اولين اول ماه مه بعد از قيام ٥٧ در تبريز

بمناسبت اول ماه مه

جليل جليلى

١٠ آوریل ٢٠٠٧

مراسم ها، تجمعات و راهپيمايى هاى اول ماه مه سال ١٣٥٨، اولين اول مه بعد از قيام ٥٧، بعنوان يکى از پرشکوه ترين و به ياد ماندنى ترين حرکات کارگرى تاريخ معاصر در ايران ثبت شده است.  يادى از اول مه ٥٨، و مرورى بر حوادث و اتفاقات مربوط به آن روز ميتواند کمکى باشد به هرچه باشکوه تر برگزار شدن اين مراسم در سال جارى.

از هفته ها مانده به اول ماه مه سال ٥٨ جنب و جوش وسيعى در ميان فعالين کارگرى در جريان بود.  در باره شيوه هاى برگزارى مراسم هاى اول مه آنسال بحث ها و نظرات متفاوتى در ميان رهبران و فعالين کارگرى وجود داشت. اين اولين تجربه برگزارى مراسم اول مه بشکل علنى براى نسل آنروز کارگران ايران بود. مراسمهاى اول مه تا قبل از سال ٥٨ عمدتا در محافل و جمع هاى محدود کارگران، و عمدتا بشکل مخفى و دور از کنترل و دسترس پليس امنيتى حکومت پهلوى برگزار ميشد. کسى از رهبران جوان کارگرى در آن دوره تجربه اى از برگزارى مراسم هاى علنى، پرشکوه و صدها هزار نفرى نداشت.  رهبران و فعالين کارگرى با يک شرايط کاملا جديد مواجه بودند.  بهار ٥٨ اولين بهارى بود که از ديکتاتورى ٥٠ ساله پهلوى در آن خبرى نبود. دولت"موقتى" سر کار بود که هنوز نتوانسته بود اوضاع را تحت کنترل خود درآورد.  حکومت اسلامى، اگر چه حملاتش را بر کارگران شروع کرده بود ولى هنوز نتوانسته بود که اوتوريته خود را بر جامعه تحميل کند.  کارگران انتظار داشتند که در اول مه آنسال مراسم هاى پرشکوه، کاملا مستقل از دخالت دولت و بدون ترس از حملات پليسى برگزار کنند.

با نزديکتر شدن اول مه زمزمه هاى دخالت دولت و برگزارى مراسم هاى دولتى بگوش ميرسيد.  وقتى که تدارکات براى برگزارى مراسم اول مه در تبريز شروع شد معلوم بود که دو گروه براى اين مراسم دست بکار شده بودند.  از يکطرف کارگران کمونيست، که نفوذ وسيع و قدرتمندى در ميان کارگران داشتند، تلاش داشتند که مراسمى کاملا مستقل از دولت و مستقل از دخالت سازمانهاى اسلامى برگزار کنند.  و از طرف ديگر عوامل دولتى و ديگر سازمانهاى اسلامى از جمله سازمان مجاهدين خلق در تلاش بودند که مراسم اول مه را به يک مراسم دولتى و اسلامى تبديل کنند.  هرچه به اول ماه مه نزديکتر ميشديم سمپاشى هاى عوامل دولتى و فعالين سازمان مجاهدين خلق عليه کمونيستها و کارگران کمونيست بيشتر بگوش ميرسيد.  انتظار عمومى بر اين بود که مراسم باشکوهى در باغ شمال، استاديوم ورزشى شهر، برگزار خواهد شد.  عوامل دولتى و سازمان مجاهدين خلق، که در آنروزها کاملا از دولت موقت دفاع ميکرد، هنوز مکان ديگرى را براى مراسم اول مه اعلام نکرده بودند.  تنها يکى دو روز مانده به اول مه بود که اعلام شد مسلمانها مراسم اول مه را در دانشگاه برگزار خواهند کرد.

از اولين ساعات روز اول مه کارگران کارخانه هاى مختلف تبريز، از جمله ماشين سازى، تراکتورسازى، ليفت تراک سازى، کبريت سازى، سيمان، کوکاکولا و . . . در پارک گلستان و خيابانهاى اطراف پارک تجمع کردند. از وجود پرچم هاى سرخ رنگ و پلاكارد هایی با شعار هاى متنوع کارگرى از جمله "آزادى تشکل، آزادى بيان، آزادى اعتصاب"، "حقوق برابر براى کارگران زن و مرد"، "پرداخت بيمه بيکارى براى همه بيکاران"، "زنده باد اول مه روز همبستگى جهانى کارگران" كه بطور وسیع بچشم میخورد، آشکار بود که دست اندر کاران و سازماندهنگان این مراسم کارگران کمونيست بودند.

صفوف کارگران با سر دادن شعارهايى چون "ياشاسين اول ماه مه" (زنده باد اول ماه مه)، "کارگرلرين حقى وئريلسين" (حقوق کارگران بايد پرداخت شود)، "نان، مسکن، آزادى" . . . از باغ گلستان به مقصد باغ شمال، استاديوم ورزشى، به حرکت در آمد.  مسير راه پيمايى عبارت بود از خيابان پهلوى بطرف ميدان ساعت و از آنجا از طريق خيابان شاپور شمالى به باغ شمال.  ولى صفوف کارگران در ميدان ساعت با جمعيتى از حزب الهى هاى چماق بدست و قمه بدست روبرو شد که در ابتداى ورود به خيابان شاپور شمالى صف بسته بودند و از رفتن کارگران به باغ شمال جلوگيرى ميکردند.  آنها مسير خيابان پهلوى بطرف دانشگاه را باز گذاشته بودند و از کارگران ميخواستند که بطرف دانشگاه بروند.  بغير از تعداد معدودى از کارگران، بقيه از رفتن به دانشگاه سر باز زدند.  بتدريج بر تعداد کارگرانى که همچنان ميخواستند بطرف باغ شمال بروند افزوده تر شد. تعداد زیادی از کارگران توانستند صف حزب الهى ها را در هم شکنند و مسير خود را بطرف باغ شمال باز کنند.  در اين موقع حزب الهى ها با سر دادن شعار "مسلمان دانشگاه، کمونيست باغ شمال" به کارگران حمله کردند و پلاکاردهاى آنها را در هم شکستند. کارگران عقب ننشستند و تعداد زيادى از آنها با جنگ و گريز راه خود را بطرف باغ شمال ادامه دادند.  حزب الهى هايى که در ميدان ساعت جمع شده بودند ترکيبى بود از دانشجويان مسلمان طرفدار خط امام، فعالين سازمان مجاهدين خلق و دانشجويان طرفدار اين سازمان و عده اى از لمپن هاى شهر تبريز. در ميدان ساعت تا مدتها هم شعار "کارگر، کارگر متحد" و هم شعار "مسلمان دانشگاه، کمونيست باغ شمال" به گوش ميرسيد.  تعداد نسبتا زیادی از كارگران از طريق کوچه پس کوچه ها خود را به باغ شمال رسانده و تجمع نسبتا بزرگى را در آنجا بوجود آوردند.  ولى حزب الهى ها به تجمع کارگران در باغ شمال نيز حمله کرده و بلندگو ها را در هم شکستند.  و بدین گونه اولین مراسم اول مه كارگران در تبریز حملات وحشیانه جمهوری اسلامی را تجربه كرد.

مسلما از آن سال تا بحال خیلی چیزها تغییر كرده است۔  نسل جدیدی از رهبران كارگری وارد میدان شده اند؛  نسلی با اعتماد بنفس و با توقعات بالا.  نسلی كه میداند برای پایان دادن به زندگی فلاكتبار موجود باید به حاكمیت طبقه سرمایه دار پایان داده شود.  نسلی كه در مقابل خود نه رژیم تازه بقدرت رسیده بلكه رزیم درمانده و به بن بست رسیده جمهوری اسلامی را دارد.  نسلی كه حزب دارد.  نسلی كه صدایش در دنیا شنیده میشود.  نسلی كه توانسته است حمایتهای بین المللی را جلب كند. ...

نسل جدید رهبران عملی جنبش كارگری امروز بدون حزب نیست.  حزب كمونیست كارگری صدای اعتراض كارگران ایران را رساتر و حمایتهای موثر بین المللی از این اعتراضات را سازمان داده است.  حزبی كه بخش قابل ملاحظه ای از این رهبران را در صفوف خود متشكل كرده است.  حزبی كه میخواهد با سرنگونی جمهوری اسلامی قدرت سیاسی را بدست بگیرد و به جهنم موجود در ایران پایان دهد.

اول ماه مه امسال باید پیام كارگران كمویست را در سراسر ایران طنین افكن كند.  اول مه امسال باید به همگان نشان دهد كه تحقق آزادی و برابری، برقراری یك زندگی شاد و انسانی و فراهم كردن رفاه و آسایش برای عموم امری است قابل دسترس، و دسترسی به آن امری است آسان.   راهش پیوستن هر چه بیشتر رهبران عملی جنبش كارگری و سایر جنبش های آزادیخواهانه اجتماعی به صفوف حزب كمونیست كارگری ایران، گرد آمدن جنبش سرنگونی زیر پرچم این حزب، سرنگون كردن جمهوری اسلامی و اعلام جمهوری سوسیالیستی است.  زنده باد اول ماه مه!