انترناسیونال ٣٠٢

مرتضی فاتح

موانع پوشالی دربرابر انقلاب

هنوز مدت کوتاهی از شیرینکاری منشعبین از حزب به رهبری کوروش مدرسی، در تقابل با مراسم اول ماه می که به فراخوان تشکلهای کارگری در پارک لاله تهران بود نگذشته است که این حزب مجددا با اعلام اینکه اعتراضات جاری جنگ ما نیست، بار دیگر کارگران را به عدم شرکت در اعتراضات رادیکال وانسانی دو هفته اخیر فرا خواند.

همانگونه که این جریان مراسم اول ماه می کارگران را خطرناک واعلام جنگ خیابانی اعلام نمود اینبار نیز با این بهانه که این جنگ ما نیست مردم معترض وبه ستوه آمده را دعوت به خانه نشینی میکند، بی آنکه معلوم کند بالاخره جنگ اینها کی شروع خواهد شد.

امروز این گروه هراسان از اعتراضات توده ای و رادیکال با ترسیم تصویری سیاه از عواقب اعتراضات رادیکال وعمیقا انسانی مردم ، بی ربطی خود را به کارگر وانقلاب و اعتراضات اجتماعی به نمایش میگذارد.

رهبری این جریان در حال فروپاشی که در رویای فروپاشی آرام رژیم اسلامی به انتظار نشسته است، در تب وتاب اعتراضات روزهای اخیر با مصاحبه ها واطلاعیه ها و درافشانیهای مختلف، مردم و کارگران را به عدم شرکت در این اعتراضات فراخوان داده ودر حقیقت آنها را از گرفتار شدن در "دام" انقلاب برحذر میدارد.

تا پیش از این به ما گفتند که تشکل مستقل وسراسری ایجاد نکنید. ما تشکل های عمومی وسراسری ایجاد کردیم. به ما گفتند اعتراض اجتماعی نکنید، ما به اعتراضات خیابانی پرداختیم. به ما گفتند اول ماه مه را در خیاباتها برگزار نکنید، ما در مرکز تهران برای مراسم روز کارگر فراخوان دادیم. به ما گفتند منتظر بحران سازی منطقه ای بمانید، ما به اعتراضات خیابانی روی آوردیم. به ما گفتند به گارد آزادی ملحق شوید، ما در خیابانها انقلاب خود را سازمان دادیم. امروز هم این رهنمودهای مشعشعانه وپاکیزه شان مردمی را که با شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر جمهوری اسلامی به میدان آمده اند را به خنده خواهد انداخت. تا همینجا کارگران با اعلام پشتیبانی وشرکت در اعتراضاتی که روزانه رادیکال تر وسوسیالیستی میشود برای جمع کردن کل بساط حکومت اسلامی،عزم خود را جزم کرده و به ناله های بوف کور های انقلاب توجهی ندارند.

در تحلیل وتئوری بافی های آنان جنبش عظیم مردم ایران  برای به زیر کشیدن حکومت اسلامی تبدیل به جنگ جناح ها گردیده ومرتبا مردم را از تبدیل شدن ایران به عراق وافغانستان میترسانند. گویا این جماعت هراسان از انقلاب، تحلیل خود را کیهان و گزارشات نیروی انتظامی استخراج میکنند.

در روزهائی که راست ترین تحلیل گران غربی و مدیای بورژوازی از گذشتن مردم از جناح های رژیم اسلامی خبر میدهند، اینها هنوز بند ناف تحلیل هایشان به اختلافات درونی حاکمیت بسته است. این جماعت بی چشم انداز، تحولات اجتماعی را اساسا از بالای سر مردم می بینند وطبقات واعتراض مردم در خیابان را فقط ابزار فشار از پائین برای چانه زنی از بالا می دانند.

امروز که شعار های مرگ بر دیکتاتور وجمهوری اسلامی نمی خواهیم در خیابان های تهران و سایر شهر های بزرگ طنین افکنده است و حتی به گزارش سی ان ان و بی بی سی هم، شعار غالب در تظاهرات شبانه مردم، مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای است، این منتظران به کارگران توصیه میکنند در این اعتراضات شرکت نکنند. گویا کارگران تاکنون در این اعتراضات گسترده وجمعیت عظیم معترض شرکت نداشته اند.

کسانی که هیچ درکی از مکانیسم تحولات بنیادی ندارند، گمان میکنند طبقه کارگر و صف مستقل آن بسته ای از پیش آماده و جدا از کل جمعیت است که باید در لحظه موعود وارد میدان شود . گویا رهبری طبقاتی وصف مستقل، هیچ ربطی به انسان های معترض و به خیابان آمده ندارد و این رهبری از درون همین اعتراضات رادیکال به حاکمیت، مهر خود را بر روند جاری نمیکوبد.این گروه منزه وهراسان از شکستن شیشه بانکها، امروز بهتر از همیشه درک عقب مانده و غیر کمونیستی شان را از تحولات تاریخی نشان میدهند.

مواضع اخیر این حزب در برخورد به اعتراضات جاری نشان داد که رهبری این جریان

نه فقط هیچ ربطی به کمونیسم کارگری ومنصور حکمت ندارد بلکه در هر قدم وبه موازات عمیق تر و رادیکالتر شدن اعتراضات اجتماعی، بیشتر وبیشتر خود را با گرایشات ضد  انقلابی تداعی میکنند. کسانی که در زمانی نه چندان دور، با ظهور پرچم زرد حزب الله وحسن نصرالله با هلهله به  زیر این پرچم خزیدند  و این جنبش ضد انسانی را مدافع مردم لبنان دانستند، امروز مردم معترض به خیابان آمده در ایران  با شعارهای رادیکال و سرنگونی طلبانه را، سیاهی لشکر جنبش ارتجاعی بخشی از حاکمیت مینامند.

"به خانه بروید" این جماعت رهنمودی است در خدمت حفظ وضع موجود و جلوگیری از تبدیل اعتراضات رادیکال امروز به انقلابی اجتماعی در ایران که جهانی را آسوده ودگرگون خواهد کرد.

این انقلاب از روی همه کسانی که مدتها است در مذمت انقلاب و رادیکالیسم به میدان آمده و قلم فرسائی میکنند خواهد گذشت.

همه کسانی که در این حزب در سال های اخیر شاهد بر باد رفتن سالها مبارزه و تلاششان برای جامعه ای انسانی بوده اند، امروز در برابر موقعیتی تعیین کننده قرار دارند. یا گریبان خود را از این همه بی ربطی به جامعه و هپروتی بودن رها میکنند ودر صفوف کمونیستها یعنی در کنار رفقای قدیم وجدیدشان قرار میگیرند ویا همچنان با تردید وتکیه بر کدورت های پیشین به انفعال و بی تفاوتی سقوط خواهند کرد.

در هر صورت این حرکت انقلابی میلیونی که روزانه رادیکال تر وبه رهبری خود نزدیکتر میشود، نه فقط رژیم اسلامی را منهدم خواهد کرد، بلکه از روی همه نیروهایی که به هر شکلی وبا هر برچسبی در مقابل  آن مقاومت کنند عبور خواهد کرد.

تصمیم مهمی است که همین امروز باید بگیرید.*