اعتصاب در صنایع فلزی ایران

كارگران در مجمع عمومی خود به ادامه اعتصاب رای دادند

بنا به خبری كه روز سه شنبه ٢٦ شهریور ماه به حزب كمونیست كارگری رسیده است، اعتصاب كارگران صنایع فلزی شماره ٢ ایران كه روز ١٦ شهریور ماه شروع شده بود، همچنان ادامه دارد. كارگران این شركت كه بیش از ٣۵٠ نفر هستند، هر كدام یك تا یك و نیم میلیون تومان حقوق معوقه طلبكارند كه مجموع طلب كارگران ٤٩٧ میلیون است. در خبر رسیده به حزب آمده است: از سال ٨٥ تا کنون كارگران بارها بر علیه عدم پرداخت دستمزدهای خود اعتراض کرده و پيگير این موضوع بوده اند. در سال ٨٦ بدنبال اعتراض کارگران دولت کميته بحراني تشکيل داد و براي راه اندازي شرکت وامي به کارفرما داد که از محل آن حقوق دو ماه و نيم کارگران، يعني ماه‌هاي بهمن و اسفند ٨٥ و فروردين ٨٦ پرداخت شد. اما کارگران کماکان بابت حقوق ماههاي آبان٬ آذر و دي و نيمي از بهمن را طلبکار ماندند. کارخانه در ارديبهشت ٨٦ دو باره راه اندازي شد. به کارگران گفته شد براي اينکه کارخانه راه بيفتد طلبهاي قبلي آنها را دولت ميدهد كه باعث شد کارگران به کار خود ادامه دادند. اما مساله حقوق هاي معوقه همچنان تداوم يافت. مديريت مرتب کارگران را به دولت حواله ميدهد و کارگران بين دولت و کارفرما پاسکاري ميشوند. در ٦  تيرماه امسال بود که کارگران دو ماه به مديريت التيماتوم دادند و خواهان پاسخگويي به خواستهايشان شدند. ١٥ شهريور آخرين مهلت بود. در اين روز ابتدا کارگران به مديريت اخطار کردند و بعد در درون کارخانه جمع شدند. وقتي مديريت به ميان کارگران آمد کارگران به علامت اعتراض متفرق شدند و اعلام اعتصاب کردند و همانجا گفتند که مجمع عمومي خود را تشکيل میدهند و براي ادامه اعتراضشان در جمع تصميم خواهند گرفت. مديريت که اعتراض کارگران را مشاهده کرد از ترس گسترش اين اعتراض فورا سرويس هاي اياب و ذهاب کارگران را قطع کرد تا کارگران در منزل بمانند و به کارخانه نيايند. کارگران تصميم گرفتند با کمک و اتحاد يکديگر و با استفاده از راههای دیگر به کارخانه بيايند و تجمع و اعتراض خود را ادامه بدهند. بدين ترتيب از شنبه ١٦ شهريور اين حرکت اعتراضي ادامه دارد و کارگران اعلام کرده اند که تا وقتي پاسخ نگيرند به اعتراضشان ادامه خواهند داد. در ادامه اعتراض كارگران، نيروي انتظامي به کارخانه آمد و کارگران را تهديد کرد اما بعد از مواجهه با اتحاد کارگران محل را ترک کرد.

در ادامه این گزارش آمده است: اين کارخانه در منطقه شادآباد قرار دارد که کارخانجات ديگري نيز در آنجا واقع است. يک نگراني مديريت تسري اين حرکت به شرکت صنايع فلزي شماره ١ و ديگر کارخانجات در منطقه است. مشكلات صنايع فلزي از سال ٨٤ بعد از خصوصي سازي و روي کار آمدن احمدي نژاد شدت يافت. سال ٨٦ کميته بحران ٨٢ ميليون اعتبار به اين دو شرکت (صنایع فلزی ١ و ٢) داد. ٥٠ ميليون به شرکت صنايع فلزي دو داده شد که از محل آن حقوق دو ماه و نيم کارگران داده شد. ٣٠٠ نفر از کارگران قراردادي اخراج شدند . ٧٠٠ نفر باقي ماندند که ٣٥٠ نفر در صنايع فلزي ١ و ٣٥٠ نفر در صنايع فلزي ٢ مشغول بکارند.

بنابه گزارش دیگری كه از این اعتصاب به حزب رسیده است، در اين ده روز که از اعتصاب دور جديد کارگران ميگذرد کسي پاسخي به آنها نداده است. روز ٢٠ شهريور جلسه کميته بحران با مديريت تشکيل شد. اما نتيجه اين جلسات چيزي براي کارگران در بر نداشت. اكنون کارگران متوجه این موضوع شده‌اند که بعد از اينهمه جلسه و قول و وعده اتفاقي نيفتاده است. روز يکشنبه ٢٤ شهريور عده اي از کارگران بسیجی شروع به صحبت در ميان کارگران کردند و گفتند كه ما اشتباه کرده ايم، ٢٠ ماه صبر کرده ايم و ٢ ماه ديگر نيز صبر ميکرديم. این عده با اين صحبت ها شروع به ايجاد تفرقه در ميان کارگران کردند؛ اما با هوشياري کارگران فورا مجمع عمومي کارگران در کارخانه تشکيل شد. در مجمع عمومي صحبت شد که کارگران بايد متحد بمانند، بحث کنند و به نتيجه برسند که شیوه درست کدام است و بعد از آن راي مجمع عمومي مبناي کارشان باشد.

بر طبق این گزارش در مجمع عمومي تصميم بر اين شد کارگران به مديريت التيماتوم دهند که اگر تا يکماه ديگر حقوق معوقه آنها پرداخت نشود٬ دوباره دست از کار خواهند کشيد. اين تصميم كارگران صورتجلسه شد و به امضاي همه ٣٥٠ کارگر شاغل در اين کارخانه رسيد و به مديريت ابلاغ گرديد. اما باز از پاسخ مديريت خبري نشد. تا اينکه صبح روز سه شنبه ٢٦ شهریور ماه کارگران اين شرکت از ساعت هشت و نيم تا ١٠ صبح تجمعي اعتراضي برپا کردند. کارگران ابتدا  مقابل کارخانه جمع شدند و بعد بطرف صنايع فلزي شماره ١ که محل دفتر مدير کل گروه صنايع فلزي فردمنش است و ١٠ دقيقه با صنايع فلزي شماره ٢ فاصله دارد راهپیمائی كردند. وقتي كارگران به آنجا رسيدند نگهبان شرکت از ترس پيوستن کارگران صنايع فلزي شماره ١ به جمع اين کارگران، در کارخانه را بست. بدين ترتيب کارگران صنایع فلزی شماره ٢ همانجا پشت در نشستند. ماشين هايي که از آنجا عبور ميکردند موضوع را با  علاقه پرس و جو ميکردند. نيروي انتظامي از قبل در محل حاضر بود. بعلاوه اينکه با توجه به اين اعتراضات روز قبل به کارگران صنايع فلزي شماره ١ پنج کيلو برنج و ده کيلو مرغ داده بودند که آنجا را آرام نگاهدارند. کارگران صنايع فلزي شماره ٢ در تجمع خود در آنجا پلاکاردهايي بصورت نوشته بر روي مقوا داشتند که بر آنها اين شعارها نوشته شده بود: "ما انسانيم". "ما آدميم". "ما حق حيات داريم". "ظلم به ما تا کي". "گرسنه ايم". "اينهمه ظلم تا کي". حدود ساعت دوازده بود که مسئول امنيت آمد و از کارگران خواست در کارخانه جمع شدند تا مديريت به کارگران پاسخ دهد. کارگران بصورت راهپيمايي به کارخانه رفتند. در آنجا گفته شد دو نماينده براي مذاکره بفرستند. دو نفر از نمايندگان کارگران با مديريت مذاکره کردند. مديريت به نمايندگان کارگران گفت که ٦ ماه فرصت دهيد تا پاسخ دهيم. پاسخ نمایندگان كارگران این بود که امکان ندارد و کارگران به هيچوجه اين را نمي پذيرند. بعد از آن گفتند بسيار خوب برويد به ميان کارگران و بگوييد که ما حاضريم اين طلب را به اقساط ٦ ماهه همراه با حقوق ماهانه بپردازيم. بعلاوه اينکه سرويس کارخانه به راه خواهد افتاد. اين نشست تا بعد از ساعت دو ادامه داشت در حالیکه کارگران ساعت دو تعطيل ميشدند. اما کارگران گفتند تا مذاکرات تمام نشود به منزل نخواهند رفت. نمايندگان کارگران به میان کارگران رفتند و پیشنهاد مدیریت را به کارگران اعلام کردند. اما کارگران نپذيرفتند. و بالاخره اينکه کارگران بار ديگر بر تصميم مجمع عمومي که در آن گفته بودند يکماه مهلت ميدهند و اگر حقوقهايشان پرداخت نشود دوباره اعتصاب خواهند کرد تاکيد گذاشتند. بدين ترتيب کارگران قرار شد با اولتيماتومي يکماهه، از روز شنبه به سرکارشان بازگردند.

حزب كمونیست كارگری از اعتصاب متحدانه كارگران صنایع فلزی ایران قاطعانه حمایت می كند و از همه كارگران و خانواده هایشان و مردم و بویژه کارگران صنایع فلزی شماره ٢ می خواهد كه از اعتراض آنها حمایت كنند. حزب از كارگران میخواهد كه تصمیمات خود را همچنان در مجمع عمومی خود اتخاذ کنند و اتحاد خود را حفظ کنند. تصمیمات تاکنون کارگران در مجمع عمومی یک نقطه قوت مهم کارگران صنایع فلزی بوده است که می تواند الگوی كارگران دیگر مراكز كارگری باشد.

زنده باد مجمع عمومی

آزادی، برابری، حکومت کارگری

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران

١٨ سپتامبر ٢٠٠٨، ٢٨ شهریورماه ١٣٨٧