خليل کيوان

٢۴ اوت ٢٠٠٦

سياست توده ايستى کوروش مدرسى در قبال جنگ اسرائيل و حزب الله

گامى ديگر براست

اظهارات کوروش مدرسى و بيانيه رسمى حزب " حکمتيست" درباره جنگ اسرائيل و حزب الله گام ديگرى براست است. بيانيه اين حزب و بيانات کوروش بوضوح نشان ميدهد که چگونه با مبانى پايه اى سياست کمونيسم کارگرى در باره جنگ دو قطب تروريستى جهان معاصر که در مقالات درخشان منصور حکمت تحت عنوان جهان پس از ١١ سپتامبر آمده است، وداع ميکنند۔ دانش و ذکاوت سياسى عجيبى لازم نيست تا اين چرخش که هم در بيانيه  اين حزب و هم در اظهارات  کوروش مدرسى در مصاحبه تلويزيونى در باره جنگ اسرائيل و حزب الله بصراحت بيان شده است، درک شود. در زير چند نقل قول آورده ميشود.

به نقل ازبيانيه:

«این جنگ برخلاف آنچه ادعا میشود در دفاع از امنیت مردم اسرائیل در مقابل تروریسم حزب الله نیست. طی چهل سال گذشته، دولت اسرائیل اصلی ترین عامل ناامنی زندگی مردم منطقه، بویژه برای فلسطینیان، برای مردم لبنان و همچنین برای مردم اسرائیل بوده است.  این جنگ ادامه جنگ چهل ساله اسرائیل و اعراب نیست. این جنگ بازگشت به اشغال "نوار امنیتی" جنوب لبنان، شش سال پس از تخلیه آن نیست. این جنگ ادامه تقابل قطبهای تروریسم، پس از یازده سپتامبر نیست.» ( خط تاکيد از من است)۔

بيانيه عليرغم اينکه نکات درستى دارد اما به نتيجه گيرى درستى ختم نميشود. حکمى که از آن استنتاج ميشود با مبانى تاکنونى سياست کمونيسم کارگرى در قبال جنگ تروريست ها منافات دارد. بصراحت يک قطب ارتجاعي و تروريست را از معادله خارج ميکند و آن را نه تنها از زير ضرب بشريت متمدن خارج ميکند بلکه مستقيم و غير مستقيم از نقش اين قطب مثبت ياد ميشود. از اينرو به تبين هاى تاکنونى کمونيسم کارگرى پشت ميکند و راه را براى تبين ضد امپرياليستى هموار ميکند۔

کوروش مدرسى بر اساس همين نگرش که جنگ يک قطب دارد آنقدر پيش رفته است که عليرغم همه تلاشش براى خط فاصل کشيدن با حزب الله بعنوان جريانى مرتجع که -  او هم با آن سر جنگ دارد-  در همين چارچوب حزب الله را در مقام جنبش مقاومت، تقديس هم ميکند. علاوه بر اين تاکيد ميکند که حتي در صورت بروز چنين اتفاقي در ايران هم، همين سياست را در قبال جمهوري اسلامي خواهد داشت. اينجا ديگر سياست توده ايستى کوروش مدرسى در قبال جمهورى اسلامى سر باز ميکند۔

از اظهارات کوروش مدرسى :

 "اين يك موضع ظاهرا تند است ولى در واقع موضعى در خدمت اسرائيل و خدمت به حزب الله است. موضع امروز مبنى بر "جنگ دو ارتجاع" بزرگترين خدمت به حزب الله است. اين موضع، موضع امريكا است. موضع انگليس است. به اين خاطر كه انگليس به دنيا خاطر نشان ميكند كه جنگ دو طرف دارد. ميگويد كه حزب الله بايد از مرز كنار برود.... امروز اسرائيل جنگ و خونريزى،  و در عوض حماس دارد به مردم فلسطين مهد كودك ميدهد."

" حزب الله "عملا براى مردم كار ميكنند. دست مردم را توى دست هم قرار ميدهند. متحد ميكنند. سرپناه عاطفى و فيزيكى درست ميكنند. عقب نشينى را سازمان ميدهند. بفكر مردم هستند...."

" تاكيد ميكنم مردم فلسطين و لبنان حق دارند از خود دفاع كنند. كمونيستها و آزاديخواهان و طبقه كارگر آنجا غايبند و از دور براى آن مردم "دست تكان ميدهند"."

"امروز در لبنان و در منطقه براى مردم،  و در آن ميان حتى براى  زنان  سكولار و مردم غير مسلمان،  حزب الله تبديل به تنها نيرويى شده است كه با آن بتوانند از شرافت و زندگى خود دفاع كنند. اقلا يك مقاومتى را سازمان دهند. همان كارى كه حماس در فلسطين مشغول آن است. اوضاع بوجود آمده از يك طرف لجام گسيختگى بى پرواى اسرائيل و امريكا را به نمايش گذاشته است. از طرف ديگر همين اوضاع گوياى انفعال، بيخطى، نااميدى مزمن دامنگير جريانات چپ است. اين جريانات نتوانسته و نميتوانند هيچ سرپناهى براى مردم درست كنند. اين جريانات بجز شعارهاى توخالى كار ديگرى ازشان ساخته نبوده است. از آنجاييكه از دست اين جريانات كارى بجز پخش اعلاميه ساخته نبوده است، جريانات ديگرى مثل حماس و حزب الله به تنها مرجع دفاع از خانه و زندگى مردم تبديل شده اند."

کوروش مدرسى بسيار از موضع بيانيه اين حزب فراتر رفته است و کمونيست ها را آماج حمله قرار ميدهد و به تمجيد حزب الله ميپردازد۔ اگر حزب الله عاقل باشد بايد برخى از بيانات او را قاب بگيرد و بعنوان يکى از وجوه پيروزيش در اين جنگ در بازار مبارزه " ضد امپرياليستى " عرضه کند. بي جهت نيست که شيخ حسن نصراله در مصاحبه اى که قبل از آتش بس با روزنامه حزب کار ترکيه داشت بخاطر حمایت چپ از حزب الله در سراسر جهان، سر از پا نمی شناسد. نصراله آنقدر از اين پيروزى مسرور است که اين چپ را به تشکیل یک «جبهه جهانی ضد امپریالیستی» با اسلام سیاسی فرامی خواند۔

ميبينيم که کوروش مدرسى عليرغم اختلافش با حزب الله ، با آن هم جهت ميشود، تقديس شان ميکند. جنگ در لبنان قربانيان زيادى داشت، کوروش هم يکى از آنهاست. آيا صفوف حزبش  را هم از جمله اين قربانيان بايد دانست؟  آيا صفوف حزب " حکمتيست" متوجه  اين چرخش در سياست تاکنونى شان در قبال جنگ دو قطب تروريستى جهان معاصر هستند ؟ آيا مخاطرات و معانى زمينى اين سياست را متوجه هستند؟ بعيد است که جملگي آنها اين تبيين و اين سياست راست را قورت داده باشند۔ بايد تا دير نشده فکرى بحال خودشان بکنند.