|
به مردم
انساندوست و آزادیخواه و سازمانها و نهادهای مدافح حقوق انسان
درمورد وضعیت
اضطراری یک زندانی سیاسی در ایران
نامه زیر از سمیه بینات همسر احمد
باطبی، یکی از زندانیان سیاسی در ایران است. نامه به حد کافی گویا است. در
سال ١٩٩٩ ماموران سرکوب حکومت اسلامی به کوی دانشگاه تهران حمله کردند و
احمد باطبی را دستگیر کردند. جرم او این بود که پیراهن یکی از دانشجویان را
که در اثر حمله نیروهای مسلح رژیم زخمی شده بود روی دست بلند کرد و این عکس
در سطح بین المللی انعکاس وسیعی یافت و به افشای جنایات جمهوری اسلامی کمک
شایانی کرد. اکنون احمد باطبی نیاز به یک اقدام اضطراری دارد. باید جمهوری
اسلامی را وسیعا تحت فشار قرار داد که او را فورا آزاد کند. بعنوان یک زن
زندانی سیاسی سابق که هشت سال از ژوئن ١٩٨٢ تا مه ١٩٩٠ در زندان های
جمهوری اسلامی زیر شکنجه های مداوم قرار داشته ام از همه شما انسانهای شریف
و انساندوست، از همه سازمانها و نهادهای مدافع حقوق انسان تقاضا میکنم فورا
به مقامات جمهوری اسلامی ایران نامه بنویسید و خواهان آزادی فوری احمد
باطبی و کلیه زندانیان سیاسی شوید.
لطفا نامه های خود را برای مقامات
جمهوری اسلامی ارسال کنید و کپی آنرا در اختیار من نیز قرار دهید که بتوانم
از طریق رسانه های فارسی زبان به گوش مردم ایران برسانم.
با احترام
مرسده قائدی
٩ اوت ٢٠٠٦
mersedehghaedi@yahoo.com
ریاست
محترم شورای حقوق بشر سازمان ملل
این
نامه از سوی
سمیه بینات همسر آقای احمد باطبی زندانی
سیاسی
در ایران برای شما نوشته شده است. همانگونه که احتمالا مستحضرید؛ احمد
باطبی دانشجویی که در سال 78 در ماجرای حمله به کوی دانشگاه تهران بازداشت
شد و حکم اعدام اولیه از سوی قوه قضاییه ایران برای وی صادر شد و در نهایت
در دادگاه تجدید نظر به 15 سال حبس قطعی محکوم شد. پس از گذراندن 6 سال از
دوره محکومیت به علت آزار و شکنجه در زندان، مشکلات جسمانی فراوان و بیماری
های کلیوی، نخاعی و گوارشی برای وی به وجود آمد و پزشکان معالج احمد باطبی
با آزمایشهای فراوان به این نتیجه رسیدند که ادامه حبس احمد باطبی ، عوارض
وخیمی برای وی تا حد فلجی و مرگ به دنبال خواهد داشت. بنابراین احمد باطبی
به مرخصی استعلاجی فرستاده شد تا به مدوای خود بپردازد.
متاسفانه در تاریخ 7/5/85 عده ای ناشناس و مسلح پس از بازرسی کامل منزلمان،
احمد باطبی را بازداشت کردند و به مکان نامعلومی منتقل کردند. همسرم اعلام
کرد که از همان لحظه بازداشت اعتصاب غذا خواهد کرد. تلاشهای من و وکیل وی
تاکنون برای مشخص شدن وضعیتش و ملاقات و یا تماس تلفنی با او بی نتیجه
مانده است. با توجه به وضعیت جسمانی احمد باطبی به شدت نگران وی هستم.
لازم به ذکر است، در هفته گذشته اکبر محمدی که او نیز در حادثه حمله به کوی
دانشگاه تهران در سال 78 بازداشت شد و وضعیت مشابه همسرم را داشت، بعد از 9
روز اعتصاب غذا در زندان اوین درگذشت. از این رو با عنایت به شرایط وخیم
جسمانی احمد باطبی و بیماری های متعدد او به شدت نگران وضعیت او هستم و بیم
آن می رود که او نیز به سرنوشت اکبر محمدی دچار شود و در اثر اعتصاب غذا
جان بسپرد.
این نامه را در حالی برای شورای حقوق بشر سازمان ملل می نویسم و از این
شورا درخواست کمک می کنم که پس از 9 روز پیگیری، مراجعه به زندان اوین و
دادگاه انقلاب و نگاشتن نامه به مراجع قضایی ایران، هنوز هیچ پاسخی دریافت
نکرده ام و از سرنوشت او خبر ندارم . به گونه ای که در زنده بودن وی دچار
تردید شده ام.
از شورای حقوق بشر سازمان ملل که تشکیل آن امید تازه ای برای پیگیری موثر
تر روند حقوق بشر در کشور های نقض کننده این حقوق به ما داده است ،
درخواست می کنم که پرونده حقوق بشر ایران، در مورد احمد باطبی را در
دستور کار خود قرار داده ، و برای آگاهی از وضعیت او هیئتی را به ایران
اعزام کند و خواستار آن شود تا مطابق با موازین حقوق بشر با وی برخورد شود
و احمد باطبی بتواند از حقوق اولیه که حق هر انسانی است برخوردار شود و در
بیرون از زندان به درمان بیماری هایش که محصول دوران زندان است بپردازد.
با احترام
سمیه بینات
همسر احمد باطبی، دانشجوی زندانی از سال 78 تا کنون
15/5/85
رونوشت به
:
تمامی
سازمانهای حامی حقوق بشر
خبرنگاران
بدون مرز
سازمان جهانی
دیدبان حقوق بشر
سازمان جهانی
عفو بین الملل
گروههای فعال
ایرانی حقوق بشر در اروپا و آمریکای شمالی
Respected chairman of the commission of the Human Rights of the UN:
This letter is
Being forwarded to you by the wife of Ahmad Batebi a student arrested
during the student uprising of 1999 and condemned to the capital
punishment by the Islamic Revolutionary Courts a sentence commuted to 15
years of imprisonment.
After
serving six years of his sentence he fell ill and doctors appointed by
the judiciary system judged his condition as severe and granted him a
sick leave for a short time, during his short release we noted that his
ailments included severe kidney, spinal and intestinal problems that
were not treated properly and needed an urgent attention.
Physicians appointed by the court reported that his general condition
could deteriorate if he was to be jailed again and urged the court to
order his release since he could die or be crippled for life.
Therefore he was released from jail to seek proper medical attention.
On
27/7/2006
unknown armed persons conducted a house search and arrested Ahmad Batebi
and drove him to an undisclosed location.
During his arrest my husband declared that he would go on a hunger
strike immediately our lawyer tried to locate him and was unsuccessful
in his attempts, and considering his physical conditions we are deeply
worried about his health.
Needless to say that my husband's friend Mr. Akbar Mohammadi who also
participated in the student uprising is being kept in a similar
condition and died of hunger strike nine days later in Evin jail.
I am
deeply concerned about the fact that my husband's actual mental and
physical conditions could lead to the same fate.
Despite numerous attempts to contact him through the judiciary system
and the Evin jail by means of letters and telephone calls I am still in
doubt over the whereabouts of my husband and I fear him dead.
Following the creation of the human rights council in the United Nations
which is giving us new hopes for exploring new avenues in human rights
and has raised our expectations for getting a team of experts to come to
Iran and evaluate the actual state of human rights which would enable us
to expect to get the most basic right for my husband to get out of jail
for his medical treatment.
Hoping to have attracted your attention to my desperate plea.
Best
regards
Somaie baiienat (wife of Ahmad Batebi a student in the jail since 1999)
6/8/2006
Bcc To: 1. All
organizations which defend the human rights.
2.
Non-bound Journalists.
3.
Global Organization of watching human rights.
4.
Global Organization of International Excuse
5.
Iranian Human Rights Activists Groups in EU and North America
|
