مردم بپاخاسته میخ دیگری بر تابوت جمهوری اسلامی کوبیدند

امروز ١٣ آبان یکی دیگر از روزهای تاریخی جنبش انقلابی مردم است. انبوه جمعیت در تهران و شیراز و رشت و مشهد و اصفهان و اهواز و تبریز و اراک و یاسوج و تفرش و برخی دیگر از شهرها به خیابان آمده اند تا گام دیگری جمهوری اسلامی را به سرنگونی نزدیک تر کنند. ایستادگی و مقاومت مردم علیرغم وحشیگری نیروهای رژیم ستودنی است. بدنبال چند هفته اعتراض بی امان در دانشگاه های سراسر کشور، شعارهای امروز بسیار رادیکال تر و فضا بسیار رزمنده تر از همیشه است. امروز یکی دیگر از مناسبت های رژیم است که با مبارزه مردم آزاده و انقلابی علیه خودش تبدیل میشود و میخ دیگری بر تابوت حکومت ننگین اسلامی کوبیده میشود. علیرغم تهدیدات مکرر مقامات رژیم و فرماندهان جنایتکار اسلام، علیرغم بسیج هزاران نفر از اوباش حکومت و انواع نیروهای سرکوب حضور مردم در خیابانها گسترده و عظیم است. فیلم ها و تصاویری که لحظه به لحظه از ایران میرسد و گزارشاتی که از نقاط مختلف مخابره میشود روحیه مصمم و شجاعانه مردم را به خوبی نمایان میکند. این یک انقلاب عظیم است که جلو میرود و هرروز رادیکال تر و رادیکال تر میشود. انقلابی که تا همینجا حکومت اسلام را به زانو درآورده و به بن بست کشانده است. مقامات حکومت علیرغم تهدیدات بی وقفه و دستگیری و زندانی کردن مردم، به التماس افتاده اند، به هر دری میزنند نتیجه عکس میگیرند. اقدامات سرکوبگرانه خشم مردم را و التماس های آنها شجاعت و امیدواری مردم را بیشتر میکند. مردم مصممند که این رژیم را به گور بسپارند و قصد کوتاه آمدن ندارند.

طبق گزارشات مختلف صدها نفر از مردم دستگیر و صدها نفر مصدوم و مجروح شده اند. تعدادی از دستگیر شدگان بعد از ساعاتی آزاد شدند و تعدادی به نقاط نامعلوم برده شدند. همبستگی مردم در خیابانها و در خانه هائی که اکثرا به روی مردم باز است قابل توصیف نیست. فضا یکپارچه شور و اعتراض است.

در زیر برخی گزارشات را که تا این لحظه به حزب رسیده است میخوانید:

سپیده سحر- تهران

از ساعت ٩ صبح  سیل حرکت اتوبوسهای  واحد از شهرهای  اطراف تهران و کرج بسوی سفارت آمریکا  در خیابان تخت جمشید (طالقانی) بحرکت درآمد. رژیم بااستفاده از  نیروی  بسیج  دانش آموزیش در محلات رباط کریم، اسلامشهر، ورامین، شهریار، قلعه حسن خان، حصارک و فردیس کرج قصد داشت آبروئی برای مضحکه ضد استکبار جهانی اش بخرد. اما با نیروی گسترده جوانان انقلابی روبرو شد. مقاو مت  پر شور هزاران جوان دانش آموز و دانشجو و هم چنین مردم  انقلابی عرصه را بر نیروی  سرکوبگر نتگ کرده بود. نمونه این شکست ها را رژیم در برپایی مراسمات فرمایشی خود مانند روز جهانی  کارگر در سالهای گذشته تجربه کرده  بود. نیروی لومپن سرکوبگر به وحشت افتاده بود. خط مترو  ترددش در ایستگاهای  دروازه دولت، طالقانی، هفت تیر، انقلاب و فردوسی کاملآ  قطع  بود. خط  ویژه  بی، آر، تی (ترن وا) از دروازه دولت تا میدان انقلاب مختل شده بود. خیابانهای فردوسی به توپخانه، ایرانشهر، چهار  راه کالج تا چهار راه  ولی عصر و میدان انقلاب، سمیه، نجات اللهی، قرنی، کل طالقانی شرقی وغربی، کریمخان، ولیعصر، فلسطین، وصال و بلوار کشاورز سراپا پر از نیروی سرکوب و گارد ویژه بود. مردم انقلابی در کوچه ها و خیابانها، بصورت پیاده و در تیمهای مختلف با انواع شعار ضد حکومتی مانند   دانشجو می میرد ذلت نمی پزیرد، با کف  زدنها و زنده باد آزادی، مرگ بر دیکتاتور، زندانی  سیاسی آزاد باید گردد، و با صدائی که شعارهای حزب اللهی ها را خفه میکرد به خیابان آمده بودند. راه پیمایی از  سفارت آمریکا تا ولی عصر و از بلوار کشاورز و خیابان ١٦ آذر به دانشگاه  تهران ادامه داشت. سرانجام در ساعت یک و نیم تظاهرات کنندگان در این مناطق متفرق شدند.  

گزارش دیگری از تهران:

امروز فضا سیاسی تر از تظاهرات های قبل بود. بسیار رادیکال تر بود. تظاهراتی وسیع و توده ای که زن و مرد، پیر و جوان همه بیرون بودند. ولی جوانانه تر بود. همه گونه شعار در دهها خیابان در مرکز تهران داده شد. بچه هایی که قبلا دستگیر شده بودند محتاط بودند، خیلی جلو نمی رفتند. شرکت و جسارت زنان باز هم چشمگیر بود. میتوانم بگویم امروز خیلی متفاوت نسبت به همیشه بود. اکثر مردم  و خصوصا دانش اموزان و دانشجویان تحت تاثیر شعارها قرار می گرفتند. و ما که شعار میدادیم جواب میگرفتیم. مانند روز جهانی کارگر سالهای گذشته که کارگر بسیجی از شهرهای دیگر ایران به منظور بهره برداری می آوردند و در آخر به صف ما می پیوستند، امروز هم فضا چنین بود. نمونه امروز مگر در دوران انتخابات، وگرنه در هیچیک از تجمعات مانند قدس و غیره چنین نبوده است.

شاید بشود گفت بیش از ١٠هزاز نیروی علنی سرکوب به خیابانها آورده بودند و همه جا قلقله بود. اما مردم نمی ترسیدند و شعار میدادند. با بیرحمی میزدند اما مردم یاد گرفتند چه بکنند و در مسیرهای مختلف پخش میشوند و آنها را فرسوده میکنند. آنها هم از رفتن به میان جمعیت میترسند. تک تیراندازی های پراکنده ای بود ولی از وحشت به شدت روی مردم داد می کشیدند و عربده می کشیدند و فحاشی می کردند. می خواستند به هر شکلی هست به وضعیت خاتمه دهند. در تمام محلات و خیابانهای فردوسی به توپخانه، ایرانشهر، چهار راه کالج تا چهار راه ولی عصر، هفت تیر، میدان انقلاب، سمیه، نجات اللهی، قرنی، کل طالقانی شرقی و غربی، کریمخان، ولیعصر، فلسطین، وصال و بلوار کشاورز و ... نیروی سرکوبگر مستقر بودند و همه جا مردم درگیر میشدند و آنها را هو میکردند. شدید ترین درگیری در مسیر بلوار کشاورز اتفاق افتاد ولی ما ندیدیم کسی آسیب جانی ببیند و چیزی هم در این مورد نشنیدیم. باور کنید بحدی جوانان انقلابی   شور و شوق داشتند که گاهگاهی وسوسه می شدم بروم وسط و آنطوری که دلم می خواست شعار بدهم. مرتب نیروهای انتظامی را دست می انداختند. امروز اساسا حزب الله بود که الله اکبر میگفت، چون روز نمایش اشغال لاله جاسوسی شان بود و جوانان جواب درخور میدادند و شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد سر میدادند و آنها را هو میکردند. چقدر جالب  بود. واقع انسان روحیه میگرفت و احساس قدرت میکرد. مردم شاکی  وعاصی فریاد میزدند و نیروی وحشی تا دندان مسلح سرکوب را هیچ میگرفتند. جوانان آنچنان هشیار بودند که با کف زدن به هر سمتی، جهت حرکت و شعارها را عوض میکردند گویی جایی دوره دیده اند. یکی از مشخصه های شکست مانور تو خالی تجمع جلوی سفارت رژیمی ها این بود که در پایان، تعدادشان یک  چهارم جمعیت خیابان ١٦ آذر هم نبود. این نشاندهنده ریزش نیرو و فرار بچه ها از تظاهرات نمایشی آنها بود. باقی شهر صحنه درگیری مردم و نیروهای سرکوبگر و شعار مرگ بردیکتاتور و زندانی سیاسی آزاد باید گردد بود.

گزارشی از هفت تیر:

امروز هفت تیر بودم جمعیت زیادی بود. شعارها رادیکال بود. ما یک جمع بودیم که با هم به آنجا رفته بودیم. شعار دادیم آزادی برابری حکومت انسانی. جمعی تکرار کردند. نیروی انتظامی حمله کرد. رنگ می پاشید که شناسایی و مشخض شوی تا بعد دستگیر کند. روی یکی از ما رنگ پاشیدند. فرار کردیم و به منزلی رفتیم. لباس را عوش کردیم و این بار همراه آن خانواده و تعدادی دیگر برگشتیم و همان شعارها را دادیم. باز حمله شد و فرار کردیم هر جا که میرفتیم با مردم آنجا دوباره جمعی برمیگشتیم و همین شعار را میدادیم. آزادی برابری حکومت انسانی. آزادی اندیشه با ریش و پشم نمیشه. زندانی سیاسی آزادی باید گردد و کپه و کپه این شعار داده میشد. روز اعتراض بزرگ و وسیعی بود.

طبق گزارش دیگری امروز در هفت تیر مردم شعار میدادند نه موسوی، نه احمدی، آزادی و برابری، مرگ بر دیکتاتور و زندانی سیاسی آزاد باید گردد. شعارهای دیگر خامنه ای قاتله ولایتش باطله، مرگ بر خامنه ای، مرگ بر احمدی نژاد بود.  

شهریار کرج:  

در شهریار مردم بصورت جمعهای صد و دویست نفره شعار میدادند. جنگ و گریز بود. مردم شعار میدادند بهداشت و درمان رایگان میخواهیم. طرح یارانه احمدی را نمیخواهیم. مرگ بر دیکتاتور. زندانی سیاسی آزاد باید گردد.

اهواز: آزادی اندیشه با ریش و پشم نمیشه، مرگ بر قانون اساسی جمهوری اسلامی

در اهواز در دانشگاه چمران تجمع بزرگی برپا شد. سرکوبگران حمله کردند و بچه ها را پراکنده کردند. از جمله شعارهای دانشجویان در اهواز مرگ بر دیکتاتور، آزادی اندیشه با ریش و پشم نمیشه، مرگ بر قانون اساسی جمهوری اسلامی، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، نترسید نترسید ما همه با هم هستیم.

تبریز:

دیشب به منزل تعدادی حمله کردند و تعدادی را دستگیر کردند که جلو تجمعات امروز را بگیرند. اما دانشجویان و مردم زیادی در فلکه دانشگاه جمع شدند. نیروی انتظامی حمله کرد. کوچه به کوچه جنگ و گریز بود. تعدادی دستگیر شدند. شعارها از جمله جمهوری اسلامی نمیخواهیم، مرگ بر دیکتاتور، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، مرگ بر خامنه ای، مرگ بر احمدی نزاد.

شیراز:

امروز در شیراز مردم وسیعا بیرون آمدند. مسیرهای منتهی به دانشگاه را از همه طرف بسته بودند. جلوی دانشگاه تعدادی تجمع کردند که حمله شد و پراکنده شدند. تجمع کنندگان در حال جنگ و گریز شعار مرگ بر دیکتاتور میدادند. ماشین ها همه بوق میزدند. نگذاشتند تجمع شود. ساعت ده تا ده و نیم در محلاتی از شهر تجمع بود و مردم علنی تر از روزهای قبل شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای میدادند. حزب اللهی ها میگفتند مرگ بر آمریکا مردم جواب میدادند مرگ بر دیکتاتور، مرگ بر روسیه.

مشهد:

در مشهد نیز مردم بیرون آمدند اما فشار نیروهای سرکوب بسیار زیاد بود. برای شب مردم قرار تجمع گذاشتند. شب قبل نیز اجتماع بزرگ اعتراضی در مشهد برپا شد.

آزادی، برابری، حکومت کارگری

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران

١٣ آبان ١٣٨٨، ٤ نوامبر ٢٠٠٩

 .