکبت و بدبختی و پایمال شدن حقوق انسانها در آن به رسمیت شناخته نمی شود. نظامی که در آن نیمی از بشریت، یعنی زنان بعنوان انسانهای برابر به رسمیت شناخته نمیشوند و تحت انقیاد مذهب در بی حقوقی اجتماعی مطلق به بند کشیده میشوند یا بعنوان کالای تزئینی مورد معامعه قرار می گیرند. نظامی که در آن با حاکمیت مالکیت خصوصی هر چیزی کالا است. حتی خنده و گریه کالا است. اول ماه مه روز اعتراض کارگران به سیستمی است که در هر کجای جغرافیایش انسانها مجبورند برای سیر کردن شکم زن و فرزندانشان از صبح تا شب جان بکنند. در ایران میلیونها انسان در فقر مطلق زندگی می کند. با یک حساب سر انگشتی محاسبه هزینه یک خانواده معادل ٨٠٠ هزار تومان می شود. امسال حاکمان قرون وسطائی در ایران دستمزد کارگران را ١٨٠ هزار تومان تعیین کرده اند تا بتوانند هر چه بیشتر استثمار کنند، نیرو و توان کارگر را کاهش دهند و قدرت مبارزه کارگر را تضعیف نمایند تا خود بتوانند ویلاهای مجلل و شیک درمناطق خوش آب و هوا بخرند، با ماشینهای مدل سال به اروپا رفت و آمد کنند و به دوستان اروپائی شان نشان دهند که مبلمان شهری در ایران نیز تغییر کرده است. در ایران حقوق میلیونها کارگر از ٥ تا ٣٠ ماه پرداخت نشده است. میلیونها معلم به همراه خانواده هایشان در فقر و تنگدستی زندگی می کنند و درکنار آن هزاران تن مواد غذائی به دریا ریخته می شود و فرزندان کارگران و زحمتکشان در بی سوادی بسر می برند و در خیابانها و کارگاه های تنگ و تاریک و در کارخانه ها، نیروی کارشان را به بهای بسیار کم می فروشند تا کمک خرج خانواده شان باشند و در کنار آن آخوند های مرتجع در خانه های چندین میلیاردی زندگی اشرافی دارند و در مقابل آن هزاران پرستار باید با حقوق بخور و نمیر زندگی می کنند و هر روز هزاران بیمار جلوی در بیمارستانها با جواب اینکه تخت خالی نداریم روبرو می شوند و در انتظار مرگ زجر می کشند. این جامعه انسانی نیست. این جامعه دست پخت موجوداتی است که جز بقا خود به چیز دیگری نمی اندیشند. حتی لفظ حیوان هم برای این جانیان حافظ نظام سرمایه داری کم است. امسال شب عید در ایران شاهد چشمان غمبار کودکانمان بودیم که فقط نظاره گر ویترین مغازه های پر از لباس بودند. و هر سال این وضعیت بدتر می شود و کودکانمان هرگز به آرزوی کودکی شان دست پیدا نمی کنند. این جهان، جهان سرمایه اران است. جهان ننگ و نفرت و خون و جنگ. باید به این سیستم جنگ و جنایت خاتمه داد. یادم می آید انشائی را که یک بچه کلاس ابتدائی نوشته بود می خواندم که نوشته بود: "اگر چند روزی فرمان مدرسه در دست من بود در همه کلاسها شادی بود، همه کلاسها رقص و بازی بود و هیچ کلاس معلم نداشت و همه چیز مال همه بچه ها بود و همه بچه ها معلم بودند." اگر دنیا را ما کارگران اداره کنیم دیگر لازم نیست این همه هزینه شود تا نازنین فاتحی و دلارا و شهلا جاهد و ... از طناب دار نجات پیدا کنند. ما حکم اعدام را تماما بر میچنیم چون همه چیز برای رفاه انسان سازمان پیدا میکند. چون انسان حکم می راند. اگر دنیا دست ما کارگران باشد همه نعمات موجود جامعه برای همگان است، تمام اسباب بازی ها مال همه بچه ها است. اول مه روز کارگران است. باید همین امسال برای پرداخت حقوق های معوقه، افزایش دستمزد، لغو قراردادهای دسته جمعی، برابری کامل زن و مرد در تمام شئونات زندگی، پرداخت مطالبات معلمین و پرستاران اعتراضات و سیعمان را سازمان بدهیم. باید اعتراض ما کارگران از سطح صدور قطعنامه فراتر رود. باید قطعنامه امسال طرح عملی و مشخص و معینی را پیش پای ما قرار دهد. باید یک بند قطعنامه قاطعانه قراری را بگذارد که اگر مطالبات مان پاسخ نگرفت اعتصابات گسترده ای را سازمان خواهیم داد. جمهوری اسلامی را فقط با تعرض می شود عقب راند. اول مه امسال را باید به روز تعرض به جمهوری اسلامی تبدیل کرد. اول ماه مه روز کارگران است. روز اتحاد و اعتراض کارگران علیه نظام طبقاتی است. روز آماده شدن هر چه بیشتر برای گرفتن قدرت سیاسی، تحقق حکومت کارگری و اعمال اراده و حاکمیت بشریت متمدن امروز است. زنده باد اول ماه مه*