|
بیانیه تجمع کنندگان شهر
سنندج در مقابل دادگستری امروز شنبه
29 تیر ماه 1387
بر روی دفتر های مشق ام
بر روی درخت ها و میز تحریرم
بر برف و بر
شن
می نویسم نامت را...
آزادی
آزادی...، وقتی فرزاد این واژه را با گچ سفید بر روی
تخته ی سیاه نوشت،
کدامیک از دانش آموزانش فکر می کردند که نامه های او را از زندان بخوانند؟ کدامشان
فکر می کرد که روزی برای زندان، نامه بنویسند؟ و کدامشان
فکر می کرد که آن روز
معلمشان چه جرم سنگینی مرتکب شده که مجازاتش اعدام باشد...؟!
آن هنگام که فرزاد
از "زبان مادری" می گفت، آنجا که "باهم و دزدکي دور از
چشمان ناظم اخموي مدرسه
الفباي کردي را دوره مي کردند"، کدام یک از بچه ها به این
انیشید که این درس خیلی
زودتر از آنکه بتوانند با زبان مادری خود بخوانند و بنویسند
تمام می شود و زنگ
بسیار زود به صدا در خواهد آمد؛ و باز هم مجبور خواهند بود با زبان کتاب هایی که
مجبورند آنها را بخوانند، برای معلمشان نامه بنویسند؟ و
فرزاد وقتی نامه ها را می
خواند به چه می اندیشید؟
وقتی فرزاد از "نیشتمان" می گفت، آن هنگام که فرزاد و
بچه ها با هم سرود "خوایه وهتهن ئاوا کهی..." را می
خواندند، ، وقتی از "ئهم
شوێنه شوێنی کورده..." می گفت؛ "بين شما کدام يک، صيقل مي
داد، سلاح آمان جان
را...براي روز... انتقام
...!"
بسیار در مورد فرزاد گفته اند و نوشته اند؛ مگر نمی
نوشتند: "فرزاد
کمانگرتنها يک معلم بود، عاشق محرومترين دانش آموزش، يک فعال حقوق بشري که حرمت
انسانها را تقوي خود نمود، بالاخص وضعيت زنان را سند
مسجل نقض حقوق بشر خواند،
معتادان را بيماراني نيازمند دانست".
مگر نمی خواندیم: "فرزاد روزنامه نگاري بود
که از واژه عشق قلم فرسائي مي نمود، او روحيه لطيف خود
را در حمايت از محيط زيست و
طبيعت پيرامونش متبلور نمود، خشونت را محکوم مي نمود..."
مگر نمی گفتند: "اعدام
فرزاد اعدام یک ملت است..."
مگر نمی نوشتند: " مرحبا
به اين همه پايداري و استقامتت اي بزرگمرد كه آميختي آن
را با حس جسارت آنگاه كه
حكم مرگت را پيش رويت گذاردند و به جاي امضاي آن سرود جاودانگي
سر دادي و داغ شكستن
و سر نهادن به رأي دادگاهي بدون هرگونه وجاهت قانوني را بر
دلشان نشاندي. و اينك
اين مائيم كه همصدا با تو سرود آزادگي سر ميدهيم و داد خواهيم
اين بيداد را..."
یک هفته از تائید حکم اعدام معلم، فرزاد کمانگر می گذرد،
یک هفته است که همه
ی واژه های زیبا زیر سوال رفته اند: آزادی، عدالت، پایداری، حقوق بشر، عشق، ملت
و معلم!
و ما امروز اینجا جمع شده ایم تا فریاد سر دهیم چرا؟
از سال گذشته
روند خشونت ها از سوی دستگاه عدالت و ارگان های مربوطه
در کردستان افزایش یافته
است. حکم اعدام اعدام روزنامه نگاران کرد عدنان حسن پور و هیوا
بوتیمار، بازداشت و
نگهداری همز مان 7 روزنامه نگار کرد در زندان در تابستان گذشته،
بازداشت و صدور
احکام سنگین برای فعالین، روزنامه نگاران و دانشجویان کرد: فرشاد دوستی پور، سهراب
کریمی، محمد صالح ایومن، یاسر گلی، فرهاد حاجی میرزایی،
حبیب الله لطیفی، سهراب
جلالی، کاوه جوانمرد، صدیق مینایی، امجد غلامی و سلیمان شریفی؛
بازداشت و حکم سنگین
برای فعالین حقوق بشر و حقوق زنان: محمد صدیق کبودند، روناک صفا
زاده، هانا عبدی،
فاطمه گفتاری و زینب بایزیدی، شکنجه و مرگ فعال سیاسی کاوه حسن زاده؛ فشار بر
فعالین کارگری و صدور احکام سنگین برای آنها: محمود
صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی؛
بازداشت و شکنجه فعالین سیاسی: کمال شریفی، علی حیدریان، فرهاد
وکیلی و ده ها نفر
دیگر در شهرهای کردستان؛ فشار بر فرهنگیان و تبعید آنها: پیمان نودینیان، مسعود
کردپور، شاهد علوی، حکم اعدام برای معلمی دیگر در
دهگلان: انور حسین پناهی؛ و مرگ
دانشجوی مظلوم کرد در بازداشتگاه اطلاعات سنندج، شهید ابراهیم
لطف اللهی.
ما به
بهانه ی حمایت از فرزاد کمانگر و لغو حکم اعدام ایشان گرد هم
آمده ایم. اما ضمن
اظهار حمایت دوباره از فرزاد کمانگر و اصرار بر لغو حکم اعدام و تبرئه ایشان در
دادگاهی بی طرف، اعلام می داریم که بازداشت، شکنجه، کشتن
فعالین سیاسی، مدنی و
فرهنگی کرد هیچ گاه نخواهد توانست بر ملت کرد در رسیدن به اهداف
خود خللی وارد
آورند.
ما در برابر این مکان مقدس که مدعی اجرای عدالت در جامعه
است جمع شده ایم و
اصرار داریم که قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، ضمن لغو حکم تمام فعالین کرد،
نسبت به آزادی آنها در اولین فرصت اقدام نماید. همچنین
هشدار می دهیم مسئولیت تبعات
اجرای حکم هر کدام از فعالین که به اعدام محکوم شده اند، متوجه
مسئولین قضایی و
ارگان های ذیربط می باشد.
به قدرت واژه ای
از سر می گیرم زندگی
از برای
شناخت تو
من زاده ام
تا بخوانمت به نام:
آزادی.
تجمع کنندگان مقابل
دادگستری سنندج
شنبه 29 تیر 1387 |
